Όταν ο Σπύρος Κυπριανού αποφάσισε να παραδώσει την ηγεσία του ΔΗΚΟ στον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο τελευταίος βρισκόταν σε στάδιο περίσκεψης και προβληματισμού, κατά πόσο θα αποδεχόταν ή όχι. Είχε σαφή αντίληψη για το πόσο ελλειματικός ήταν ο μηχανισμός του κόμματος, πόση μετριότητα υπήρχε στο ανθρώπινο δυναμικό του, πόση οικονομική στενότητα υπήρχε στο κόμμα, πόσο προβληματικές ήταν οι δομές του. Προκειμένου να λάβει περισσότερες γνώμες ανθρώπων, ο Τ. Παπαδόπουλος καλούσε διάφορους στο γραφείο του, άκουε γνώμες και συζητούσε.
Μεταξύ εκείνων που αντάλλαξαν προβληματισμούς ήταν και ο υπογράφων. Του είπα ότι εάν αποφάσιζε να αποδεχθεί την ανάληψη της ηγεσίας, θα έπρεπε να ήταν αποφασισμένος να κάνει τομές στο κόμμα, να έλθει ακόμη σε σύγκρουση με τα εκεί κατεστημένα και γενικά -όχι να αναπαλαιώσει- να ξανακτίσει κόμμα. Άλλως, εάν δεν ήταν σε θέση να κάνει τομές, καλύτερα να μην αναλάμβανε.
Συμφώνησε μαζί μου, αλλά όταν πήγε και κάθισε στα γραφεία του ΔΗΚΟ, ελάχιστα έπραξε. Προσπαθώντας, ως νέος ηγέτης, να διατηρήσει ισορροπίες, να μη δυσαρεστήσει στελέχη, να μη διαταράξει φιλοσοφίες, άφησε τα πράγματα να παραμείνουν ως είχαν επί Σπύρου Κυπριανού. Δεν τόλμησε να βάλει το μαχαίρι στον κόκαλο.
Βεβαίως, το ΔΗΚΟ δεν οπισθοχώρησε. Το γεγονός ότι πρώτα επί Κυπριανού και κατόπιν επί Παπαδόπουλου ευτύχησε να έχει ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες στην προεδρία του κόμματος, δεν επηρέασαν σοβαρά την κομματική του επιρροή. Δεν άφηναν να βγουν προς τα έξω οι αδυναμίες, οι δυσλειτουργίες και οι ελλειματικές δομές του. Όσοι, όμως, ήταν μέσα στο κόμμα τα γνώριζαν και τα βίωναν.
Ήταν φανερό ότι το κόμμα χρειαζόταν γενική ανακαίνιση. Το αντελήφθη έγκαιρα ο Μάριος Καρογιάν όταν ανέλαβε, αλλά ίσως και αυτός στην προσπάθειά του να μη διαταράξει ισορροπίες και να μην προκαλέσει συγκρούσεις, απέφυγε αρχικά να κινηθεί. Η συρρίκνωση, όμως, στις Ευρωεκλογές, η κομματική βαβυλωνία που προηγήθηκε, οι μηχανισμοί που δεν δούλεψαν, η ελλειματική δομή του κόμματος, τον υποχρεώνουν τώρα να κινηθεί αποφασιστικά και να βάλει το κόμμα σε νέα εκσυγχρονιστική πορεία.
Η προσπάθεια του Μάριου Καρογιάν θα είναι δύσκολη και πιθανό να αντιμετωπίσει αντιδράσεις. Αλλά τίποτε το ριζοσπαστικό δεν είναι εύκολο. Το ΔΗΚΟ βρίσκεται σε οριακό σημείο: Είτε θα αφήσει πίσω το «παλιό» και θα ξανακτιστεί σε βάση σύγχρονης πολιτικής παράταξης, ή θα παραμείνει ως έχει και θα οδηγηθεί σε αργό πολιτικό θάνατο. Θα μετατραπεί σε δεξαμενή απ' όπου θα αλιεύουν όλες οι υπόλοιπες πολιτικές παρατάξεις.
Το ζητούμενο είναι εάν θα κατανοήσουν την αναγκαιότητα να υπάρξει νέο ΔΗΚΟ όλα τα στελέχη και η βάση του κόμματος, και θα συνδράμουν την προσπάθεια του προέδρου του κόμματος, ή θα παραμείνουν οχυρωμένοι στις παλιές νοοτροπίες και λειτουργίες.