Σημερινή

Σάββατο, 17/11/2018
RSS

«Μακάρι να πεθαίναμε στη μάχη…»

| Εκτύπωση | 29 Ιούλιος 2018, 18:04 | Της Μαρίας Ονουφρίου

ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ 1974, ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΤΟ ΑΝΑΛΓΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΣ, ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΩΣ ΟΦΕΙΛΕΙ, ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ

Όταν τον Ιούλιο του 1974 οι ορδές του Αττίλα εισέβαλαν στην Κύπρο, χιλιάδες νέοι αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας άτομα, αψηφώντας τον κίνδυνο, ρίχθηκαν στη μάχη για υπεράσπιση της πατρίδας. Πολλοί από αυτούς πάλεψαν και υπερασπίστηκαν με πίστη και αφοσίωση την πατρίδα μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός τους. Άλλοι, λίγο περισσότερο… τυχεροί-άτυχοι, τραυματίστηκαν σοβαρά ή έχασαν μέλος ή μέλη του σώματός τους κι έκτοτε ανήκουν στην κατηγορία των αναπήρων πολέμου. Κάθε Ιούλιο και ειδικά τις μέρες που ο ανατριχιαστικός ήχος των σειρήνων ακούγεται, έρχονται στη μνήμη τους τα όσα εφιαλτικά έζησαν τότε.

Ο πόνος που βίωσαν, η μυρωδιά του θανάτου που απλωνόταν γύρω τους, η καμένη γη, ο βίαιος ξεριζωμός, κι άλλα τόσα θλιβερά γεγονότα. Την ίδια ώρα, όμως, τους βασανίζει η αναλγησία με την οποία τους συμπεριφέρεται το κράτος τους, το οποίο έπρεπε κι όφειλε να είναι δίπλα τους και να τους στηρίζει έμπρακτα, αλλά αποδεικνύεται ότι νοσεί και παρουσιάζεται ανήμπορο να τους παρέχει τη βοήθεια που τους αξίζει.

Αναζητώντας ένα χέρι να υπογράψει

Με πόνο ψυχής ο Πρόεδρος της Παγκύπριας Οργάνωσης Αποκαταστάσεως Παθόντων και Αναπήρων Πολέμου, Γιώργος Γρουτίδης, μίλησε στη «Σημερινή» της Κυριακής για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, τόσο ο ίδιος όσο και οι υπόλοιποι 472 παθόντες που ζητούν μιαν αξιοπρεπή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Μεταξύ άλλων, καταγγέλλει και κάνει λόγο για υποστελεχωμένες υπηρεσίες, για καθυστέρηση στις ανταποκρίσεις των αιτημάτων, για αδικαιολόγητες αρνήσεις σε βοήθεια και για ακατανόητες απαιτήσεις για επιπρόσθετες επιβεβαιώσεις για την ασθένειά τους.

«Προσωπικά μόλις ακύρωσα το τρίτο μου ραντεβού στο Ισραήλ, στο οποίο επιβάλλεται να μεταβώ, εφόσον η θεραπεία μου δεν μπορεί να γίνει στην Κύπρο. Ο λόγος είναι ότι μου λείπει μια υπογραφή από το αρμόδιο πρόσωπο που αυτήν τη στιγμή βρίσκεται στο εξωτερικό», ανέφερε χαρακτηριστικά ο ίδιος, εκφράζοντας την ανησυχία του όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για τους υπόλοιπους πάσχοντες που αναμένουν μιαν απάντηση και μια κίνηση ανθρωπιάς.

«Ο Χριστάκης Χριστοδούλου, από την Τσάδα, αναμένει εδώ και εφτά μήνες την έγκριση προκειμένου να αντικαταστήσει το κατεστραμμένο του τεχνητό πόδι. Τον μεταφέρουν τα παιδιά του στα χέρια τους, ενώ η γυναίκα του μαραζώνει μέρα με την ημέρα. Το τεχνητό πόδι που πρέπει να τοποθετηθεί είναι ήδη στο εξωτερικό έτοιμο για τον ίδιο, αλλά χωρίς την έγκριση μένει απλώς εκεί με κίνδυνο να δοθεί αλλού. Προσπαθούμε να παρατείνουμε κι εμείς τα χρονικά περιθώρια με την ελπίδα να δοθεί η έγκριση άμεσα», συμπλήρωσε ο κ. Γρουτίδης.

«Στοιχίζετε πολλά στο κράτος»

Καθένας ανάπηρος πολέμου κουβαλά μαζί του τη δική του περιπέτεια. Μια ιστορία γεμάτη πόνο και φρίκη που, δυστυχώς, δεν αφορά μόνο το κομμάτι της τουρκικής εισβολής, αλλά και το υπόλοιπο της ζωής τους, καθώς από τότε η ζωή τους είναι μια πάλη για επιβίωση. «Από το 1997 μετρώ περισσότερα από 30 χειρουργεία. Δυστυχώς, χρειάζομαι συνεχή παρακολούθηση γιατί η ασθένεια, όπως μου εξήγησαν οι ειδικοί, εξελίσσεται και προκαλεί ζημιές.

Και εφόσον υπάρχουν αυτές οι γνωματεύσεις από τους ειδικούς, κάθε φορά που πρέπει να μεταβώ για θεραπεία, κάνω έναν αγώνα ώστε να λάβω τις απαραίτητες υπογραφές που χρειάζονται για να μπορέσω να ταξιδέψω. Υπογραφές που δεν είναι εύκολο να τις πάρουμε εφόσον κάθε φορά μας λένε ότι θέλουν χρόνο να μελετήσουν την υπόθεσή μας.

Αυτήν τη στιγμή μου έλειψαν τα φάρμακα που λαμβάνω από το Ισραήλ και κινδυνεύω από καρκίνο, καρδιακό και πολλά άλλα», αναφέρει γεμάτος αγανάκτηση. Η ιστορία του κ. Γρουτίδη δεν διαφέρει πολύ από αυτήν του κ. Χριστάκη, του κ. Ανδρέα, του κ. Πάμπου και πολλών άλλων που ρίσκαραν τη ζωή τους πριν από 44 χρόνια τέτοια εποχή ακριβώς, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για το δικαίωμα της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, που θα έπρεπε να λαμβάνουν χωρίς καμία ταλαιπωρία.

«Η υπηρεσία είναι υποστελεχωμένη και υπάρχουν αιτήσεις που εκκρεμούν εδώ και δύο χρόνια», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Γρουτίδης, ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει το παράπονο του ιδίου αλλά και των υπολοίπων, απέναντι στην πολιτεία, όταν άκουσε από το πλέον αρμόδιο πρόσωπο που χειριζόταν παλαιότερα τις υποθέσεις τους, τη φράση «στοιχίζετε πολλά στο κράτος εσείς».

Αξίζει να σημειωθεί πως σήμερα 12 άτομα αναμένουν ακόμη απαντήσεις και παροχή βοήθειας.

Ιστορίες που προκαλούν πόνο και θλίψη

«Μας σκοτώνουν λίγο-λίγο», δήλωσε ο κ. Γρουτίδης, ο οποίος μοιράστηκε μαζί μας μερικά παραδείγματα ατόμων που υπέφεραν από τις καθυστερήσεις των αρμοδίων. «Αντέξαμε τις κακουχίες και τα βασανιστήρια, αλλά δεν αντέχουμε την κοροϊδία. Ένας ανάπηρος με τεχνητό πόδι, που χρειάζεται άμεση επιδιόρθωση, αναμένει από τις 4 Απριλίου μιαν απάντηση για το αν θα σταλεί στη Γερμανία για επιδιόρθωση ή όχι.

Μια άλλη γυναίκα, που έζησε τον απόλυτο εφιάλτη στα χέρια των Τούρκων, κατέθεσε την αίτηση για επίδομα βαριάς αναπηρίας. Μια αίτηση, η οποία ως διά μαγείας χάθηκε και έπρεπε να προσκομίσει ξανά όλα τα χαρτιά και τις βεβαιώσεις. Ένας άλλος πέθανε και η μικρή χορηγία που ελάμβανε, θα έπρεπε να μεταφερθεί αυτόματα στη σύζυγό του. Αντ’ αυτού, αποφάσισαν κάποιοι κύριοι να περικόψουν εντελώς τη χορηγία ζητώντας της να καταθέσει εκ νέου αίτηση και χαρτιά για τη διεκδίκησή της.

Αφού κατέθεσε τα χαρτιά, έντεκα μήνες μετά τής ανέφεραν ότι άργησε να καταθέσει τα χαρτιά και ότι δεν δικαιούται κάτι. Σε άλλη περίπτωση τραυματία πολέμου, το ιατροσυμβούλιο αρνείται να πιστοποιήσει ότι τα τραύματά του ήταν από τα κτυπήματα των Τούρκων. Παλεύουμε με νύχια και με δόντια να τα βγάλουμε πέρα και να βρούμε το δίκιο μας. Δεν κοροϊδεύουμε κανέναν και μακάρι να μη χρειαζόμασταν τη βοήθεια κανενός. Ποιος ανάπηρος πήρε το μωρό του μια βόλτα; Πόσο πονούμε όταν ζήσαμε μια ζωή μισή, μας ρώτησε κανείς; Ποιος νοιάζεται, όμως;», κατέληξε.