Με μια κίνηση αιφνιδιασμού, η Βρετανίδα Πρωθυπουργός Τερέζα Μέι ανακοίνωσε διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, κάτι που δεν συνηθίζεται στη Μεγάλη Βρετανία.

Ας μη μας εκπλήσσει το γεγονός. Η διαφορά 19-20%, που χωρίζει το Κόμμα της από την Αντιπολίτευση, της δίνει την ευκαιρία να «τσακίσει» (crash ήταν η λέξη που χρησιμοποιήθηκε από μερίδα του Αγγλικού Τύπου), τους αντιπάλους της. Εσωκομματικούς αλλά και της αντίπερα όχθης.

Για να έχει ξεκάθαρη εντολή για ένα Brexit, αφού αποφασίστηκε ότι η χώρα οπωσδήποτε επιθυμεί, και θα προχωρήσει, στην έξοδο από την Ε.Ε. Αλλά, το ερώτημα που τίθεται, ασφαλώς είναι: «Ανήκε ποτέ, πραγματικά, η Μεγάλη Βρετανία στη λεγόμενη ευρωπαϊκή οικογένεια;». Θα απαντήσουμε ευθέως: Όχι. Και θα επιχειρήσω μιαν απλή ανάλυση, ως προς τη σκέψη μου.

Η ένταξη της Αγγλίας στην Ε.Ε. έγινε την 1η Ιανουαρίου 1973. Με το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, ευρίσκεται σε καθεστώς εξόδου. Ας πάμε λίγο πιο πίσω, χρονικά, να εξετάσουμε την πορεία των σχέσεων της χώρας με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στις 25 Μαρτίου του 1957, έξι χώρες υπέγραψαν τη Συνθήκη της Ρώμης, με την οποία αποφασίστηκε η ίδρυση της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (ΕΟΚ). Η Μεγάλη Βρετανία ΔΕΝ ήταν μεταξύ των χωρών αυτών, όπου πρωτεύοντα ρόλο και λόγο είχε η Γαλλία.

Επί πρωθυπουργίας του Συντηρητικού Harold McMillan, η χώρα προχώρησε σε αίτηση για ένταξη στην ΕΟΚ. Αντιμετωπίζοντας τη σφοδρή αντίδραση του Γάλλου Προέδρου, Σαρλ Ντε Γκολ, ο οποίος επέμενε -προφητικά θα λέγαμε- ότι: «Η φύση, η δομή και οι πραγματικότητες στην Αγγλία ήταν διαφορετικές από αυτές της Ηπειρωτικής Ευρώπης...».

Άσκησε δύο φορές βέτο ο Ντε Γκόλ. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε τους Βρετανούς να ενταχθούν στην ΕΟΚ, λίγο αργότερα.
Το 1983, επί πρωθυπουργίας του Εργατικού Harold Wilson, ετέθη θέμα εξόδου από την ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ήττα, ωστόσο, από τους Συντηρητικούς της Σιδηράς Κυρίας, Margaret Thatcher, έθεσε τέλος στην πρωτοβουλία αυτή.

Αλλά, αυτά είναι για την Ιστορία και μόνο.
Σήμερα, αναμένουμε κάποια συμπεράσματα. Να το δούμε σφαιρικά, διότι από εκείνη την εποχή δρομολογήθηκε η ανάμειξη, και ο καθοριστικός ρόλος των Άγγλων, στην Ευρώπη. Μεταφορικά, λοιπόν, η Μεγάλη Βρετανία, είναι το «μακρύ χέρι», ο Δούρειος Ίππος, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στα ευρωπαϊκά ζητήματα. Δηλαδή, το Σχέδιο Μάρσαλ, με το οποίο οι ΗΠΑ ήλεγχαν οικονομικά τις ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες σε κάποιο βαθμό ήταν εξαρτημένες και στρατιωτικά από την Υπερατλαντική υπερδύναμη, αντικαταστάθηκε με την είσοδο της αδελφής -των ΗΠΑ- χώρας.

Και, συνάγοντας: Τώρα έχουμε την εξής τελική διαμόρφωση. Ηνωμένες Πολιτείες (ειδικά τώρα με τον Ντόναλντ Τραμπ), Μεγάλη Βρετανία, από τη μια, και τουρκική περιφερειακή υπερδύναμη στα Ανατολικά, αποτελούν έναν ασφυκτικό εναγκαλισμό των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών, που προσπαθούν να «σηκώσουν κεφάλι». Οικονομικά, γεωπολιτικά κ.λπ.
Με το επικείμενο Brexit, λοιπόν, υπό τις ευλογίες και του Trump -που ήταν και ο πρώτος που συνεχάρη τον Σουλτάνο για το 51,4% οριακό ΝΑΙ- η θανάσιμη λαβίδα για τις ευρωπαϊκές Δημοκρατίες κλείνει!..

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής