Δεν έγινε τελικά κατορθωτό να μεταφερθεί στην Κύπρο η εκπληκτική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Foto Rachel - Φωτογραφίες από τα στρατόπεδα κράτησης της Κύπρου», που παρουσιάστηκε στο Eretz Israel Museum στο Τελ Αβίβ. Θα ήταν ωραία ευκαιρία αν αυτό γινόταν τη βδομάδα που διανύσαμε, αφού την περασμένη Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014, σε εκδήλωση στο Πάρκο της Ειρήνης στη Ξυλοτύμπου, έγινε αποκάλυψη αναμνηστικής πλάκας σε ένδειξη της εκτίμησης του Ισραήλ προς τους κατοίκους του χωριού που βοήθησαν τους Εβραίους πρόσφυγες την τριετία 1946 - 1949, ενώ ήταν έγκλειστοι στον «κάμπο» της Δεκέλειας-Ξυλοτύμπου.

Στην έκθεση του Τελ Αβίβ είχαν παρουσιαστεί φωτογραφίες-ντοκουμέντα που η 87χρονη σήμερα φωτογράφος Rachel Fisher έβγαλε στα 22 της χρόνια στον άλλο μεγάλο «κάμπο» του Καράολου Αμμοχώστου, όπου οι Βρετανοί την είχαν φυλακίσει μαζί με χιλιάδες άλλους Εβραίους την ίδια περίοδο, για να τους εμποδίσουν να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη.

Η φωτογράφος Rachel Fisher, που έχασε τον πατέρα της στο Άουσβιτς, μεταφέρθηκε με τη μητέρα και το σύζυγό της στο στρατόπεδο κράτησης του Καράολου στην Αμμόχωστο τον Ιανουάριο 1948, μετά που το σκάφος με τους θεωρούμενους παράνομους μετανάστες, που τους μετέφερε από τη Ρουμανία στην Παλαιστίνη, αναχαιτίσθηκε από το Βρετανικό Ναυτικό.

Σε ένα από τα αντίσκηνα του κάμπου, η 22χρονη τότε Rachel έστησε το φωτογραφείο της όπου απαθανάτιζε με την Kodak της, που την είχε αγοράσει από 14 χρόνων, την καθημερινή ζωή των κρατουμένων στον Καράολο, μέχρι που έφυγε για το Ισραήλ το Μάρτη 1949. «Εμφάνιζα τις φωτογραφίες μου στο σκοτεινό θάλαμο που φτιάξαμε στο αντίσκηνο», έγραψε στις σημειώσεις της. Πρόσθεσε και μια πληροφορία που αποτελεί μικρό δείγμα της πολύτιμης βοήθειας που οι Ελληνοκύπριοι πρόσφεραν τότε, ανιδιοτελώς, στους καταπονημένους Εβραίους κρατουμένους:

«Ένας Ελληνοκύπριος επιστάτης του κάμπου που αργότερα έγινε καλός φίλος μου (σ.σ. δεν αναφέρει, δυστυχώς, το όνομά του), με προμήθευε κρυφά φωτογραφικό χαρτί και χημικά από την Αμμόχωστο, για να μπορώ να συνεχίσω τη δουλειά μου και να βγάζω τις φωτογραφίες μου. Οι Άγγλοι μάς απαγόρευαν να βγούμε έξω από τον κάμπο και παρόλο που ήταν κοντά στη θάλασσα, ήταν περικυκλωμένος από φράκτες με συρματοπλέγματα και με ψηλές σκοπιές επανδρωμένες με Βρετανούς στρατιώτες. Κι έτσι όλο το τοπίο έχανε την ομορφιά του…».

Η Rachel Fisher ζει σήμερα στη Χάϊφα, την πόλη-λιμάνι όπου οι Ισραηλινοί δημιούργησαν μια πλατεία με το όνομα «Μετανάστες από την Κύπρο». Το 1970, με πρωτοβουλία της τότε πρωθυπουργού Γκόλντα Μέιρ, μετέφεραν από την Κύπρο, τα κόκαλα εκείνων που πέθαναν στα στρατόπεδα κράτησης στο νησί και τα έθαψαν στη Χάιφα.

Η 66χρονη Ισραηλινή Zehavit Blumenfeld, που μίλησε την περασμένη Τετάρτη στην εκδήλωση στο Πάρκο Ειρήνης στη Ξυλοτύμπου (γεννήθηκε στο BMH στην Αγλαντζιά στις 3 Μαΐου 1948, αφού η μητέρα και ο πατέρας της κρατούνταν από το 1947 στο στρατόπεδο κράτησης της Δεκέλειας-Ξυλοτύμπου), ανέφερε ότι προσπαθεί να πείσει το δήμαρχο Λεμεσού να φτιαχτεί και στην Κύπρο μια πλατεία με το όνομα «Μετανάστες από το Ισραήλ».

Προφανώς δεν τον έπεισε ακόμα.