Σημερινή

Κυριακή, 23/04/2017
RSS

Η Χούντα, η Κάθαρση & βίβλος ΑΚΕΛ-ΔηΣυ

| Εκτύπωση | 21 Απρίλιος 2017, 07:40 | Με τον Λάζαρο Μαύρο

Π Ε Ν Η Ν Τ Α ΧΡΟΝΙΑ σήμερα, μισός ήδη αιώνας, από την έναρξη της εθνοκτόνου εν τέλει εφτάχρονης χουντικής δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967. Της πραξικοπηματικής «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» των «συνταγματαρχών» στη Μητέρα Ελλάδα. Μέγιστο «επίτευγμα» και κατάληξη της ανθελληνικής Χούντας υπήρξε ο τουρκικός Αττίλας εισβολέας και κατακτητής, 43 ήδη ετών συνεχιζόμενος, επί των σκλαβωμένων βορείων ελληνικών εδαφών της Κύπρου.

Ο οποίος έφθασε σήμερα ώς το απόγειο της ύβρεως: Να απαιτεί και τη νομιμοποίησή του: Με τις διζωνικές ελληνικές υπογραφές των συμβιβασμένων με τα προϊόντα του Δίδυμου Κακουργήματος σε βάρος του Ελληνισμού: Του προδοτικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 και της εισβολής του Αττίλα της 20ής Ιουλίου έως 16ης Αυγούστου 1974.

Ε Υ Ε Ρ Γ Ε Τ Ι Κ Α επίκαιρο συμπίπτει φέτος το γεγονός ότι, αυτές τις μέρες, οι εκδόσεις «Αιγαίον» του κ. Βάσου Φτωχόπουλου, κυκλοφόρησαν σε μία σεμνή ταπεινή επανέκδοση 40 σελίδων ένα πολύ σημαντικό βιβλιαράκι του αείμνηστου Σάββα Παύλου Τζιονή (στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνό του) με τον τίτλο «Η Κάθαρση - Σημειώσεις πολιτικού δοκιμίου».

Γ Ρ Α Μ Μ Ε Ν Ο το 1979, είχε πρωτο-εκδοθεί το 1983. Έκτοτε ορθοτομεί, αναμοχλεύει και υπενθυμίζει πώς η λεγόμενη «αποχουντοποίηση» στην Κύπρο και η τότε «γραμμή» του ΑΚΕΛ («ο λαός απαιτεί / κάθαρση οριστική»), τα πρώτα μετά την τουρκική εισβολή χρόνια, ξεστράτισαν αφ’ ενός τον λαό και τις κομματικές δυνάμεις από το καθήκον τού αντικατοχικού αγώνα και αφ’ ετέρου προικοδότησαν τον ΔηΣυ με τις αναζητούσες προστατευτικό σκέπαστρο και καταφύγιο λαϊκές «μάζες» των απειλουμένων με… Κάθαρση, ενώ καθήλωσαν σε ρόλο ουραγού την επιμένουσα σε αντικατοχικό αγώνα ΕΔΕΚ, που ήταν και το μόνο κόμμα με πραγματικά αντιχουντικές, από το 1969, περγαμηνές.

Β Ι Β Λ Ο Σ ΓΕΝΕΣΕΩΣ του ΔηΣυ, θα μπορούσε να παραφραστεί το βιβλιαράκι. Δαπάναις ΑΚΕΛ εκείνης της εποχής, κατ’ ακρίβειαν. Έγραφε τότε ο Σάββας: «Το ΑΚΕΛ ξανάφερε μανιωδώς το θέμα της Κάθαρσης. Μεθόδευσε μια μάχη ετικετών και μετώπων και έκανε ό,τι χρειαζόταν για να υποσκάψει κάθε πορεία προς μια εθνικοαπελευθερωτική ταξική πάλη. Η Κάθαρση στάθηκε το βασικό αίτημα που το βοήθησε να πετύχει τη γραμμή του […]

Προσπαθώντας να πολώσει τα πράγματα, ανάγκασε μεγάλες μάζες να συσπειρωθούν γύρω από τον Κληρίδη και κάτω από την ιδεολογική ηγεμονία της Δεξιάς για να σωθούν από τη λαίλαπα της Κάθαρσης […] Η πόλωση υπήρξε για το ΑΚΕΛ επιτακτική ανάγκη. Στις μετακατοχικές συνθήκες ο κίνδυνος να πάρει τη σκυτάλη η ΕΔΕΚ σε μια πορεία αντικατοχικού αγώνα ήταν μεγάλος […]

Θα είχαμε μια κρυφή και φανερή συνεργασία του ΑΚΕΛ με τον Συναγερμό για να κλείσουμε το πιο σπουδαίο, το Κυπριακό […] Γιατί η οπισθοχώρηση του ΑΚΕΛ στο Κυπριακό και στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ήταν τέτοια, που ερχόταν σε πλήρη συμφωνία με τον ΔηΣυ, τον οποίο κατηγορούσε ως φερέφωνο του ιμπεριαλισμού και ζητούσε Κάθαρση» (Σάββας Παύλου Τζιονής 1979 - 1983 - 2017)…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ
Πώς γίνεται να μιλάς για δημοκρατική παιδεία αν παραλείπεις -όπως κι επί Χούντας- να διδάσκεις εκείνο το δεύτερο μισό του πασίγνωστου «ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά», του όρκου των αρχαίων Αθηναίων εφήβων, που έλεγε ότι, «και ευηκοήσω των αεί κρινόντων και τοις θεσμοίς τοις ιδρυμένοις πείσομαι και ούστινας αν άλλους το πλήθος ομοφρόνως ιδρύσηται, και αν τις αναιρή τους θεσμούς, ή μη πείθηται, ούκ επιτρέψω, αμυνώ δε μόνος και μετά πολλών και ιερά τα πάτρια τιμήσω»;
Λάζ. Α. Μαύρος