Δεν πρέπει να εκπλήσσει, λοιπόν, η ίδια και απαράλλακτη συμπεριφορά των νυν κυβερνώντων με τους τέως ενώπιον του καταπελτώδους πορίσματος μιας ερευνητικής επιτροπής την οποία οι ίδιοι διόρισαν και της οποίας τα συμπεράσματα δεσμεύθηκαν, εκ των προτέρων, ότι θα σεβαστούν, συμμορφούμενοι προς αυτά και τις συνεπαγωγές τους
Η συστημική λογική λειτουργεί, πάντα, κατά τον ίδιο τρόπο: Είτε είναι κάποιος συντηρητικός, φιλελεύθερος, κεντρώος, είτε είναι σοσιαλδημοκράτης, σοσιαλιστής, κομμουνιστής, ενεργών μέσα στο σύστημα της κατεστημένης εξουσίας, έχει, αδιακρίτως, με κάποιες, ενδεχομένως, δυσδιάκριτες αποχρώσεις, τον ίδιο τρόπο συμπεριφοράς, τις ίδιες αντιδράσεις, τους ίδιους ανακλασμούς.
Σαν να τους διαπερνά και να τους συνδέει όλους ένα ανεξάλειπτο «παβλοφικό» ανακλαστικό όσον αφορά τη διασύνδεση με την εξουσία, με αποτέλεσμα να επιδεικνύουν μια πανομοιότυπη συμπεριφορά όταν έρθουν ενώπιον του φάσματος της δημόσιας λογοδοσίας και της ανάληψης ευθύνης.
Δεν πρέπει να εκπλήσσει, λοιπόν, η ίδια και απαράλλακτη συμπεριφορά των νυν κυβερνώντων με τους τέως ενώπιον του καταπελτώδους πορίσματος μιας ερευνητικής επιτροπής, την οποία οι ίδιοι διόρισαν και της οποίας τα συμπεράσματα δεσμεύθηκαν, εκ των προτέρων, ότι θα σεβαστούν, συμμορφούμενοι προς αυτά και τις συνεπαγωγές τους.
Και στις δύο περιπτώσεις, οι πράξεις επιβεβαιώνουν το ρηθέν υπό του «θυμόσοφου λαού» ότι «όλοι είναι ίδιοι», ίδιοι στον τρόπο που πράττουν και πολιτεύονται, ίδιοι στον τρόπο που προσδένονται στην εξουσία, ίδιοι στον τρόπο που αντιλαμβάνονται την άσκηση της πολιτικής και την έννοια της πολιτικής και ηθικής ευθύνης - όσο και αν κάποιοι εξεγείρονται όταν τους αμφισβητείται το «προνόμιο» της «διαφορετικότητας». Αν ήταν διαφορετικοί και τα πράγματα διαφορετικά, δεν θα γινόμασταν μάρτυρες της θλιβερούς και κατά νοσηρή τακτικότητα επανάληψης των ίδιων διεφθαρμένων και νοσηρών συμπεριφορών, που υποθάλπουν τον ελλέβορο των σκανδάλων και τσιμεντώνουν, στα όρια της διαστροφικής εμμονής, την πρόσδεση με την εξουσία.
«Ανθρωπολογικά», είναι όλοι διαμορφωμένοι στα θερμοκήπια μιας κεχωρισμένης εξουσίας που δεν έμαθε να λογοδοτεί ποτέ και σε κανέναν, και η οποία αυτοαναπαράγεται ωσάν αυτοθεσμοθετημένος και αυτονομιμοποιούμενος κτήτορας του κράτους και της κοινωνίας.
Φορείς μιας μονοπωλιακής εξουσίας, που όσο πιο ανέλεγκτη γίνεται, τόσο περισσότερο καθίσταται διεκπεραιωτικός εκφραστής των ίδιων των συμφερόντων του εντολοδόχου, παρά του εντολοδότη.
Απρόσβλητοι μέσα σε μια «ελευθερία που τους παρέχει το μονοπώλιο της παραγωγής και της επιβολής των θεσμοθετημένων πολιτικών συμφερόντων», έχουν «τη δυνατότητα να επιβάλουν, ως συμφέροντα των εντολοδοτών τους, τα συμφέροντά τους ως εντολοδόχοι», σύμφωνα με τον Πιέρ Μπουρντιέ.
Ο Γάλλος κοινωνιολόγος, αναλύοντας την έννοια του πεδίου - που «αποτελεί ένα σύστημα ιστορικών κοινωνικών σχέσεων μεταξύ αντικειμενικά προσδιορίσιμων θέσεων μέσω ενός ‘συστήματος μεταβλητών πολλών διαστάσεων’, των μορφών κεφαλαίου, ανάλογα με τη σύνθεση των οποίων κάθε άτομο και κάθε κοινωνική ομάδα καταλαμβάνουν μια συγκεκριμένη θέση εντός του πεδίου. Οι σύνθετες, διαφοροποιημένες κοινωνίες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού συνιστούν ένα σύνολο διαφορετικών πεδίων (οικονομικό, πολιτικό, πνευματικό-διανοητικό, αισθητικό-καλλιτεχνικό, θρησκευτικό, καθώς και το μεταπεδίο της ισχύος)» - έδειξε ότι μια από τις λιγότερο ορατές ιδιότητές του είναι ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι σ’ αυτό παίκτες, εν προκειμένω το πολιτικό πεδίο, διακρίνονται από έναν ορισμένο αριθμό κοινών θεμελιωδών συμφερόντων, που είναι συνδεδεμένα με την ίδια την ύπαρξη αυτού τούτου του πεδίου.
«Ως εκ τούτου, το ίδιο το πεδίο υποβάλλει μιαν αντικειμενική συνενοχή, που υπόκειται σε όλους τους ανταγωνισμούς», καθώς η (πολιτική) πάλη θέτει ως προϋπόθεση μια κατ’ αρχήν συμφωνία ανάμεσα στους διάφορους ανταγωνιστές ως προς αυτό για το οποίο αξίζει να παλεύουν, μέσα στη δομή του πεδίου.
Γι’ αυτό, κάθε φορά που εμφανίζεται ένα πολιτικό σκάνδαλο ή μια «παρεκκλίνουσα» συμπεριφορά που απειλεί να διαταράξει τη θεσμισμένη τάξη, θέτοντας εν κινδύνω την, σχεδόν μεταφυσικού τύπου, «πίστωση» σ’ αυτήν, εκείνο που σπεύδουν, πρωτίστως, να διαφυλάξουν, διά των επαγγελιών περί κάθαρσης και μεταρρύθμισης του πολιτικού συστήματος, είναι αυτήν την τελευταία, ως αναγκαία προϋπόθεση της αναπαραγωγής και διαιώνισής του. Και είναι μονίμως συνένοχοι, ακόμη και όταν ξιφουλκούν, άχρι «θανάτου», στην αρένα ενός εκφυλιστικού χαρτοπολέμου.
Είναι η τραγελαφική στιγμή της ιστορίας, όπου οι όμοιοι θα φορέσουν, γι’ ακόμη μια φορά, ως ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα, το προσωπείο του διαφορετικού, για να απωθήσουν τη διαβρωτικά πληθυνόμενη όψη του τέρατος και ο σαλτιμπάγκος, στις πολύχρωμες πλατείες του πανηγυριού, θα καταπιεί, ξανά, τα φλεγόμενα σπαθιά της δόξας του. Και σ' αυτό το σπαραξικάρδιο θέαμα, οι ρόλοι αναλαμβάνονται εναλλάξ: Ο χθεσινός τιμητής είναι ο σημερινός, απρόσβλητος, μέσα στην πανοπλία της αλαζονικής, ανεύθυνης ισχύος του, διαπομπευόμενος. Για να συνεχίσουμε να ζούμε εμείς καλά, και αυτοί καλύτερα...
