Ένα υπέροχο κείμενο με τίτλο «Η μαθήτριά μου στη Γάζα», που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα CyprusIndymedia.org, μου έστειλε ο δάσκαλος Σόλων Αντάρτης. Έχει επίκεντρο τις φωτογραφίες μιας ανήλικης Παλαιστίνιας που αναζητεί και ανασύρει από τα ερείπια του σπιτιού της, σχολικά βιβλία και τετράδιά της, στη διάρκεια της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στη Γάζα και που συνδέει συνειρμικά με τη δική του παιδική ηλικία, στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Έχω μόνο ν’ αντιτάξω στην πολιτική του θέση, μια δική μου πολιτική θέση. Και στην ιδέα του για την ελευθερία, μια δική μου επισήμανση, που νομίζω τη συμπληρώνει.
Έτσι αρχίζει το κείμενο ο Σ. Αντάρτης: «Δυσκολεύομαι να γράψω αυτό το καλοκαίρι. Οι εικόνες που με βομβαρδίζουν είναι τόσο οικείες και αβάστακτες. Αναδύονται από το υποσυνείδητο όπου τις καταχώνιασα πριν από 40 χρόνια, με κάθε εικόνα και κάθε είδηση από την κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Το κορίτσι ψάχνει μέσα στα χαλάσματα.
40 Χρόνια πριν, ένα αγόρι κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι του, ακούει τους ήχους των βομβαρδισμών.

Το κορίτσι σκύβει μέσα στα ερείπια.
Το αγόρι έχει πάψει να υπάρχει ως δομημένη προσωπικότητα. Ένα μέρος του - αυτό που αργότερα θα ονόμαζε: ψυχή - αποστασιοποιείται παντελώς από την πραγματικότητα.
Το κορίτσι αναγνωρίζει αυτό που έψαχνε.

Το αγόρι μεγάλωσε. Στο σχολείο κάνουν ασκήσεις για την αεροπορία. Το αγόρι πέφτει δίπλα στο περιτείχισμα, βάζοντας τα χέρια του στο κεφάλι.
Το κορίτσι σχεδόν θριαμβευτικά ανασύρει το βιβλίο. Κοιτάζει τον φωτογράφο με την ίδια αποστασιοποίηση. Ο κόσμος είναι εντός της. Το βλέμμα κοιτάζει, αλλά δεν βλέπει.
Το αγόρι διαβάζει. Ξεφυλλίζει τα σκονισμένα βιβλία. Μέσα τους χάνεται. Ζει!

Το κορίτσι αναγνωρίζει το μικρό σημειωματάριο. Ποιος ευλογημένος δάσκαλος να έχει διαβάσει τους στίχους της, την κατάθεση της ψυχής της; Το κορίτσι τέλειωσε. Στρέφει απότομα και επιστρέφει. Πάντα επιστρέφει. Η αποφασιστικότητα φωτίζει το πρόσωπό της. Και τα όπλα που κρατά στα χέρια της, είναι πολύ πιο ισχυρά από τις βόμβες και τις σφαίρες του σιωνιστικού κράτους.

Το αγόρι μεγάλωσε κι έγινε δάσκαλος. Τώρα διδάσκει σε παιδιά όπως εκείνον, πρόσφυγες από τα πέρατα της γης, κάποια το ίδιο φοβισμένα με εκείνον, τότε πριν από 40 χρόνια. Η ελευθερία δεν κάνει εκπτώσεις. Ο αγώνας για τη δική μας ελευθερία, χρειάζεται να αγκαλιάζει και τον αγώνα για ελευθερία όλων των σκλαβωμένων λαών στον κόσμο».

Όμορφα γραμμένες σκέψεις από τον Σόλωνα Αντάρτη. Από μένα, μόνο μια αντίρρηση: Δεν υποστηρίζω «τις βόμβες και τις σφαίρες του σιωνιστικού κράτους» όταν σκοτώνουν και τραυματίζουν αθώους άμαχους, όμως οι άμαχοι της Γάζας είναι πρωταρχικά όμηροι και θύματα, της δικής τους εγκληματικής εξουσίας, της Χαμάς. Και έχω την εντύπωση ότι «το σιωνιστικό κράτος» έχει το δικαίωμα να υφίσταται, χωρίς την απειλή της εξολόθρευσης.

Από μένα και μια παρατήρηση: «Τα όπλα που κρατά στα χέρια της» η μικρή Παλαιστίνια της Γάζας, δηλαδή τα τετράδια και τα βιβλία της, δεν θα τα έχει για πολύ. Ως γυναίκα, στη θεοκρατική κοινωνία φανατικών μισογύνηδων, σύντομα θα βιώσει το οριστικό τέλος τής επιδίωξής της να μορφωθεί και της ελευθερίας της, πίσω από την μπούρκα που θα κρύψει για πάντα το σώμα της.

Γιατί πραγματικά η μικρή Παλαιστίνια της Γάζας, ανήκει σε έναν σκλαβωμένο λαό.