Μπαίνοντας επίσημα στην προεκλογική περίοδο για τις προεδρικές εκλογές, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι ποιος υποψήφιος θα καταφέρει να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο στο Κυπριακό, την οικονομική και κοινωνική κρίση και την έλλειψη διαφάνειας και λογοδοσίας που ταλανίζουν την κυπριακή πολιτική σκηνή.
Ιδιαίτερα, όμως, ανησυχητικό φαινόμενο είναι το γεγονός πως τα προαναφερθέντα προβλήματα, που βασανίζουν την κυπριακή κοινωνία, κανένας προηγούμενος αρχηγός του κυπριακού κράτους δεν κατάφερε να τα εξαλείψει. Η ανάγκη για αλλαγή είναι εντονότερη όταν το status quo της Κύπρου χειροτερεύει παρά να βαίνει προς το καλύτερο.
Όταν οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό καταλήγουν συνεχώς σε αδιέξοδο, όταν οι υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς έναντι της τουρκικής αδιαλλαξίας γίνονται όλο και περισσότερες, όταν τα κοινωνικά παντοπωλεία συνεχίζουν ακόμη να συντηρούν κυπριακές οικογένειες, όταν πολιτικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι φυλακίζονται για ενέργειές τους που σχετίζονται με διαπλοκή και διαφθορά, τότε μπορεί εύλογα κάποιος να ισχυριστεί ότι η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο, ιδιαίτερα όταν δεν γίνονται προσπάθειες για μετριασμό αυτών των φαινομένων.
Την ίδια στιγμή που η προεκλογική περίοδος θα είναι έντονα χρωματισμένη με δεσμεύσεις περί εξαφάνισής τους, οι πολίτες δικαιολογημένα θα δυσκολεύονται να πιστέψουν τον οποιονδήποτε υποψήφιο.
Πώς, όμως, μπορεί να επιτευχθεί αλλαγή στην υφιστάμενη κατάσταση της Κύπρου; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στην ερώτηση. Αλλαγή! Σε όλους τους τομείς! Τόσο στη νοοτροπία μας ως ψηφοφόροι, όσο και στο ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό σύνολο.
Αξίζει να σημειωθεί πως τα δύο αυτά κριτήρια είναι αλληλένδετα. Αν δεν συμβεί το πρώτο, τότε το δεύτερο δεν μπορεί να επιτευχθεί, το ίδιο και αντίστροφα. Η αλλαγή στη νοοτροπία των ψηφοφόρων, η οποία θα φέρει αλλαγή στο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, είναι το κλειδί για ανάπτυξη και ευημερία του λαού, αφού παραδείγματα χωρών όπως ο Καναδάς και στη συνέχεια η Γαλλία, απέδειξαν πως όταν οι ψηφοφόροι υιοθετούν μια νέα οπτική στην πολιτική συμπεριφορά τους, σπουδαία έργα επιτυγχάνονται κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης της χώρας.
Αρχικά, ο Καναδάς στις 4 Νοεμβρίου 2015 εξέλεξε τον τότε 43χρονο (!!!) πρωθυπουργό του Justin Trudeau, στη διοίκηση του κράτους. Η κατάσταση της χώρας τότε χαρακτηριζόταν από ήπια οικονομική ύφεση και ανερχόμενη ανεργία. Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Trudeau εφήρμοσε φορολογική περικοπή για εκατομμύρια Καναδούς και «επιβάρυνε» το πιο πλούσιο κομμάτι της κοινωνίας, έτσι ώστε η μεσαία τάξη και οι φοιτητές να πληρώνουν λιγότερα.
Επίσης, ο πρώτος προϋπολογισμός της κυβέρνησης επενδύθηκε περισσότερο σε υποδομές, απ’ ό,τι έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση σε σύνολο πέντε χρόνων. Ακόμη ανακοίνωσε ένα περιεκτικό σχέδιο για την τιμολόγηση της ρύπανσης του άνθρακα, που όχι μόνο θα μειώσει τις εκπομπές, αλλά θα ανοίξει τον δρόμο για μια οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα με πολλές νέες ευκαιρίες απασχόλησης, ιδιαίτερα για τη μεσαία τάξη.
Σε γενικές γραμμές, στον ενάμιση χρόνο διακυβέρνησής του ο Trudeau κατάφερε να πετύχει το 15,5% των προεκλογικών του δεσμεύσεων και το 29% από αυτών να είναι στη διαδικασία υλοποίησης τους. Γι’ αυτό, 2 στους 3 Καναδούς δηλώνουν πως η νέα οπτική που ακολούθησαν, εκλέγοντας τον Trudeau ως Πρωθυπουργό του Καναδά, ανταποκρίθηκε ή ξεπέρασε τις προσδοκίες τους.
Πιο πρόσφατα, σειρά για αλλαγή πήρε η Γαλλία, η οποία στις 7 Μαΐου ακολούθησε τον δρόμο της νέας οπτικής και εξέλεξε για πρόεδρο της χώρας τον 39χρονο (!!!) Emmanuel Macron. Ο πρώην επενδυτικός τραπεζίτης και νυν εκατομμυριούχος πολιτικός, παρ' όλον που δεν έχει κριθεί ακόμη στην υλοποίηση των δεσμεύσεών του, τα υψηλά ποσοστά στήριξής του στους δύο γύρους των προεδρικών εκλογών, όσο και η συντριπτική νίκη έναντι του νεοφασιστικού κόμματος της Marine Le Pen, αποτελεί προμήνυμα αλλαγής για τη Γαλλική Δημοκρατία.
Το μανιφέστο του Macron περιλαμβάνει μέτρα υπέρ της επιχειρηματικής δραστηριότητας με την ελπίδα να τονωθεί η οικονομία, όπως η μείωση του εταιρικού φόρου από 33% σε 25%. Ακόμη, περιλαμβάνει την ηθικοποίηση της δημόσιας ζωής με νόμους που στόχο έχουν την καταπάτηση της διαφθοράς και την επιβολή φόρων στις απολαβές των βουλευτών. όπως επίσης και μείωση της ανεργίας από 9,6% σε 7% μέσω εξοικονόμησης δημόσιων δαπανών ύψους 60 δισ. ευρώ. Η πορεία του ωστόσο θα κριθεί στις επόμενες μέρες της προεδρίας του.
Δύο παραδείγματα χωρών, που ακολουθώντας νέα οπτική στην πολιτική συμπεριφορά τους, πέτυχαν να εκλέξουν νέους, άφθαρτους και καθαρούς πολιτικούς στην προεδρική καρέκλα. Αντίθετα, το υφιστάμενο εδώ και χρόνια πολιτικό κατεστημένο στην Κύπρο αναδείχθηκε στην εξουσία τα τελευταία 35 χρόνια, με προέδρους που είχαν μέσο όρο ηλικίας τα 63 έτη. Η νοοτροπία του «παλιού» δοκιμάστηκε πολλάκις και δυστυχώς απέτυχε!
Γι’ αυτό κρίνεται εθνική ανάγκη η νέα οπτική, αφού μέσω της θα καταφέρουμε να θωρακίσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, να ενισχύσουμε την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας και να προστατέψουμε τους θεσμούς και τις ανεξάρτητες υπηρεσίες, καθιστώντας τους απρόσβλητους από εξωτερικές και εσωτερικές παρεμβάσεις.
Κυριότερα, όμως, με την ανατροπή λανθασμένων πολιτικών του παρελθόντος θα καταφέρουμε να αποκτήσουμε ένα καλύτερο παρόν και να διασφαλίσουμε ένα μέλλον που να χαρακτηρίζεται με προοπτική, ανάπτυξη και ευημερία για την Κύπρο και τους πολίτες της. Αυτό είναι το χρέος μας ως ψηφοφόροι - η επιλογή αυτού που θα φέρει την αλλαγή.
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΑΓΚΟΥ
Πολιτικός Επιστήμονας
