Ούτε τυχαία ούτε «αυθόρμητη» ούτε αποτέλεσμα «μπαγαποντιάς» του Ταλάτ ήταν η επίσκεψη του Γ.Γ. στο ψευδοπροεδρικό. Και πολύ περισσότερο, ούτε μπούμερανγκ απέβη για τον κατοχικό ηγέτη, όπως θριαμβολογούν η Κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, για να χρυσώσουν το χάπι. Ήταν μια καλά προσχεδιασμένη κίνηση, με στόχο να πληγεί η οντότητα του κυπριακού κράτους και να αναβαθμιστεί το ψευδοκράτος. Και στην προσπάθεια αυτή, συνέβαλαν με την ανοχή που επέδειξαν και τα συγχωροχάρτια που μοίρασαν, Κυβέρνηση, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ.
Ο Μπαν Κι Μουν εστάλη στην Κύπρο για να αναδείξει την ύπαρξη δύο κρατών. Και αυτό δεν αποδεικνύεται μόνο από την επίσκεψη στο ψευδοπροεδρικό και από το «ισοζυγισμένο» πρόγραμμα επίσκεψης του Γ.Γ., αλλά και απ' όσα ακολούθησαν. Από την ορολογία «σύνορα», που χρησιμοποίησε και από το γεγονός ότι ήλθε στην Κύπρο κατόπιν απαίτησης του Ερντογάν.
Είναι φανερό, ότι υπάρχει μια καλώς προσχεδιασμένη κίνηση του διεθνούς παράγοντα για υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας και γι' αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Επιχειρείται να δημιουργηθεί το «προζύμι» για τη μετέπειτα αναβάθμιση ή και αναγνώριση του ψευδοκράτους, όταν οι συνομιλίες οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Αυτό ήταν το σχέδιο των Τούρκων, όχι τώρα, αλλά από τη στιγμή που εισήρχοντο στις συνομιλίες. Στόχος τους ήταν να φθάσουν οι συνομιλίες σε τουρκική λύση, ή να οδηγηθούν σε αδιέξοδο, με επόμενο στόχο την αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Ποιο ήταν το μεγάλο όπλο που διέθετε πάντα η ελληνοκυπριακή πλευρά; Η ύπαρξη του κυπριακού κράτους. Αυτό το όπλο προσπάθησαν -και προσπαθούν ακόμη- να το εξουδετερώσουν οι διεθνείς συνωμότες. Απέτυχαν το 1963 με την τουρκική ανταρσία, απέτυχαν το 1974 με το χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, απέτυχαν και το 2004 με το σχέδιο Ανάν.
Όμως, δεν σταμάτησαν. Συνεχίζουν και σήμερα. Και είναι πιο επικίνδυνοι και πιο υποχθόνιοι σήμερα οι στόχοι τους, καθώς κινούνται με εύηχα λόγια και με ωραιοποιημένες προθέσεις. Να επισημάνουμε τούτο: Η τουρκική και τουρκοκυπριακή προπαγάνδα κινείται, μετά τον Ανάν, πάνω σε δύο άξονες: 1. Προσπαθούν να πείσουν ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν βιάζεται στην εξεύρεση λύσης, διότι αναγνωρίζεται διεθνώς ως το νόμιμο κράτος και 2. έχει καταστεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εφόσον, λοιπόν, οι Τούρκοι κρίνουν -και ένα μέρος της διεθνούς κοινότητας έχει πεισθεί- ότι όντως η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν θέλει λύση, διότι αναγνωρίζεται ως το κυπριακό κράτος, τότε η μόνη και ισχυρή πίεση που μπορεί να ασκηθεί σε βάρος της, ώστε να συγκατανεύσει σε λύση, είναι να χάσει το πλεονέκτημα του ότι αποτελεί κράτος, ή να αισθανθεί το φόβο, ότι μια άλλη οντότητα, στην προκειμένη περίπτωση το ψευδοκράτος, θα αποτελέσει το εν δυνάμει δεύτερο κράτος στην Κύπρο.
Η τραγωδία, όμως, ποια είναι; Η τραγωδία είναι ότι αυτός ο στόχος του ροκανίσματος της Κυπριακής Δημοκρατίας υποβοηθείται και από κύκλους στην Κύπρο. Αθέλητα ή ηθελημένα. Είτε από εκδικητική διάθεση για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, είτε ως τρόπος «δικαίωσης» της αποδοχής από αυτούς τους κύκλους του σχεδίου Ανάν, είτε και από την ιστορική και αφελή αντίληψη πως ακόμη και η χειρότερη λύση, είναι καλύτερη από τη μη λύση.
Αν προσθέσουμε, σε αυτά, την αδυναμία των δύο μεγάλων κομμάτων να συλλάβουν τι επιδιώκεται και την ανοχή που δείχνουν σε προσπάθειες υποβάθμισης του κυπριακού κράτους και αναβάθμισης του ψευδοκράτους, σε συνδυασμό με τις κασανδρολογίες και το πνεύμα φοβίας που καλλιεργείται ως προς τα «δεινά» που θα υποστεί ο κυπριακός Ελληνισμός, εάν αποτύχει και αυτή η προσπάθεια λύσης, τότε διαπιστώνουμε ότι και η σημερινή προσπάθεια υποβάθμισης του κυπριακού κράτους είναι εξίσου επικίνδυνη, όπως και οι προηγούμενες.
Δυστυχώς, και παρά το γεγονός ότι η επίσκεψη του Μπαν Κι Μουν και όσα τη στιγμάτισαν και όσα αποκαλύπτονται μετά, έπρεπε να ανοίξουν τα μάτια της Κυβέρνησης και των δύο μεγάλων κομμάτων, ώστε, σε συνεργασία με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, να σχηματίσουν αρραγές μέτωπο αντίστασης στα τουρκικά και ξένα σχέδια, ενεργούν κατά τρόπον υποβοηθητικό αυτών των σχεδίων. Χλευάζουν τις αντιδράσεις κατά των ενεργειών υποβάθμισης της κρατικής οντότητάς μας και αναβάθμισης του ψευδοκράτους, χαρακτηρίζουν «μπούμερανγκ» για τους Τούρκους τη νερόβραστη «διορθωτική» δήλωση Ντάουνερ, επιδεικνύουν ασυγχώρητη ανοχή μπροστά στις υπονομευτικές ενέργειες, προσπαθούν να μηδενίσουν τη σημασία τους, ή να τις αποδώσουν σε «κουτοπονηριές» του Ταλάτ, και γενικά: Κυβέρνηση, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, κάνουν ό,τι μπορούν να αποκοιμίσουν το λαό και να αποπροσανατολίσουν την προσοχή του από τον κύριο κίνδυνο.
Αν αυτή η τακτική είναι αποτέλεσμα λανθασμένης εκτίμησης των πραγμάτων, αδυναμίας σύλληψης των γενικότερων τουρκικών στόχων, ή κάποιων άλλων σκέψεων, δεν γνωρίζουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι όποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι ο κύριος στόχος τώρα των εχθρών της Κύπρου είναι η υποβάθμιση του κυπριακού κράτους και η αναβάθμιση του ψευδοκράτους, ως μοχλού πίεσης στην ελληνοκυπριακή πλευρά για να δεχθεί την όποια λύση, τότε υποβοηθεί διά της ακρισίας του αυτούς τους στόχους...

antoniouc@simerini. com