Κοσμοσυρροή μα μοιάζαν όλοι τόσο μόνοι. Μονάδες πολλές... Στέκονταν όρθιοι ζητωκραυγάζοντας. Λογής-λογής μπαλόνια ανέβαιναν ψηλά και τέσσερα ελικόπτερα έκοβαν κύκλους πάνω από τα κεφάλια τους. Η ώρα περνούσε, παντού μύριζε χόρτο και ο όχλος έσπρωχνε και έσπρωχνε και έσπρωχνε. Κι υστερα άρχισαν χιλιάδες αυτοφωτογραφίες να παρευλάνουν και άλλο από κλικ δεν άκουγες.

Μα σαν ήρθε ο καινούργιος χρόνος βάλθηκαν να χαζοκοιτάνε όλοι τα βεγγαλικά. Τα βεγγαλικά που έσβηναν πάνω από τα πανύψηλα κτίρια. Γιατί τα βεγγαλικά δεν μπορει να τα δει ο φτωχός όταν ανοίγουν... μπορεί να τα δει στο κλείσιμο, στα κλεφτά, καθώς αυτά ανεβαίνουν για το τελευταίο γουχάισμα. Και ο όχλος κοιτούσε αποσβολωμένος και ύστερα σαν τελείωσε το πανηγύρι ξεκίνησαν για το γλέντι.

Με μια μπίρα ή δυο ή τρεις ή δέκα. Γελούσαν, μιλούσαν, άλλοι φώναζαν κι άλλοι ξερνούσαν. Υπήρχαν κι άλλοι, που απλώς κατέβαζαν τα παντελόνια και ουρούσαν στη μέση του δρόμου. Αυτό το καλωσόρισμα του 2016 έμεινε σφηνωμένο στη μνήμη μου, γιατί το συνέδεσα με εκείνον τον άστεγο, που φώναξε κραυγάζοντας «Μα τι απαίσια μέρα». Γι' αυτόν η νύκτα εκείνη του ερχομού του καινούργιου χρόνου ήταν μαρτύριο, καθώς δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο το κρύο, τη βροχή αλλά και την οχλαγωγή, το μεθύσι των περαστικών, τη γύμνια του ξεπεσμού, το κλείσιμο των βεγγαλικών πίσω από τα κτίρια, την ισχυρή αστυνόμευση.

Υπήρχε όμως και κάτι άλλο, κάτι ανείπωτο. Υπήρχε διάχυτη μια ανασφάλεια. Υπάρχουν γύρω μας πολλές ειδήσεις μα και πολλές πραγματικότητες. Το 2016 ήρθε πλαισιωμένο από βεγγαλικά αλλά και βόμβες. Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν μονάχα τα βεγγαλικά κι άλλοι που βλέπουν μονάχα τις βόμβες. Υπάρχουν δε άλλοι που βλέπουν στα κλεφτά τα βεγγαλικά, γιατί το να τα δεις εν τη γενέσει τούς κοστίζει, και άλλοι που ρίχνουν τις βόμβες.

Πόσο παράξενος κόσμος! Κι ύστερα υπάρχουν τόσοι άλλοι, που κάνουν πως δεν υπάρχουν αυτοί που βλέπουν στα κλεφτά τα βεγγαλικά και που δεν θέλουν να ξέρουν ποιοι, γιατί και ώς πότε θα ρίχνουν τις βόμβες. Ένας κόσμος μα πόση υποκρισία. Η ιστορία συντελείται στα κρυφά και φανερώνεται μονάχα ένα κομμάτι αλήθειας περιστοιχισμένο με έντονη προκατάληψη και εθνοπολιτισμικά στερεότυπα. Αυτή η έμμεση ιστορία που δεν γράφεται ποτέ αποτελείται σχεδόν πάντα από τους ίδιους εθνοπρωταγωνιστές, με διαφορετικά πρόσωπα και προσωπεία.

Αυτή η επίδειξη δύναμης -η ιμπεριαλιστική πολιτική- καθοδηγεί συνειδήσεις και εκτελεί ανθρώπους, λαούς, χώρες ολόκληρες. Αυτοί αποφασίζουν πού, πότε και ποιοι θα πληρώσουν με τη ζωή τους την όποια αντίσταση κάνουν. Αυτοί που άλλοτε διαδραματίζουν ρόλο απελευθερωτή και άλλοτε πολεμούν αδιαφορώντας για τον πόνο, τη δυστυχία, τους πνιγμούς, τον ίδιο τον θάνατο.

Η πραγματικότητα -όση μπορεί να αντέξει η ανθρώπινη αντίληψη- είναι ωμή. Το να την αγνοούμε όμως είναι τραγικό, καθότι αυτή συνεχίζει να υπάρχει. Υπάρχουν λοιπόν αυτοί που συντελούν την ιστορία έμμεσα, που κινώντας τις διάφορες μαριονέτες τους οδηγούν το αύριο των λαών σε έναν λαβύρινθο. Αυτή η έμμεση ιστορία δεν θα γραφτεί ποτέ. Αυτοί οι έμμεσοι θύτες όμως γράφουν το μέλλον κάποιων λαών. Εμείς θα θέλαμε και θα αντέχαμε, άραγε, να ξέρουμε αυτή την έμμεση ιστορία;

ΑΡΙΣΤΟΝΙΚΗ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ-ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ
Ψυχολόγος Εξελικτικής Κατεύθυνσης