Π Ο Ι Α ΕΙΝΑΙ, άραγε, η πολιτική σημασία του ότι ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, βουλευτής κ. Άντρος Κυπριανού «συνελήφθη» να αγνοεί ότι το δικό του κόμμα ψήφιζε στη Βουλή τον Ιούνιο του 1967 υπέρ της ΕΝΩΣΗΣ της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα; Ποιες είναι, γενικότερα, οι πολιτικές επιπτώσεις για το ΔΙΑΚΥΒΕΥΟΜΕΝΟ παρόν και μέλλον ενός λαού όταν κατ’ επανάληψιν αποδεικνύεται η ιστορική και μορφωτική ανεπάρκεια της πολιτικής του ηγεσίας; Κυρίως: Με τι είδους εξοπλισμό ιστορικής ΓΝΩΣΗΣ, νομικο-πολιτικής, ιδεολογικής και μορφωτικής αρματωσιάς, αντιμετωπίζουν, εδώ και στο εξωτερικό, τις εχθρικές δυνάμεις; Δεδομένου, μάλιστα, ότι και την ένοπλη άμυνα την έχουν ξεχαρβαλώσει; Τα ερωτήματα πρέπει ν’ απασχολήσουν τους πολίτες που, ως εκλογικό σώμα και ως κομματικά μέλη, αναδεικνύουν τις συγκεκριμένες ηγεσίες.

Ε Π Ι ΤΟΥ συγκεκριμένου: Δύο φορές, 24η και 29η τρ. ο κ. Ά. Κυπριανού, στο Ράδιο Πρώτο, υποστήριξε ότι τη Γραμμή της Ένωσης του 1964, το κόμμα του, την αποκήρυξε στην «αυτοκριτική» του 1965! Ιδού λοιπόν η «Χαραυγή» του ΑΚΕΛ, Τρίτης 27ης Ιουνίου 1967 (δύο μήνες μετά την επιβολή της Χούντας) που δημοσίευε και την αγόρευση του τότε ΓΓ του ΑΚΕΛ Εζεκία Παπαϊωάννου στην ολομέλεια της Βουλής της προηγούμενης μέρας: «Οφείλομε να συμβάλομε όλοι με όλες μας τις δυνάμεις για να αποφύγομε τον διαμελισμό [και] διεδήλωσε ακόμη μία φορά, με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την εμμονή του κόμματος τη εργατικής τάξης στο αίτημα της γνήσιας ΕΝΩΣΗΣ χωρίς εδαφικά, διοικητικά ή άλλα ανταλλάγματα, αίτημα το οποίο υιοθέτησε ομοφώνως η Βουλή με ψήφισμα το οποίο ενέκρινε στις 30 Ιουνίου 1964». Από την 1η σελ. της «Χ» 27.6.67 κι οι αγορεύσεις του τότε Προέδρου της Βουλής Γλ. Κληρίδη και των βουλευτών Λέλλου Δημητριάδη, Γ. Τζιρκώτη, Ν. Κόσιη και Β. Λυσσαρίδη. Στην 4η σελ. τ’ ομόφωνο ΨΗΦΙΣΜΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ:

«Η Βουλή των Αντιπροσώπων, διερμηνεύουσα τους προαιωνίους πόθους του Ελληνισμού της Κύπρου και διαδηλούσα την αμετάκλητον απόφασίν του διά σύντομον εθνικήν αποκατάστασιν, ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ότι: (α) Παρά τας οιασδήποτε αντιξόους περιστάσεις, δεν θα αναστείλει τον νυν διεξαγόμενον μετά της ομοθύμου συμπαραστάσεως ολοκλήρου του Πανελληνίου αγώνα του, μέχρις ότου, ο αγών αυτός ευοδωθή διά της άνευ ενδιαμέσου τινός σταθμού ΕΝΩΣΕΩΣ ενιαίας και ολοκλήρου της Κύπρου μετά της Μητρός Πατρίδος. (β) Θα συμβάλη με όλα τα εις την διάθεσίν της μέσα εις την προαγωγήν του κλίματος ψυχικής ενότητος μεταξύ του Ελληνικού Κυπριακού λαού και του της Μητρός Πατρίδος ως και εις την στενήν συνεργασίαν μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, απαραιτήτου προϋποθέσεως διά την ευόδωσιν του Εθνικού μας Αγώνος» («Χ» 27.6.1967).