Θα ευαρεστηθούν, κάποια φορά, οι πολιτικοί και οι Υπουργοί μας, να εξηγήσουν στον πολίτη πώς αντιλαμβάνονται την ανάληψη ευθύνης; Διότι η ανάληψη ευθύνης δεν είναι φραστική. Είναι έμπρακτη. Και απαιτεί συγκεκριμένες πολιτικές πράξεις. Παράδειγμα:

Δηλώνει ο Υπουργός Εσωτερικών: «Αναλαμβάνω την ευθύνη της προετοιμασίας για την αντιμετώπιση της δασικής πυρκαγιάς». Και μένει ώς εδώ. Αλλά αυτή η πυρκαγιά είχε ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία του τόπου. Εχάθησαν δύο ανθρώπινες ζωές. Κατεστράφησαν περιουσίες. Πώς έδειξε έμπρακτα ο Υπουργός την ανάληψη των ευθυνών του;

Δηλώνει ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης: «Δεν αποποιούμαστε τις οποιεσδήποτε ευθύνες και εκεί που μας καταλογίζονται, είμαστε έτοιμοι να τις αναλάβουμε». Αναφερόταν στο φονικό της Αγίας Νάπας και στα φαινόμενα διαφθοράς στην Αστυνομία. Αλλά πώς αναλαμβάνει τις ευθύνες;

Αρχηγοί κομμάτων ανέλαβαν την ευθύνη της εκλογικής αποτυχίας των παρατάξεών τους στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Πώς τις ανέλαβαν; Παραμένοντες αρχηγοί.

Όταν κάποιος πολιτικός ή Υπουργός αναλαμβάνει ευθύνες, οφείλει να καταβάλει το κόστος των ευθυνών. Και το κόστος είναι η υποβολή παραίτησης, από τη θέση, ή το δημόσιο αξίωμα που κατέχει. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

Πριν από μερικές μέρες, ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον υπέβαλε παραίτηση, επειδή ως ηγέτης του στρατοπέδου για την παραμονή της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχασε την κρίσιμη μάχη. Δεν είπε απλώς «αναλαμβάνω την ευθύνη» και... έμεινε.

Πριν από μερικά χρόνια, ο Νίκος Αναστασιάδης ηγήθηκε του στρατοπέδου της υπερψήφισης του σχεδίου Ανάν. Έχασε τη μάχη κατά συντριπτικό μάλιστα ποσοστό. Καταψηφίστηκε και από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων του κόμματός του. Δεν παραιτήθηκε. Είπε απλώς... «σεβαστή η ετυμηγορία του λαού». Και έμεινε.

Στην Ευρώπη, κάθε φορά που πολιτικός ηγέτης χάνει εκλογικές μάχες, αναλαμβάνει ευθύνη παραιτούμενος από την αρχηγία του κόμματός του. Το ίδιο συμβαίνει και με υπουργούς, όταν διαπιστωθεί η ευθύνη τους για ενέργειες, ή παραλείψεις που εζημίωσαν τους πολίτες.

Εδώ, στην τριτοκοσμική, πολιτικά, Κύπρο, οι ηγέτες, σε όλα τα επίπεδα, αναλαμβάνουν ευθύνες φραστικά, αλλά έμπρακτα... μένουν. Ζημιώνουν τον τόπο, εξαιτίας λανθασμένων αποφάσεων ή παραλείψεών τους, χάνονται ανθρώπινες ζωές, σημειώνονται καταστροφές, συρρικνώνονται τα κόμματά τους, αλλά αναλαμβάνουν την ευθύνη, μένοντας στις καρέκλες τους.

Επιτέλους, να τολμήσουν σε κάποια στιγμή να εξηγήσουν στους πολίτες, πώς εννοούν την ανάληψη ευθυνών. Φραστική μόνο, χωρίς κανένα πολιτικό κόστος; Εάν αυτό εννοούν, τότε είτε εμπαίζουν τους πολίτες, είτε πολύ στρεβλωμένη άποψη έχουν και πολύ στρεβλωμένη έννοια προσδίδουν στην ανάληψη ευθυνών.

Η ανάληψη πολιτικών ευθυνών μία μόνο έννοια έχει και μία μόνο απόφαση επιδέχεται: Παραίτηση.