Ορθώς διερωτάται ο πολίτης: Πού κινείται η διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού; Κινείται προς την ορθή κατεύθυνση; Μπορούν οι δικές μας θέσεις και στόχοι να φέρουν βιώσιμη λύση ή δίδουν πατήματα στον κ. Μπαν Κι Μουν να μετατρέπεται από θεματοφύλακας της Χάρτας των Ην. Εθνών σε εντολοδόχο εξυπηρέτησης τουρκικών συμφερόντων, αναβαθμίζοντας το ψευδοκράτος και προδικάζοντας το διχοτομικό χαρακτήρα της λύσης;
Στο διά ταύτα, λοιπόν: Παρότι το σχέδιο Ανάν απορρίφθηκε από το 76% του λαού ως απαράδεκτο, συνεχίζει να αποτελεί τη βάση των συνομιλιών, στη λογική της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία ανέκαθεν εθεωρείτο από τουρκικής πλευράς ως συνώνυμη της διχοτόμησης. Αφοριζόταν συλλήβδην προ του '74 από την κυπριακή πολιτική ηγεσία και δη από το ΑΚΕΛ, ενώ σήμερα συνιστά το λάβαρο της «επανένωσης» και του οδυνηρού συμβιβασμού. Δικαίως ρωτά κάποιος: Πώς μπορεί να ήταν προ του '74 φόρμουλα διχοτόμησης και μετά από την εισβολή, να εξελίχθηκε ως πολιτειακή μορφή «επανένωσης»; Πώς μπορεί να γίνεται λόγος για επανένωση και απαλλαγή των τετελεσμένων της εισβολής από τη μια, και αποδοχή του πληθυσμιακού, διοικητικού και γεωγραφικού διαχωρισμού από την άλλη, στο πλαίσιο της διζωνικής;
Ο στόχος της διζωνικής τροφοδοτεί τον εξής τουρκικό ισχυρισμό: Εφόσον είναι δεκτή η διζωνική, τότε, στη λογική της εν δυνάμει λύσης, γίνεται αποδοχή ότι το βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, το οποίο προ του '74 κατοικείτο σε ποσοστό πέραν του 82% από Έλληνες, είναι τουρκικό και ότι με τη λύση θα συνιστά το «Τ/κ συνιστών κράτος» του νέου συνεταιρισμού! Και πώς να μη βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι τουρκικές θέσεις περί διχοτόμησης και συνομοσπονδίας διεθνώς, όταν σε διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με φυλετικό διαχωρισμό, θεωρείται φυσιολογικός από την ηγεσία μας ο ακρωτηριασμός θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η δημοκρατική αρχή ένας άνθρωπος μία ψήφος, καθώς και αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο;
Γιατί, λοιπόν, φταίει ο ΓΓ του ΟΗΕ για ό,τι στραβό συμβαίνει στο Κυπριακό; Τόσο ο κ. Μπαν όσο προηγουμένως και ο κ. Ανάν, καθώς και κάθε τρίτος διαμεσολαβητής, έχουν πολύ λιγότερη ευθύνη από εκείνη των ηγεσιών μας, καθότι είναι επί δικών μας ελλειμμάτων, λανθασμένων επιλογών και στόχων, που πατούν και οικοδομούν ή αποδέχονται απαράδεκτες τουρκικές προτάσεις.
Γιατί να φοβόμαστε τον ΓΓ του ΟΗΕ και να μη φοβόμαστε την πολιτική πρακτική της δικής μας ηγεσίας, η οποία αποδέχεται ως βάση των συνομιλιών τις προηγούμενες τουρκικές θέσεις, βαπτίζοντάς τες ως ε/κ. Κλασικά παραδείγματα, συνιστούν η εκ περιτροπής Προεδρία, η σταθμισμένη ψήφος, η παραμονή των 50 χιλιάδων εποίκων, ακόμη και αυτή η διζωνική, που αποτελεί, λόγω του ακρωτηριασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μορφή διχοτόμησης. Ακόμη και αυτή έχει γίνει σημαία μας! Φταίει, λοιπόν, μόνο, ο Μπαν Κι Μουν;