Όπως δείχνει και η φωτογραφία, φοβερές γροθιές αντάλλαξαν οι βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, με τους συναδέλφους τους, του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος Σβόμποντα («Ελευθερία»), στη διάρκεια της συζήτησης για την ψήφιση του νόμου που επιφέρει αλλαγές στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Ποιες είναι οι πιο «δημοκρατικές», από αυτές τις γροθιές που πλήγωσαν τη δημοκρατία στη σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο πόλεμο Ουκρανία;

Έχω την άποψη ότι οι γροθιές, τόσο των κομμουνιστών, όσο και των εθνικιστών, είναι το ίδιο βίαιες, φασιστικές και επώδυνες και βυθίζουν τη χώρα βαθύτερα στο χάος της καταστροφής. Ενώ ταυτόχρονα, την απομακρύνουν από το όνειρό της να γίνει μια μέρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με βάση αυτό τον νόμο που ψηφίστηκε στο ουκρανικό κοινοβούλιο την περασμένη Τρίτη (22 Ιουλίου 2014), επιτράπηκε τελικά η διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος, λόγω του ρόλου του «στην υποστήριξη των φιλορωσικών αποσχιστικών τάσεων» στην Ουκρανία, όπως καταγγέλθηκε από την κυβέρνηση.

Προχθές ο Πρόεδρος της χώρας Πέτρο Ποροσένκο υπέγραψε το νόμο, ενώ ο Πρώτος Γραμματέας του Κ.Κ. Πέτρο Σιμονένκο, δήλωσε ότι «οι προσπάθειες να τεθεί το κόμμα εκτός πολιτικής ζωής της χώρας και να εξαφανιστεί, θα αποβούν άκαρπες».

Υπενθυμίζω ότι στις αρχές Ιουλίου 2014, το ουκρανικό υπουργείο Δικαιοσύνης κατέθεσε αίτημα στις δικαστικές αρχές να τεθεί εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας, κατηγορώντας το για υποστήριξη των αυτονομιστών στα ανατολικά της χώρας και υποστήριξη της προσάρτησης της Κριμαίας στη Ρωσία. Το κόμμα αντέδρασε, αρνούμενο πως υποστήριξε τη διάσπαση της Ουκρανίας και μίλησε για κατασκευασμένες κατηγορίες.

Ο Πέτρο Σιμονένκο χαρακτήρισε την απόπειρα απαγόρευσης «μέρος της μάχης του Κιέβου εναντίον όσων διαφωνούν», απορρίπτοντας πως το κόμμα έχει αντισυνταγματική δράση.

Προσωπικά, εξέφρασα ήδη τη διαφωνία μου (με άρθρο μου στις 5 Ιουνίου 2014) για τη νομοθετική προσπάθεια να τεθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας εκτός νόμου. Επαναλαμβάνω ότι σε μια δημοκρατική χώρα, δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή η απαγόρευση της λειτουργίας οποιουδήποτε κόμματος, κομμουνιστικού ή άλλου, που δρα μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο και δεν χρησιμοποιεί βία για να μεταφέρει τις απόψεις του.

Σε προχθεσινή δήλωσή του ο ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Νεοκλής Συλικιώτης ζήτησε από την ΕΕ «να αντιδράσει για τα αντιδημοκρατικά μέτρα της Ουκρανικής κυβέρνησης, τα οποία καταργούν την ελεύθερη πολιτική δράση».

Συμφωνώ με τον κ. Συλικιώτη. Και θα συμφωνούσα ακόμα περισσότερο μαζί του, αν ο ίδιος και το κόμμα του, παρουσιάζονταν ευαίσθητοι στην απαγόρευση λειτουργίας κάποιου κόμματος σε άλλη χώρα, όχι μόνο όταν αυτό το κόμμα είναι κομμουνιστικό, αλλά και όταν είναι οποιασδήποτε άλλης ιδεολογίας.

Θα χειροκροτούσα το ΑΚΕΛ και τη δημοκρατία του, αν έκανε αυτό που δεν διανοείται καν, σήμερα, δηλαδή να καταδικάσει την απαγόρευση όλων των κομμάτων εκτός του κομμουνιστικού, που συμβαίνει σε κομμουνιστικές χώρες όπως η Κίνα, η Κούβα, η Βόρειος Κορέα και το Βιετνάμ…Και όπως συνέβαινε στην εκλιπούσα Σοβιετική Ένωση…