Η εγκληματικότητα έχει υπερβεί, τον τελευταίο καιρό, κάθε όριο. Επαναφέρει στη μνήμη μας την περίοδο εκείνη «των δολοφόνων των δολοφόνων», όπως τους είχε αποκαλέσει ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης. Αλλά, τουλάχιστον, τότε οι διάφορες μαφίες εξοντώνονταν μεταξύ τους και δεν υπήρχαν απώλειες μεταξύ του «άμαχου πληθυσμού».

Σήμερα, πέραν της αλληλοεξόντωσης αυτού του είδους, έχουμε και στυγερούς φόνους αθώων ανθρώπων που σε τίποτε δεν έφταιξαν. Την ίδια στιγμή οι ληστείες, οι διαρρήξεις, οι κλοπές και άλλα αδικήματα αυξάνονται και πληθύνονται. Άνθρωποι που ξημερώνονται για να βγάλουν τα προς το ζην γίνονται εύκολη λεία στα χέρια εγκληματιών που τους απειλούν, τους κτυπούν και τους ληστεύουν. Την ίδια στιγμή, τραπεζικά ιδρύματα γίνονται στόχος ληστών. Ο τζόγος, τα ναρκωτικά και άλλου είδους παράνομες δραστηριότητες προελαύνουν ανενόχλητα.

Ο κόσμος πλέον ανησυχεί και φοβάται για την ασφάλεια και για τις περιουσίες του. Υπάρχει διάχυτο στους πολίτες αίσθημα ανασφάλειας, καθώς οι διωκτικές Αρχές παρουσιάζονται αδύναμες να λάβουν προληπτικά μέτρα, αλλά και να εξιχνιάσουν σε ικανοποιητικό βαθμό εγκληματικές ενέργειες. Το κράτος παρουσιάζεται αδύναμο να εξαρθρώσει το παρακράτος. Αν συνεχίσει η ίδια κατάσταση, και αν δεν υπάρξει αποφασιστική αντιμετώπιση, θα βιώσουμε πολύ χειρότερες καταστάσεις.

Όλα αυτά, βεβαίως, είναι αποτέλεσμα της εξαγρίωσης της ίδιας της κυπριακής κοινωνίας, της έλευσης εδώ πολλών αλλοδαπών, του ανοίγματος των οδοφραγμάτων, αλλά τελευταίως και της οικονομικής κρίσης. Νέοι άνθρωποι είτε παρασύρονται στην παρανομία, είτε μη έχοντας άλλους πόρους για να αντεπεξέλθουν, υποχρεώνονται να συρθούν σε εγκληματικές πράξεις.

Τα αίτια της αύξησης της πάσης φύσεως εγκληματικότητας ας τα αναλύσουν κοινωνιολόγοι, εγκληματολόγοι και άλλοι ειδικοί. Αυτό ποσώς ενδιαφέρει τους πολίτες. Αυτό που ενδιαφέρει και αποτελεί καθήκον της πολιτείας είναι, επιτέλους, να προχωρήσει στα νομοθετικά και άλλα μέτρα που επιβάλλονται, ώστε να ανασχέσει το έγκλημα και να προστατεύσει τον πολίτη. Δεν μπορεί η Κύπρος, μια χώρα με πέντε γειτονιές, να βιώνει καταστάσεις εγκλήματος που συναντά κανείς σε μεγάλες χώρες. Εκδηλώνεται μια αναποφασιστικότητα για το κράτος να αντιμετωπίσει αυτήν τη μεγάλη απειλή και την ίδια στιγμή το νομικό σύστημα δεν προστατεύει επαρκώς το θύμα και δεν αντιμετωπίζει με την ανάλογη αυστηρότητα τον θύτη.

Η Κυβέρνηση δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα για την έκταση που έχει πάρει η εγκληματικότητα, και δεν διαβλέπουμε να εκδηλώνεται αποφασιστικότητα για να ανακοπεί το έγκλημα και να προστατευθεί ο πολίτης. Δεν ενδιαφέρεται να προχωρήσει σε βαθύτερη ανάλυση των αιτίων και των πηγών που προκαλούν το έγκλημα, και δεν διαθέτει σχέδιο δράσης κατά της εγκληματικότητας. Αφήνει απαθώς τα πράγματα να εξελίσσονται προς το χειρότερο, και άφησε την Αστυνομία, με τις χίλιες δυο αδυναμίες, να αγωνίζεται μόνη και χωρίς ουσιαστική βοήθεια για να πατάξει το παρακράτος.

Είναι η ώρα που το κράτος πρέπει να συνέλθει, να αφυπνισθεί και να οπλισθεί με τα απαραίτητα μέτρα, νομοθετικά και άλλα, ώστε να αντιμετωπίσει το έγκλημα και να απαλλάξει τον πολίτη από αυτήν τη λερναία ύδρα. Διαφορετικά, θα βιώσουμε πολύ χειρότερες καταστάσεις και η κοινωνία θα καταστεί ευάλωτη στα εγκληματικά στοιχεία. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος εφησυχασμού. Το έγκλημα δεν κτυπά απλώς την πόρτα μας. Εισέβαλε μέσα στο σπίτι μας και το κράτος ακόμη να το πάρει χαμπάρι...