Σημερινή

Δευτέρα, 17/06/2019
RSS

Καλημέρα σε έναν κόσμο ανάποδα

| Εκτύπωση | 02 Σεπτέμβριος 2016, 07:40 | Με τον Μάριο Δημητρίου

Ξυπνώ πρωί πριν από τις 7 και ανοίγω την Ελληνική Τηλεόραση, που προηγείται, χρονικά, των κυπριακών καναλιών στη μετάδοση ειδήσεων και στην ενημέρωση γενικά.

Η συνεχιζόμενη κρίση της Ευρωζώνης, η διόγκωση του χρέους, η επέκταση της φτώχιας, μπουκάρουν στο διαμέρισμα σαν εκδικητικοί δαίμονες και με πιάνουν από το λαιμό, πριν καλά-καλά μπω κάτω από το νερό για να ξυπνήσω.

Ο εκφωνητής ανακοινώνει ότι νέο ρεκόρ σημείωσε η ανεργία στην Ελλάδα τους περασμένους μήνες, σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πέρσι.

Ένα από τα κόμματα στην ελληνική Βουλή αναμασά αυτά που έλεγε πέρσι και πρόπερσι, ότι οι νόμοι που βασίζονται στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις τσακίζουν μισθούς, συντάξεις και τα λαϊκά εισοδήματα, καταργούν συλλογικές συμβάσεις, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, επιβάλλουν δυσβάστακτα φορολογικά βάρη και χαράτσια στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, πετσοκόβοντας τις κοινωνικές δαπάνες και προωθώντας τις αρνητικές αλλαγές στον χώρο της υγείας.

Οι βίαιες και εκφοβιστικές λέξεις, που ακούω πρωί ξημέρωμα, κάνουν το στομάχι μου να πονά και η μέρα δεν ξεκίνησε ακόμα. «Τσακίζουν μισθούς», «καταργούν συμβάσεις», «επιβάλλουν δυσβάστακτα βάρη και χαράτσια», «πετσοκόβουν κοινωνικές δαπάνες».

Ο πολιτικός λόγος μοιάζει πια με σφαγείο, όπου κάποιοι δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να «τσακίζουν», να «καταργούν», να «επιβάλλουν» και να «πετσοκόβουν» κάποιους άλλους.

Ο κόσμος μού φαίνεται μια ζούγκλα, έξω από τον δικό μου έλεγχο. «Ένας κόσμος ανάποδα», σαν αυτόν του Eduardo Galeano.

Κάνω ζάπινγκ στα κυπριακά τηλεοπτικά στούντιο, που δραστηριοποιήθηκαν μετά τις διακοπές του καλοκαιριού - η ίδια αιματοβαμμένη εικόνα κινδύνου. Η αντιπολίτευση επαναλαμβάνει τον εαυτό της, περί της «κακής κατάστασης της κυπριακής οικονομίας» και περί των διακρατικών δανείων που θα μας «καταβαραθρώσουν» εντελώς.

Αργότερα στο γραφείο, διαβάζω για τη συζήτηση στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Θεσμών, με τον πρώην διοικητή να μιλά για οικονομική καταστροφή, για χρεοκοπία της Κύπρου που μοιάζει με το Μαρί, για φούσκωμα των κεφαλαιακών αναγκών των κυπριακών τραπεζών στα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.

Προσέχω κι εδώ, το ίδιο μοτίβο «καταστροφής» και «χρεοκοπίας», την ίδια αίσθηση ότι είμαστε καταδικασμένοι να περιφερόμαστε χωρίς πολλές ελπίδες σε αυτό το σκοτεινό τοπίο της καθημερινής μαυρίλας μας, κυνηγημένοι από θηρία ισχυρότερα από εμάς, με άγνωστα και περίεργα ονόματα, όπως «ελλείμματα», «δημόσιο χρέος», «πτώχευση», «στάση πληρωμών» και δεν συμμαζεύεται.

Αλλά, Χριστέ μου, το μόνο που θέλω, είναι να μην προσπαθούν όλοι να με πείσουν ότι το σύμπαν ολόκληρο γύρω μου απειλεί να με πλακώσει και να με κάνει χαλκομανία, επειδή δεν έχω καταθέσεις σε ελβετικές τράπεζες, ούτε ακίνητη ή κινητή περιουσία.

Ζητώ πολλά;
Με αρκεί να είμαι ένας φυσιολογικός άντρας και πατέρας, που να μπορώ να συναντιέμαι κάπου κάπου και να κουβεντιάζω με τα παιδιά μου και με τους φίλους μου, που δεν τους βλέπω πια, γιατί βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο λούκι της αποξένωσης. Ζητώ πολλά;

Με φτάνει να έχω μιαν ανάσα προσωπικής και ερωτικής ζωής, χωρίς να νιώθω ότι είμαι ένας αριθμός που συνεχώς αναρωτιέται κατά πόσον είναι μικρότερος ή μεγαλύτερος από τον διπλανό του αριθμό.
Ζητώ πολλά;