Στην κρίση των Ιμίων, όταν Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν ένα βήμα πριν από την πολεμική σύρραξη, ο τότε Πρόεδρος Κληρίδης και οι αξιωματούχοι του ΓΕΕΦ ματαίως επιχειρούσαν να έλθουν σε επικοινωνία με την ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, ώστε να ενημερωθούν για τα συμβαίνοντα και να θεμελιώσουν κοινή γραμμή αντιμετώπισης πιθανόν τραγικών εξελίξεων. Στην Αθήνα, ουδείς απαντούσε στις αγωνιώδεις προσπάθειες της κυπριακής ηγεσίας για συντονισμό και λήψη αποφάσεων. Εάν παρ' ελπίδα επέρχετο η σύρραξη, η Κύπρος θα ήταν το πρώτο θύμα.

Δεν γνωρίζουμε ποία μέτρα, πολιτικά και στρατιωτικά, είχαν ληφθεί και συνεχίζουν να λαμβάνονται εξαιτίας της έκρυθμης και χαώδους κατάστασης που επικρατεί στην Τουρκία από τις ώρες του στρατιωτικού πραξικοπήματος μέχρι σήμερα. Βεβαίως υπήρχε, αυτήν τη φορά, συνεχής επαφή του Προέδρου Αναστασιάδη και του Πρωθυπουργού Τσίπρα και ο Προεδρεύων της Δημοκρατίας Δημήτρης Συλλούρης διαβεβαιώνει πως έχουν ληφθεί όλα τα αναγκαία μέτρα.

Δεν αμφισβητούμε, αλλά απλώς θέλουμε να τονίσουμε ότι η ρευστότητα που επικρατεί στην Τουρκία, με την αντιπαλότητα που εξελίσσεται μεταξύ των διαφόρων πλευρών, κεμαλικών και ισλαμιστών, ισλαμιστών και ισλαμιστών, τον διχασμό στις ένοπλες δυνάμεις και πολλά άλλα, επιβάλλουν στην κυπριακή ηγεσία την ανάγκη συνεχούς επαγρύπνησης και δημιουργίας των δομών εκείνων που θα κινητοποιηθούν σε περίπτωση δημιουργίας απευκταίων καταστάσεων.

Δυστυχώς, επικρατεί ο απόλυτος εφησυχασμός. Λαός και ηγεσία, παραδομένοι σε μια νιρβάνα ψευδαισθήσεων -πως τίποτε πλέον δεν μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις, πως η Τουρκία επιθυμεί λύση, πως η λύση είναι εγγύς, πως ο Ερντογάν είναι «σύγχρονος και προοδευτικός ηγέτης» και πως, γενικά, οι κίνδυνοι έχουν εκλείψει παντελώς- συμβάλλουν στην απόλυτη παράλυση.

Είναι τραγικό, διότι σε μία ημικατεχόμενη χώρα, με τον εχθρό εντός των πυλών, με 40 και πλέον χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες, ευρισκόμενους σε επιθετική διάταξη και με πασίγνωστα τα τουρκικά επεκτατικά σχέδια, επικρατούν οι ψευδαισθήσεις και κυριαρχεί η απόλυτη βεβαιότητα, πως όλα κυλούν ομαλά και κανένας κίνδυνος δεν υφίσταται.

Άρπα- κόλλα είναι η συνταγή που ακολουθείται και στην περίπτωση αυτήν. Υπάρχει μέγιστη απειλή από την Τουρκία. Και όμως λέγεται ότι η κατοχική δύναμη θέλει λύση. Το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία είναι ρευστό - οι κρυφές και φανερές συγκρούσεις, οι διαμάχες εντός του στρατού, η μη αποκρυπτόμενη επιδρομική διάθεση, η σουλτανοποίηση κι ο νεο-οθωμανισμός και η εν εξελίξει προσάρτηση των κατεχομένων δημιουργούν μέγιστους κινδύνους για τον κυπριακό Ελληνισμό.

Και η συμπεριφορά εδώ, λαού και ηγεσίας, είναι ως να μην υπάρχει κανένας κίνδυνος, ως να μην υπάρχει στρατιωτική κατοχή. Όλοι επικεντρώνονται σε ελάσσονα προβλήματα καθημερινότητας και καμία ανησυχία, ή τουλάχιστον προβληματισμός, δεν εκδηλώνονται.

Αυτό το κράτος είναι γυμνό. Αντί να βρίσκεται σε λειτουργία Συμβούλιο Αντιμετώπισης Κρίσεων, αντί συνεχώς ο Πρόεδρος να ενημερώνεται από ειδικούς αναλυτές και τουρκολόγους για την επικρατούσα κατάσταση στην Τουρκία, αντί να ενισχύονται οι ένοπλες δυνάμεις, αντί συνεχώς να υπάρχει κινητοποίηση, επιφυλακή και σχεδιασμός, αφήνονται όλα στην τύχη.

Ο λαός δεν ενημερώνεται, δεν κρατείται σε εγρήγορση και επιφυλακή, διότι αυτό θεωρείται κινδυνολογία και ότι θα πλήξει την ομαλότητα, την οικονομία, τον τουρισμό!

Είμαστε μία ανοχύρωτη, σε όλα, Πολιτεία. Αφημένη σε μια νιρβάνα ψευδαισθήσεων και έτοιμη να παραδοθεί στον πρώτο αιφνιδιασμό της Τουρκίας.

Να συνέλθουμε και να συνάξουμε τον νουν μας. Είμαστε υπό στρατιωτική κατοχή. Το αντιλαμβανόμαστε; Ή ζούμε σε άλλους κόσμους;