Όταν ένας έφηβος στην ηλικία των 17 χρονών μετατρέπεται -και μάλιστα δι' ασήμαντον αφορμή- σε δολοφόνο, είναι τρανή απόδειξη ότι όχι κάτι, αλλά πολλά πράγματα δεν λειτουργούν σωστά. Το τραγικό είναι ότι το προχτεσινό τραγικό περιστατικό που σημειώθηκε στη Λάρνακα δεν είναι μεμονωμένο.

Είναι επανάληψη άλλων προηγούμενων δολοφονιών που έγιναν κάτω από παρόμοιες συνθήκες και με πρωταγωνιστές πάλι νέους. Όπως ήταν αναμενόμενο από την Κυριακή, ειδικοί και «ειδικοί» παρελαύνουν από τα διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στομφωδώς ερμηνεύουν ή επιχειρούν να ερμηνεύσουν και να αιτιολογήσουν το ειδεχθές έγκλημα.

Όλοι έχουν κάτι και κάποιον να στοχοποιήσουν. Από τις πομπώδεις αναλύσεις, αλλά κυρίως από την καθημερινή παρατήρηση της ζωής, είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει ένα πέλαγος ευθυνών, αλλά και ωκεανός κενών και παραλείψεων σε διάφορα επίπεδα.

Πασιφανής είναι επίσης η συλλογική ευθύνη την οποία φορτώνεται η κοινωνία, κυρίως σε επίπεδο φορέων και δομών, που κατάφερε τα τελευταία χρόνια αντί να παράγει συγκροτημένους πολίτες, εκτρέφει αμοραλιστές και ανθρώπους που φαντάζουν απόκοσμοι και ξένοι προς την κυπριακή πραγματικότητα.

Ευθύνη γι' αυτό το φαινόμενο, που συχνά-πυκνά πολλοί το εντοπίζουν και το σχολιάζουν, έχουμε όλοι. Το σπίτι, η οικογένεια, το σχολείο, τα ΜΜΕ, τα δημόσια πρόσωπα, τα πρότυπα που προσφέρονται στους νέους. Αρχές και αξίες που μέχρι χτες ήταν εκ των ων ουκ άνευ για τον Κύπριο, σήμερα έχουν κατακρημνισθεί και ισοπεδωθεί.

Η καταξίωση του ανθρώπου βασίζεται σήμερα σε άλλους πυλώνες απ' ό,τι σε προηγούμενες εποχές. Ινδάλματα και πρότυπα προσφέρονται εισαγόμενοι τυχάρπαστοι μύθοι, που η διάρκειά τους φτάνει μέχρι την εμφάνιση του επόμενου.

Περί ιδανικών και αρχών, ούτε λόγος. Και το τραγικότερο είναι ότι όλη αυτή η αποδόμηση υποβοηθείται παντοιοτρόπως με την εισαγωγή ακόμα και με νομοθεσίες ψευδοπροοδευτικών ιδεών και πρακτικών. Στο όνομα δήθεν της δημοκρατίας και της ελευθερίας, επιτράπηκε και επιτρέπεται η κακώς νοούμενη ανεκτικότητα σε πολλές εκφάνσεις της ζωής και σε πολλά στάδια της ανατροφής των παιδιών.

Η νοοτροπία και η κουλτούρα του τόπου έχουν διεμβολισθεί και διαβρωθεί σε τέτοιο βαθμό, που μας έκαναν αγνώριστους μέσα σε μερικές δεκαετίες. Τα επίχειρα όλων αυτών τα εισπράσσουμε σε διάφορες μορφές και είναι εμφανή σε κάθε μας βήμα.