Μέγιστο παράδειγμα ηρωισμού εν ώρα πολέμου

Αισθάνομαι ιδιαίτερα ευτυχής και συνάμα χαρούμενος γιατί ο συναγωνιστής μου και συγγραφέας του βιβλίου «Ροδαυγή της Λευτεριάς» Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης με τίμησε με την ανάθεση να απευθύνω χαιρετισμό στον Χλωρακιώτη στρατηγό, που δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί ο Σωτήρας της Λευκωσίας κατά την πιο κρίσιμη μάχη ενάντια στον εισβολέα Αττίλα.

Ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο, που άρχισα να το μελετώ με προσοχή και, όσο προχωρούσα, διαπίστωνα ότι το περιεχόμενό του ήταν ένας θησαυρός στοιχείων, αναφορών, συνεντεύξεων και ντοκουμέντων για την προπαρασκευή του αδικαίωτου Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Ανατρέχοντας στις σελίδες του εκλεχτού αυτού ιστορικού βιβλίου διαπίστωσα ότι: Εκτός από την έξαρση της αγωνιστικής δράσης των πρωτοπόρων εκείνων πατριωτών, που συνέλαβαν και άρχισαν να δρομολογούν τον ένοπλο αγώνα, τονίζεται και στηλιτεύεται, επίσης, με αδιάψευστες μαρτυρίες, η απαράδεχτη και, εν πολλοίς, κατάπτυστη συμπεριφορά ορισμένων πολιτικών, κυρίως εκείθεν του Αιγαίου, που επανειλημμένα προσπάθησαν να ματαιώσουν τη διεξαγωγή ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα και, στη συνέχεια, να τον τερματίσουν για να δοθεί η απαράδεχτη λύση της Ζυρίχης.

Ενεργούσαν οι επίσημοι κύκλοι αυτοί μ’ επικεφαλής τον Υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Αβέρωφ και το ανδρείκελό του στην Κύπρο, Γενικό Πρόξενο Άγγελο Βλάχο, να απομονώσουν τον Αρχηγό Διγενή ή να τον καταδώσουν στους Άγγλους, για να διακοπεί άδοξα ο αγώνας της ΕΟΚΑ.

Άξιος συγχαρητηρίων
Είναι ο συναγωνιστής και φίλος συγγραφέας άξιος συγχαρητηρίων, γιατί τόλμησε με μια τεράστια διαχρονική προσπάθεια να συγκεντρώσει το ιστορικό υλικό σε μια μαύρη εποχή για την Κύπρο. Σε μια εποχή κατά την οποία, μετά τον λήθαργο του ψευδοευδαιμονισμού που πέρασε και περνά αυτός ο τόπος, η δική μας γενιά περνά χωρίς αρχές και αξίες, ο πατριωτισμός είναι για αρκετούς οπισθοδρόμηση, δυστυχώς.

Επίσης, άξιος συγχαρητηρίων είναι γιατί τόλμησε να αναδείξει, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του, τον τιμημένο στρατηγό Γεώργιο Αζίνα, γόνο ιστορικής οικογένειας της Χλώρακας και σωτήρα της Λευκωσίας στις κρισιμότερες μάχες κατά του Τούρκου εισβολέα, που επιχειρούσε να καταλάβει την Πρωτεύουσα και να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία στις 14-15 Αυγούστου 1974.

Είχα την τύχη να υπηρετήσω υπό τις διαταγές του και να εκτιμήσω από πρώτο χέρι τον χαρακτήρα και τις στρατιωτικές αρετές του αείμνηστου στρατηγού. Βρέθηκα τότε, από τη Μητέρα πατρίδα όπου υπηρετούσα, για μια ακόμη φορά στη μαχόμενη κατά των Τούρκων ιδιαίτερή μου πατρίδα.

Με εντολή του τότε Αρχηγού ΓΕΣ Στρατηγού Ιωάννη Ντάβου στον τότε Αρχηγό ΓΕΕΦ, Υποστράτηγο Ευθύμιο Καραγιάννη, τοποθετήθηκα στο 386 Τ.Π. Διοικητής της Μονάδας ήταν ο Ελλαδίτης Αντισυνταγματάρχης (Π.Ζ.) Κ. Παναγόπουλος και Υποδιοικητής ο Ελληνοκύπριος Ρένος Δρυμιώτης, ο οποίος ήταν τραυματισμένος από βλήμα όλμου που είχε δεχθεί στο ύψωμα Κολοκασίδη.

Μετά την πρόχειρη περίθαλψή του, στο Γενικό Νοσοκομείο, γύρισε στους μαχητές του. Ο ηρωικός Δρυμιώτης ήταν αυτός που υπέδειξε στους υπό τον Ανθυπολοχαγό Κοϊμτζόγλου αφιχθέντες από την Κομοτηνή Ελλλαδίτες καταδρομείς τους στόχους που θα προσέβαλλαν με επιτυχία τη φάλαγγα των τουρκικών αρμάτων, που είχαν κατεύθυνση τον κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη με σκοπό την κύκλωση της Λευκωσίας.

Διοικώντας τον 2ο Λόχο
Μου ανατέθηκε η διοίκηση του 2ου Λόχου, στο στρατηγικό σημείο του υψώματος Κολοκασίδη, το οποίο οι Τούρκοι, παρά τις προσπάθειές τους, δεν κατάφεραν να καταλάβουν. Μόλις ανέλαβα τη διοίκηση του Λόχου μου, με κάλεσε να παρουσιαστώ ο Διοικητής της ΙΙΙ Ανωτέρας Τακτικής Διοίκησης Λευκωσίας, Συνταγματάρχης τότε, Γεώργιος Αζίνας.

Αφού με καλωσόρισε, με συνεχάρη για την απόφασή μου να βρεθώ στη μαχόμενη Κύπρο και μου έκανε μια σύντομη ανάπτυξη της τακτικής κατάστασης που επικρατούσε. Μου μίλησε για τις σκληρές μάχες που έδωσαν αδελφωμένοι αξιωματικοί και άντρες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ σ’ όλα τα μέτωπα.

Μού επεσήμανε, χωρίς περιστροφές, ότι η όλη προσπάθεια βασίζεται πρώτιστα στην εφεδρεία. Μου τόνισε τη σημασία που έχει για την Κυπριακή Δημοκρατία η διατήρηση του Υψώματος Κολοκασίδη στα χέρια της Εθνικής Φρουράς.

Απόρθητο φρούριο το Ύψωμα Κολοκασίδη
Αφού μού περιέγραψε τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην άμυνα της Πρωτεύουσας, μου είπε με σταθερή φωνή: «Κύριε Λοχαγέ, η Πατρίδα μάς καλεί να δώσουμε τα πάντα για τη σωτηρία της. Για την τιμή της.

Πήγαινε στον Λόχο σου… οργάνωσε το ύψωμα όσο μπορείς καλύτερα… εμψύχωσε τους άντρες σου και μετέφερέ τους πόσο είναι το φορτίο που επωμίζονται… να υπερασπιστούν την τιμή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της πατρίδος.

Τόνισέ τους ότι ο Συνταγματάρχης τους ζητά από τους λεβέντες του να παραμείνουν απτόητοι στις επάλξεις. Σου χρεώνω, λοχαγέ, εξ ονόματος της πατρίδος, το νευραλγικό Ύψωμα Κολοκασίδη… Κράτησέ το πάση θυσία. Αν επιχειρήσουν να προωθηθούν οι εισβολείς, το Ύψωμα Κολοκασίδη να γίνει ο τάφος τους.

Πήγαινε στην ευχή του Χριστού και της Παναγίας. Καλή τύχη Λοχαγέ… ο Θεός μαζί σας». Χαιρέτισα τον Συνταγματάρχη μου συγκλονισμένος, αλλά και αποφασισμένος να εκτελέσω κατά γράμμα τη Διαταγή του. Το Ύψωμα Κολοκασίδη έγινε και παραμένει απόρθητο φρούριο.

Ο άδολος πατριωτισμός του Στρατηγού
Καταλήγοντας, θεωρώ χρέος μου, τιμώντας τον εκλεχτό αυτό Στρατηγό, που αμείφθηκε με το νόμισμα της αχαριστίας από την Πολιτεία, να καταθέσω σαν μνημόσυνο τούτα τα λόγια, ως ένας στρατιωτικός που είχα την τιμή να υπηρετήσω υπό τις διαταγές του:

«Ο Στρατηγός Γεώργιος Αζίνας έδειξε, στην πιο κρίσιμη καμπή του πολέμου κατά των Τούρκων εισβολέων, τον άδολο πατριωτισμό του, τις στρατιωτικές του ικανότητες και αρετές, τη γενναιοψυχία και την αδάμαστη θέλησή του. Αψήφησε τον υπεράριθμο εχθρό και παρέμεινε εκεί, στο μετερίζι του χρέους όπου τον έταξε η κινδυνεύουσα Πατρίδα. Και νίκησε. Και δεν διστάζω να καταθέσω ανενδοίαστα πως ο Στρατηγός Γεώργιος Αζίνας αποτελεί, για μένα, μέγιστο παράδειγμα ηγήτορα εν ώρα πολέμου…».

(Χαιρετισμός κατά την παρουσίαση του βιβλίου «Ροδαυγή της Λευτεριάς» του δημοσιογράφου Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη, που έγινε στη ΣΕΚ Λεμεσού στις 10 Μαρτίου 2017)