Αν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ενδιαφερόταν ειλικρινά για την αποτελεσματική λειτουργία του Εθνικού Συμβουλίου και για την εμπέδωση ενότητας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, η πρώτη πρόταση που θα υπέβαλλε στους πολιτικούς ηγέτες, είναι αυτή: Συζήτηση και λήψη αποφάσεων για τη μορφή της λύσης που επιδιώκει η ελληνοκυπριακή πλευρά, τι είδους διζωνική επιδιώκουμε και εάν αυτή η λύση, την οποία επιδιώκουμε εδώ και 42 χρόνια, απέφερε όσα η πλευρά μας επιδιώκει.

Αυτή θα έπρεπε να ήταν η προτεραιότητα του Προέδρου: Η αναζήτηση της κοινά αποδεκτής λύσης, η οποία θα επέφερε ενότητα μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και θα απάλλασσε την ελληνοκυπριακή πλευρά από τη διαχρονική απορία της διεθνούς κοινότητας, «επιτέλους, τι λύση θέλουν οι Ελληνοκύπριοι;».

Αντ' αυτού, όμως, δηλαδή του ξεκαθαρίσματος του στόχου της ελληνοκυπριακής πλευράς, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης απαιτεί από τις πολιτικές δυνάμεις να αποδεχθούν την πολιτική που προωθεί και τη διζωνική, όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος.

Σαράντα δύο χρόνια με λάβαρο αγώνα της ηγεσίας τη λύση της διζωνικής ομοσπονδίας, ο καθένας ερμηνεύει τη διζωνική με τον δικό του τρόπο σκέψης. Ουδέποτε ο λαός, πλην της περίπτωσης του δημοψηφίσματος του 2004, έχει ερωτηθεί εάν αποδέχεται τη διζωνική.

Σαράντα δύο χρόνια παταγώδους αποτυχίας της ελληνοκυπριακής πλευράς να επιτύχει λύση στη βάση του «εφικτού» της διζωνικής ομοσπονδίας, και ουδέποτε η πολιτική ηγεσία συνήλθε για να μελετήσει τους λόγους και την αιτία αυτής της αποτυχίας.

Το 2004, ο κυπριακός Ελληνισμός απέρριψε τη διζωνική, την οποία ξεκάθαρα ερμήνευε, και ως θεωρία και ως εφαρμογή, το σχέδιο Ανάν, και όμως δώδεκα χρόνια μετά, η ηγεσία έριξε στα σκουπίδια την ετυμηγορία του λαού και έχει επιστρέψει στη διεκδίκηση της διζωνικής του Ανάν.

Ο Πρόεδρος Μακάριος, ο οποίος είχε θέσει την υπογραφή του κάτω από τη συμφωνία με τον Ντενκτάς για αναζήτηση δικοινοτικής ομοσπονδίας, αποκήρυξε με την τελευταία ομιλία του στην Πλατεία Ελευθερίας τη διζωνική, όπως την αντιλαμβάνεται και επιδιώκει να την εφαρμόσει η Τουρκία.

Ο Γλαύκος Κληρίδης, ο οποίος με την ομιλία στην «Αργώ», το 1975, υπήρξε ο πρώτος Ελληνοκύπριος πολιτικός, ο οποίος αποδέχθηκε τη διζωνική, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση, το 1993, είχε διακηρύξει πως «ο διακοινοτικός διάλογος έφαγε τα ψωμιά του» και προειδοποίησε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά θα κατάγγελλε τις συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, εφόσον συνεχιζόταν η αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας. Είχε θέσει, ως νέο στόχο της ελληνοκυπριακής πλευράς, την εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο πρώτος πολιτικός που παρέδωσε διζωνικό χάρτη στην τουρκική πλευρά, αφού αντελήφθη ότι εκείνη η λύση χρησίμευε ως όχημα για την Τουρκία να φθάσει στην τουρκοποίηση της Κύπρου, άρχισε να μιλά για «διζωνική με σωστό περιεχόμενο».

Γιατί όλα αυτά τα διαγράφουν οι επίγονοί τους και επαναφέρουν έναν ξεπερασμένο και καταστροφικό στόχο σήμερα;
Και γιατί δεν έδωσαν ποτέ λογαριασμό στον λαό, πώς συμβαίνει να διαπραγματεύονται μία λύση-φάντασμα, όταν η Τουρκία την έχει προ πολλού υπερφαλαγγίσει απαιτώντας λύση δύο κρατών; Πώς γίνεται να συζητούν σε έναν διάλογο, στον οποίο η ελληνοκυπριακή πλευρά κυνηγά μία... ευρωπαϊκή διζωνική και η Τουρκία, την ίδια στιγμή, μεθοδεύει προσάρτηση των κατεχομένων;

Επιτέλους, ας πουν, έστω και μία φορά, την αλήθεια σε αυτόν τον προδομένο λαό, τον οποίο επί 42 χρόνια οι ηγέτες του παραπλανούν, κοροϊδεύουν και μεταχειρίζονται ως αγέλη...