Σημερινή

Πέμπτη, 15/11/2018
RSS

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΛΙΠΟΝΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΚΩΣΤΑΚΗ ΑΝΤΩΝ

| Εκτύπωση | 06 Μάρτιος 2018, 09:00 | Με τον Λάζαρο Μαύρο

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΛΙΠΟΝΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ Κ Ω Σ Τ Α Κ Η Α Ν Τ Ω Ν Ι Ο Υ
 
Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατον. Προσφιλούς ιδίως προσώπου. Οικειότατου επί δεκαπέντε χρόνια συναδέλφου. Καθημερινά στο ίδιο γραφείο,
του 2ου ορόφου της εφημερίδας «Σημερινή». Καθημερινά στο ίδιο δημοσιογραφικό μετερίζι του καθήκοντος. Της βασανιστικής διαρκούς αναζήτησης του «τι πρέπει». Και του «τι δέον γενέσθαι», στα μεγάλα προβλήματα του συλλογικού μας βίου. Στα τρισθεόρατα ζητήματα της διακυβευόμενης πατρίδας.
 
Για τα οποία, καθημερινά οι συμπολίτες περιμένουν την έγκυρη πληροφόρηση αφ’ ενός. Και τον θαρραλέο σχολιασμό αφ’ ετέρου,
από τους ασκούντες το δημοσιογραφικό λειτούργημα.
 
Θρηνώ και οδύρομαι, γιατί κηδεύουμε σήμερα τον καλώς αθλήσαντα, μια ολόκληρη ζωή, σε αμφότερα τα καθήκοντα. Τον υποδειγματικής μαχητικότητας αρθρογράφο της «Σημερινής», τον Κωστάκη μας τον Αντωνίου.
 
Τον υπομονετικό και στοργικό, κάθε μέρα, πρόθυμο κι ανιδιοτελή μεταλαμπαδευτή της πολύχρονης δημοσιογραφικής πείρας, στους νεότερους, ικανούς και ευέλπιδες συναδέλφους, νέους και νέες, του συγκροτήματος ΔΙΑΣ .
 
Ο Κωστάκης ο Αντωνίου, μας ήρθε στη «Σημερινή» πριν 15 χρόνια.
 
Φέρνοντας μαζί του ένα πλούσιο οπλοστάσιο μάχιμης δημοσιογραφικής πείρας.
 
Είχε ξεκινήσει στα νιάτα του από την εβδομαδιαία τότε εφημερίδα «Αλήθεια» του αείμνηστου Αντώνη Φαρμακίδη. Από την εποχή της λινοτυπικής μηχανής, του συνθετηριού, των ξύλινων ψηφίων των πρωτοσέλιδων τίτλων, της χειρωνακτικής δημοσιογραφίας των χειρογράφων και των τσίγκινων κλισέ των μαυρόασπρων φωτογραφιών. Όλων εκείνων που σήμερα, στην εποχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας και του διαδικτύου, αποτελούν πλέον μουσειακά εκθέματα.
 
Παρέλαβε όμως και διατήρησε ευσυνείδητα μέχρι τέλους, αλώβητη, την αρχέγονη, την πρωταρχική, την παμπάλαια, αλλά πάντοτε σύγχρονη αποστολή της δημοσιογραφίας:
 
Την άσκηση του καθημερινού δημόσιου ελέγχου, στους εκάστοτε κρατούντες, στους εκάστοτε των εξουσιών, για όλες τις πράξεις και τις παραλείψεις τους. Χάριν πάντοτε του δημόσιου συμφέροντος. Υπέρ των εθνικών συμφερόντων της πατρίδας. Υπέρ της ελευθερίας, υπέρ της δικαιοσύνης, υπέρ της αξιοπρέπειας, των δικαιωμάτων και της ευημερίας του λαού.
 
Προπονήθηκε πολλά χρόνια ο Κωστάκης Αντωνίου, όταν στην τότε εφημερίδα «Αγών», ο Νίκος Κόσιης, τού είχε εμπιστευθεί τα κρίσιμα καθήκοντα του καθημερινού αρθρογράφου, στην στήλη «Παρατηρητής» της εφημερίδας.
 
Διέπρεψε τα τελευταία 15 χρόνια αρθρογραφώντας στη «Σημερινή».
 
Αναδεικνύοντας ως καθημερινό «στίγμα» του καθήκοντος την ομώνυμη στήλη του. Στηλιτεύοντας μαστιγωτικά τα κακώς κείμενα. Και υποδεικνύοντας μαχητικά το «δέον γενέσθαι».
 
Πάντοτε μειλίχιος, ήρεμος, γαλήνιος, προσιτός σε όλους. Με μία όμως ασυμβίβαστης μαχητικότητας πέννα. Η οποία αρνείτο να κάνει εκπτώσεις.Και ούτε ήταν ποτέ δυνατό να δηλώσει υποταγή σε οιονδήποτε.
 
Αυτάρκης, με βεβαιότητα ορθότητας, στις αναλλοίωτες αξίες που συνειδητά την καθοδηγούσαν στο δημοσιογραφικό καθήκον, η πέννα του Κωστάκη Αντωνίου,
μόνο σε μια αναπόφευκτη αλλαγή υποτάχθηκε: Να αντικατασταθεί από το πληκτρολόγιο και την οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Για να διαβάζεται καθημερινά κι απ’ τους διαδικτυακούς αναγνώστες της.
 
Και να κακοφανίζονται περισσότερο, οι καθημερινώς επικρινόμενοι στα άρθρα του.
 
Ήξερε, πόσοι θύμωναν με την γραφή του.
 
Δεν ανησυχούσε.
 
Είχε γερό οπλοστάσιο τεκμηριωμένων επιχειρημάτων διαχρονικής μνήμης και διαχρονικά άτρωτων αξιών.
 
Με αταλάντευτη σθεναρότητα. Με ευγένεια. Με ήθος. Με υψηλής στάθμης δημοσιογραφικό πολιτισμό. Μακριά από μισαλλοδοξίες, μικρότητες, ποταπότητες και χαμερπισμούς, η αρθρογραφία του Κωστάκη Αντωνίου κοσμούσε μέχρι την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου τη δική μας «Σημερινή» και την κυπριακή δημοσιογραφία.
 
Στις εννιά το πρωί, που εμείς ολοκληρώναμε την τρίωρη Πρώτη Εκπομπή στο ραδιόφωνο, ανέβαινε κι ο Κωστάκης στον 2ο μας όροφο. Στο ένα χέρι ο δίσκος με τον πρώτο καφέ και την τυρόπιτα. Στο άλλο χέρι οι εφημερίδες. Και τα καθημερινά πειράγματά του, στους εργαζόμενους στον ίδιο όροφο συναδέλφους αθλητικογράφους. Καθότι παθιασμένος αλλ’ όχι εμπαθής Ομονοιάτης. Με λεπτομερείς γνώσεις για τα ποδοσφαιρικά καθέκαστα.
 
Ήταν ο καθημερινός, γελαστός πρόλογος. Πριν από την καθημερινή αναμέτρηση με την μπόχα, του δημόσιου, πολιτικού και κομματικού μας βίου. Και την καθημερινή στηλίτευση του ξεστρατίσματος της εθνικής πολιτικής από το καθήκον Αντίστασης στους Τούρκους Κατακτητές και εμμονής στη διεκδίκηση απελευθέρωσης της Κύπρου.
 
Περί του εκλιπόντος συναδέλφου, ουκ έχομεν χρείαν άλλων μαρτύρων. 
 
Τεκμήριο αμάχητο, προσβάσιμο σε όλους, ως πλήρης, οριστική τελεσίδικη και ανέκκλητη απόδειξη, τα άρθρα του Κωστάκη Αντωνίου.
 
Επιτέλεσε με επάρκεια το καθήκον εφ’ ω ετάχθη. Έστω κι αν καθημερινά βίωνε τη σύμφυτη με το δημοσιογραφικό λειτούργημα πίκρα ότι, «ρίχνει αυγά στον τοίχο». Και αισθάνεται ως «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Ο σπόρος που έσπειρε, αργά μεν αλλά σταθερά θα φυτρώνει.
 
Θρηνούμε και οδυρόμαστε για την απώλεια. Παρηγορούμαστε όμως έχοντας τη βεβαιότητα ότι ο Πανάγαθος θα αναπαύσει εν Σκηναίς Δικαίων και εις Χώρα Ζώντων τον καλότατο μας συνάδελφο. Κι ότι θα του παράσχει την Ποθεινήν Πατρίδα, ποιώντας τον και πάλιν πολίτη Παραδείσου, όπως ψάλλαμε πριν λίγο με τους ιερείς μας.

Προσευχόμαστε ο Πολυεύσπλαχνος να παρηγορεί την αγαπημένη σύζυγο του Κωστάκη μας, την κυρία Ελλάδα, τα τέκνα τους, τα εγγόνια και όλους τους οικείους του.

Εμείς δεν θα τον ξεχάσουμε.

Καλόν Παράδεισο Κωστάκη Αντωνίου.

Λάζ.Α. Μαύρος