Το ΑΚΕΛ συμμετείχε χθες στην εκδήλωση διαμαρτυρίας μιας από τις οργανώσεις του, του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης, για να «καταδικάσει τη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων του ουκρανικού στρατού στις ανατολικές επαρχίες της χώρας». Σε σχετική ανακοίνωση αναφέρει ότι «στα θύματα και στις απώλειες αυτών των επιθέσεων, περιλαμβάνεται ένα τοπικό νοσοκομείο και ένα ορφανοτροφείο. Ακόμα περισσότερο, δεν φαίνεται να δίνεται καμία ευκαιρία στον διάλογο και στην ειρήνη».

Βεβαίως στην ανακοίνωσή του το κόμμα δεν διευκρινίζει καθόλου ότι τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στις ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας, ξεκίνησαν οι φιλορώσοι αυτονομιστές που επιδιώκουν διάσπαση της χώρας και όχι ο ουκρανικός στρατός, αλλά… αυτό δεν έχει καμιά σημασία, έτσι δεν είναι;

Στην ανακοίνωσή του το κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου αναφέρει ότι «καταδικάζει, επίσης, τη νομοθετική προσπάθεια να τεθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας εκτός νόμου. Είναι σαφές ότι φασιστικές δυνάμεις, που αναπτύσσονται στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο της χώρας και συμμετέχουν στην πολιτική εξουσία, επιδρούν καταλυτικά στη λήψη αυτής της απόφασης. Το ΑΚΕΛ αντιτίθεται στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Ουκρανία, στη φασιστική δράση εντός της χώρας, διαδηλώνοντας υπέρ της ειρήνης και εκφράζοντας την αλληλεγγύη του στον λαό της Ουκρανίας και ειδικά στο Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας, που αγωνίζεται κάτω από αντίξοες συνθήκες για την επικράτηση της δημοκρατίας».

Προσωπικά και για να χρησιμοποιήσω το ίδιο πολιτικό λεξιλόγιο με το ΑΚΕΛ, καταδικάζω κι εγώ τη νομοθετική προσπάθεια να τεθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας εκτός νόμου, αν υπάρχει τέτοια προσπάθεια. Όπως έγραψα επανειλημμένα, σε μια δημοκρατική χώρα δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή η απαγόρευση της λειτουργίας οποιουδήποτε κόμματος, κομμουνιστικού ή άλλου, που δρα μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο και δεν χρησιμοποιεί βία για να μεταφέρει τις απόψεις του.

Το ζήτημα είναι ότι το ΑΚΕΛ παρουσιάζεται ευαίσθητο στην απαγόρευση λειτουργίας κάποιου κόμματος σε άλλη χώρα, μόνο όταν αυτό το κόμμα είναι κομμουνιστικό. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δηλαδή αν το κόμμα που τίθεται εκτός νόμου είναι π. χ. σοσιαλδημοκρατικό ή κεντρώο κ.λπ, το ΑΚΕΛ αδιαφορεί εντελώς και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή.

Και βέβαια το ΑΚΕΛ, εφόσον συνεχίζει να κουβαλά τις ξεπερασμένες και αραχνιασμένες μαρξιστικές-λενινιστικές προκαταλήψεις του, ως τον πολιτικό καθοδηγητικό του φάρο, ποτέ δεν καταδίκασε και ούτε πρόκειται να καταδικάσει την απαγόρευση όλων των άλλων κομμάτων εκτός του κομμουνιστικού, που συμβαίνει σε κομμουνιστικές χώρες όπως η Κίνα, η Κούβα, η Βόρειος Κορέα και το Βιετνάμ…

Εκφράζει το ΑΚΕΛ «την αλληλεγγύη του στο λαό της Ουκρανίας και ειδικά στο Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας που αγωνίζεται κάτω από αντίξοες συνθήκες για την επικράτηση της δημοκρατίας» και μιλά για «φασιστικές δυνάμεις» και για «φασιστική δράση», κάνοντας ουσιαστικά το μαύρο άσπρο και αντίστροφα.

Ο «λαός της Ουκρανίας και ειδικά το Κομμουνιστικό Κόμμα», για το οποίο κάνει αναφορά, κατέχει μόνο 32 από τις 450 έδρες στην ουκρανική Βουλή, μετά τις εκλογές του 2012, ενώ η «δημοκρατία» για την οποία αγωνίζεται, είναι η επιστροφή στη λαομίσητη σοβιετική εξουσία.

Η «δημοκρατία» του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, που θαυμάζει το ΑΚΕΛ, είναι οι λενινιστικές αρχές του ενός και μόνου κόμματος (του Κομμουνιστικού φυσικά) και η «δικτατορία του προλεταριάτου», που κατέστρεψε τις κοινωνίες των χωρών της ανατολικής Ευρώπης μέσα στον εικοστό αιώνα…