Π Ρ Ο Σ Ε Ξ Τ Ε μία προς μία τις λέξεις, τους όρους, τις έννοιες, με τις οποίες οι Τούρκοι προσδιορίζουν το είδος της «λύσης» του Κυπριακού που επιδιώκουν μέσα από τις «απευθείας διαπραγματεύσεις Χριστόφια - Ταλάτ». Την τρέχουσα δηλαδή εκδοχή της διαδικασίας των δήθεν «διακοινοτικών συνομιλιών», όπου η Άγκυρα πέτυχε, επωφελώς μόνο για την ίδια, να εγκλωβίσει το Κυπριακό στα 35 ήδη χρόνια της συνεχιζόμενης κατοχής. Κι όταν λέμε «οι Τούρκοι», εννοούμε το τουρκικό κράτος. Την κρατική πολιτική της Τουρκίας. Εκ της οποίας ουδείς Τούρκος ή Τουρκοκύπριος «ηγέτης» δικαιούται καν -ή έτυχε ποτέ- να παρεκκλίνει. Μία προς μία οι λέξεις, από μόνη της η καθεμιά και συναρτώμενες ταυτόχρονα μεταξύ τους, ως σύνολο, αποτελούν τα «κάστρα», τις «προκεχωρημένες θέσεις μάχης» και τα διευρυνόμενα επεκτατικώς «προγεφυρώματα» που κατέκτησε, προελαύνοντας πολιτικά, επί 35 χρόνια, στο Κυπριακό, η Άγκυρα. Στην ανακοίνωσή του, της 1ης Ιουλίου 2009, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας καθόρισε ότι: «Η λύση θα πρέπει να εξευρεθεί στο πλαίσιο μιας πολιτικής ισότητας, διζωνικής, από δύο ιδρυτικά κράτη με ισότιμο καθεστώς και μέσα σε ένα νέο συνεταιρισμό, με τη συνέχιση των συμφωνιών εγγύησης και συμμαχίας» («Χαραυγή» 2.7.09).

Μ Ι Α προς μία οι λέξεις, οι όροι, οι έννοιες αποτελούν τρόπαια που απέσπασε διαδοχικά στην προέλασή της η τουρκική πολιτική. Και το καθένα, εξαρχής, σκοπευμένα και προμελετημένα, στόχευε στο επόμενο, στο ανώτερο στο πιο προχωρημένο. Όταν λ.χ. η Τουρκία πέτυχε, στις 23 Μαΐου 2008, διά του «Joint Statement Χριστόφια - Ταλάτ», να αποσπάσει το τρόπαιο του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς», της ήταν πλέον άχρηστα κάποια άλλα, παλαιότερα τουρκικά τρόπαια και «θέσεις μάχης», όπως η «δικοινοτική» και η «ομοσπονδία». Αμφότερες οι λέξεις αυτές απουσιάζουν κραυγαλέα από την τωρινή τουρκική ανακοίνωση. Με τις «Συμφωνίες Εγγύησης και Συμμαχίας» που η Τουρκία κατέκτησε από το 1960, ως τρόπαιο επικυριαρχίας, εννοεί τώρα, διά του «Συνεταιρισμού», να επεκτείνει τον τουρκικό έλεγχο εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου.

Α Κ Ο Μ Α και η έννοια των «δύο ιδρυτικών κρατών» μόνο προσωρινά της είναι χρήσιμη. Αφού θα έχουν «ιδρύσει» και θα έχουν «συστήσει» τον «Νέο Συνεταιρισμό», που η Άγκυρα κατ’ ουσίαν και καθ’ ολοκληρίαν θα ελέγχει, θα της είναι κι αυτά άχρηστα. Μαζί με την ούτω καλούμενη «πολιτική ισότητα» και το «ισότιμο καθεστώς», θα πάνε στον κάλαθο των αχρήστων να κάνουν παρέα στα σκουπίδια της «δικοινοτικής» και της «ομοσπονδίας». Κατακτώντας τον «Συνεταιρισμό» οι Τούρκοι, πρώτοι, θα απολακτίσουν και ουδέποτε θα επιτρέψουν οποιαδήποτε έννοια «δύο κρατών». Ολόκληρη τη θέλουν, τουρκική, όπως καθόρισαν από το 1956 οι Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ και το επιτελικό Σχέδιο Επανάκτησης της Κύπρου του 1957...
 

ΕΡΩΤΗΣΗ 
Μήπως πρέπει, για αρτιότερη και αναλυτικότερη πληροφόρηση του λαού, ο βουλευτής των Οικολόγων κ. Γ. Περδίκης να δημοσιεύσει σε εκτενέστερο άρθρο του τη σύγκριση που εκφώνησε χθες, εν τη Βουλή αγορεύων, ανάμεσα στους Συγκλητικούς της Χούντας (1967-1974) και τους νυν Συγκλητικούς του Πανεπιστημίου Κύπρου; Να υπενθυμίσει, κιόλας, το παράδειγμα των διωχθέντων υπό της Χούντας αγονάτιστων καθηγητών της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του Συνταγματικού Δικαίου, όπως ο αείμνηστος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης μας Αριστόβουλος Μάνεσης;