Όταν μιλάς ή γράφεις για την Ουκρανία, πρέπει να κοιτάζεις και να σκέφτεσαι τη… Ρωσία. Η προχθεσινή αιματοβαμμένη στροφή των πολυήμερων διαδηλώσεων διαμαρτυρίας των φιλοευρωπαίων οπαδών της αντιπολίτευσης στο κέντρο του Κιέβου, επιβεβαιώνει την αλήθεια αυτή, καθώς το ξέσπασμα των φονικών συγκρούσεων της περασμένης Τρίτης (18.2.2014) ήρθε την επομένη της ανακοίνωσης της ρωσικής κυβέρνησης για παροχή δανείου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την ουκρανική κυβέρνηση, ώστε να καταφέρει να τσακίσει τους αντιφρονούντες.

Γιατί βέβαια σε αυτόν τον μίνι εμφύλιο πόλεμο στην πρωτεύουσα Κίεβο, αλλά και σε άλλες ουκρανικές πόλεις -στο Τέρνοπιλ, στο Λβιβ, στο Ζίτομιρ, στο Χάρκοβο- οι Ουκρανοί ρισκάρουν τη ζωή τους, αλλά και οι Ρώσοι ρισκάρουν κάτι το ίδιο σημαντικό γι’ αυτούς, το εθνικό κύρος τους, αφού δίνουν την εντύπωση ότι θεωρούν την Ουκρανία μιαν από τις… επαρχίες τους, ή τις… Σοβιετικές Δημοκρατίες τους.

Στο θέμα αυτό ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν μοιάζει να έμεινε… ξεχασμένος στην κομμουνιστική εποχή, όταν η ουκρανική ύπαρξη και οντότητα ήταν ένα ανούσιο συστατικό χωρίς κανένα δικό του χαρακτηριστικό, μέσα στον ρωσοποιημένο, ομοιόμορφο και ολοκληρωτικό σοβιετικό πολτό.

Και ενώ τα πράγματα πήγαιναν να ηρεμήσουν, έστω και αν η μεταμεσονύχτια συνάντηση του σκληροπυρηνικού φιλορώσου Προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς με τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Βιτάλι Κλίτσκοφ, για μια πολιτική προσπάθεια τερματισμού της αιματοχυσίας, δεν κατέληξε πουθενά, το πρωί οι αστυνομικοί στα οδοφράγματα της πλατείας της Ανεξαρτησίας στο Κίεβο, πήραν διαταγές να διώξουν τους διαδηλωτές με σφαίρες, γκλομπς, χειροβομβίδες και δακρυγόνα από το κέντρο της πόλης.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η αστυνομική επίθεση που κατέληξε σε 26 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, εκδηλώθηκε λίγη ώρα μετά που τα 2 ρωσικά δισεκατομμύρια μεταφέρθηκαν στην κεντρική τράπεζα της Ουκρανίας…

Ο πρώην Πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, από τη νέα γενιά των Καυκάσιων πολιτικών που δεν μασούν τα λόγια τους, είπε ότι με αυτή την προσφορά της των 2 δισεκατομμυρίων, «η Ρωσία αγόρασε την κυριαρχία της Ουκρανίας». Πρόσθεσε εμφαντικά ότι η τύχη της Ευρώπης, και όχι μόνο της Ουκρανίας, παίζεται στο Κίεβο και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο λαός της χώρας έχει το κουράγιο να νικήσει την απολυταρχική κυβέρνηση Γιανουκόβιτς και να φέρει τις απαραίτητες συνταγματικές αλλαγές που θα επιτρέψουν στην Ουκρανία να συνδεθεί στενά με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να ξεφύγει από την ασφυκτική ρωσική σφαίρα επιρροής.

Και πώς αντιδρά η ρωσική κυβέρνηση στην ουκρανική κρίση; «Αυτό που συμβαίνει», ανακοίνωσε το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, «είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα των πολιτικών κατευνασμού Δυτικών πολιτικών και Ευρωπαϊκών ινστιτούτων, που από την αρχή της κρίσης έκαναν πως δεν έβλεπαν τις επιθετικές ενέργειες εξτρεμιστικών δυνάμεων στην Ουκρανία, ενθαρρύνοντάς τους με τον τρόπο αυτό να προκαλούν τη νόμιμη εξουσία».

Σας θυμίζει τίποτε αυτό το τελεσίγραφο μιας μεγάλης χώρας όπως η Ρωσία, που θέλει να αφήσει για πάντα πίσω της το αυταρχικό παρελθόν της;
Μάλλον παραπέμπει στον Αύγουστο 1968 και στην Άνοιξη της Πράγας, όταν η σοβιετική κυβέρνηση υπό τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, λίγες μέρες πριν εισβάλει στρατιωτικά με άλλες χώρες-δορυφόρους και πνίξει στο αίμα την Τσεχοσλοβακία, κατηγορούσε με πομπώδεις διακηρύξεις τον Αλεξάντερ Ντούπτσεκ και τις «αντιδραστικές δυνάμεις» της χώρας ότι με τη στήριξη της Δύσης υπονόμευαν τον σοσιαλισμό και τον μαρξισμό-λενινισμό!