Έβλεπα απέναντί μου στο πάνελ στο Συνεδριακό Κέντρο «Φιλοξενία», στη Λευκωσία, τη Rachel Moran να μιλά για το σωματεμπόριο και αναρωτιόμουν γιατί αυτή η πολύ όμορφη γυναίκα, με το αλαβάστρινο πρόσωπο, δεν χαμογελά εύκολα. Σκεφτόμουν ότι ίσως και να μη χαμογελά καθόλου.

«Όταν οι άνθρωποι με ρωτούν για τη βία που υπάρχει στην πορνεία, τους απαντώ ότι χάνουν την ουσία του ζητήματος, αφού η ίδια η πορνεία είναι μορφή βίας», είπε μεταξύ άλλων.
Τη βία της πορνείας βίωσε η ίδια στο Δουβλίνο και σε άλλες πόλεις της Ιρλανδίας από ανήλικο, άστεγο κορίτσι 15 χρονών μέχρι τα 22 της που κατάφερε να απελευθερωθεί από το εγκληματικό κύκλωμα και να αλλάξει τη ζωή της ολοκληρωτικά. Σπούδασε δημοσιογραφία στο κρατικό Πανεπιστήμιο της ιρλανδικής πρωτεύουσας και αφιερώθηκε από τότε στον ακτιβισμό εναντίον της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών. Επίκεντρο των πρωτοβουλιών της, η υιοθέτηση του «σκανδιναβικού μοντέλου» αντιμετώπισης της πορνείας και του σωματεμπορίου, με την ποινικοποίηση και την τιμωρία των αντρών «αγοραστών» του σεξ και όχι των εκδιδόμενων γυναικών.

Η Rachel Moran διάβασε στο συνέδριο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της «Paid for: My journey through prostitution», που εξέδωσε το 2013 και που χαρακτηρίστηκε ως μια καλογραμμένη και ακριβής μαρτυρία για το θέμα αυτό. Το βιβλίο δεν περιέχει καταθλιπτικές λεπτομέρειες μιας δυστυχισμένης παιδικής ηλικίας, αλλά ούτε και ωραιοποίηση της πορνείας, όπως συμβαίνει στη γνωστή χολιγουντιανή ταινία με τη Τζούλια Ρόμπερτς, «Pretty Woman».

Το έγραψε, γιατί, όπως είπε σε συνέντευξή της, ήθελε να πει την αλήθεια για την πορνεία όπως την έζησε η ίδια, αλλά και όπως την είδε ως αυτόπτης μάρτυρας. Παρατήρησε ότι μερικές προσωπικές ιστορίες που γράφτηκαν σχετικά, προέρχονται από γυναίκες που δούλεψαν σε έναν μόνο τομέα της πορνείας ή που δούλευαν πάντα μόνες κι έτσι δεν είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν με άλλες εκδιδόμενες γυναίκες και αναπόφευκτα οι περιπτώσεις τους κινούνται σε ένα περιορισμένο πλαίσιο.

«Στη δική μου περίπτωση», εξήγησε, «εργάστηκα σε όλες τις μορφές της πορνείας - στον δρόμο, σε ινστιτούτα μασάζ, σε πρακτορεία συνοδών κ.λπ. Δούλεψα επίσης ως στριπτιζέζ και έκανα πορνογραφική φωτογράφηση. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου δούλεψαν μαζί μου εκατοντάδες άλλες γυναίκες κι έτσι οι εμπειρίες μου έχουν μια πολύ ευρεία βάση. Ήθελα λοιπόν να πω την αλήθεια γι' αυτά που είδα και να καταγράψω τον εξευτελισμό και τον ανθρώπινο πόνο, που είναι αναπόσπαστο και ουσιαστικό μέρος της σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Ακόμα πιο σημαντικό, ήθελα με το βιβλίο μου να ζητήσω να βάλουμε ένα τέλος στο έγκλημα αυτό».

Είπε η συγγραφέας, απαντώντας σε ερώτηση για το πώς υποδέχτηκε το βιβλίο της, η πατρίδα της. «Νομίζω ότι πολλοί Ιρλανδοί σοκαρίστηκαν όταν πληροφορήθηκαν ότι ένα κορίτσι εκπορνευόταν από τα 15 της. Σοκαρίστηκαν ακόμα όταν έμαθαν ότι υπάρχουν “εξειδικευμένοι” οίκοι ανοχής για άντρες που τους αρέσει να έχουν σεξ με ανήλικες κάτω από την ηλικία της συναίνεσης. Δούλεψα σε ένα από αυτά τα πορνεία και ξέρω για ποιο πράγμα μιλώ»...