Σημερινή

Σάββατο, 02/08/2014
Εξ Αφορμής

Πεθαίνοντας στα Λιμνιά Αμμοχώστου

| Εκτύπωση | 30/07/2013 | Με τον Μάριο Δημητρίου

Πήγε πρόσφατα στην Αγροκηπιά η Τουρκοκύπρια συνάδελφος Sevgul Oludag, στην κηδεία της αγνοούμενης Μαρίας Θεοδοσίου από τα Λιμνιά Αμμοχώστου, που ήταν 72 χρονών όταν πέθανε, το καλοκαίρι του 1974.

«Μια γυναίκα που θάφτηκε με το κρεβάτι της», τιτλοφόρησε το άρθρο της προχθές Κυριακή (28.7.2013) στον «Πολίτη» και είναι ένα από τα πιο τρυφερά της, γιατί περιλαμβάνει αναμνήσεις από τη ζωή της με τη μητέρα της και τη σχέση αγάπης που είχε με το γειτονικό χωριό Άλωνα - όμως η τρυφερότητα του κειμένου της αναμειγνύεται με τη θλίψη για τον σκληρό θάνατο μιας κατάκοιτης και αθώας χήρας.

Έγραψε μεταξύ άλλων η δημοσιογράφος Sevgul Oludag:
«Η Μαρία Θεοδοσίου γεννήθηκε το 1902 και δούλεψε σε χωράφια, μαγείρεψε, έφτιαξε γλυκά και λεμονάδα όπως ακριβώς η μητέρα μου, είχε αγωνιστεί για να μεγαλώσει τα έξι της παιδιά, είχε χάσει τον σύζυγό της το 1960 και το 1974 ήταν στο κρεβάτι και μπορούσε να περπατήσει μόνο λίγο, ήταν ουσιαστικά κλινήρης όταν ήρθε ο πόλεμος σαν καταστροφή σε όλους τους κατοίκους του νησιού μας.

»Η καταστροφή ήταν ότι η οικογένειά της έφυγε νομίζοντας ότι θα επέστρεφαν σε ορισμένες ώρες ή την επόμενη μέρα. Κανένας δεν υποπτευόταν τον καιρό του πολέμου το 1974 ότι θα υπήρχε διαχωριστική γραμμή και θα ήταν σφραγισμένη, και αυτοί που είχαν πάει στο νότιο μέρος του νησιού δεν θα μπορούσαν ποτέ να επιστρέψουν στα χωριά τους, στα σπίτια τους. Έτσι η Μαρία έμεινε μόνη και πέθανε στο κρεβάτι της.

»Μετά από χρόνια, ένας από τους αναγνώστες, μου τηλεφώνησε για να με πάρει στα Λιμνιά, σε ένα σπίτι όπου, όπως είπε, υπήρχε μια γυναίκα θαμμένη με το κρεβάτι της και να μου δείξει τον πιθανό τόπο ταφής μιας “αγνοούμενης” Ελληνοκύπριας γυναίκας. Είχαμε πάει και ο νέος κάτοικος του σπιτιού, ένας Τουρκοκύπριος πρόσφυγας από το νότιο μέρος του νησιού, μου είχε δείξει ένα κομμάτι του κρεβατιού που βρήκε καθώς φύτευε κάτι. Το πήρα στους λειτουργούς της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων και τους είπα την ιστορία και τους έδειξα την αυλή. Καθώς έσκαβαν στην αυλή, στο μέρος που τους δείξαμε, βρήκαν τα οστά μιας ηλικιωμένης γυναίκας που ήταν θαμμένη με το κρεβάτι της - το κρεβάτι ήταν επίσης εκεί.

Το τι έγινε ήταν, εφόσον το σώμα δεν ήταν σε κατάσταση για να το σηκώσουν από το κρεβάτι, αυτοί που την έθαψαν, κατεδάφισαν έναν τοίχο του μικρού σπιτιού και πήραν το κρεβάτι με μια μπουλντόζα και μέσα στο κρεβάτι την ηλικιωμένη αγνοούμενη Ελληνοκύπρια και την έθαψαν στην αυλή με το κρεβάτι».
Η Sevgul Oludag κατέληξε ως εξής:

«Είμαστε εδώ τελικά στην Αγροκηπιά, κοντά στην Άλωνα, στην εκκλησία της Παναγίας Παντάνασσας - οι κόρες της Μαρίας Θεοδοσίου, Ελένη και Γεωργία και ο γιος της Κώστας είναι εδώ στην εκκλησία. Πάω για να τους χαιρετήσω και αγκαλιαζόμαστε. Η Ελένη και η Γεωργία ήρθαν από το Λονδίνο για την κηδεία. Εκεί στην εκκλησία είναι το μικρό φέρετρο όπου βρίσκονται τα οστά της Μαρίας Θεοδοσίου. Πάνω στο φέρετρο είναι μια φωτογραφία της. Βάζω λουλούδια δίπλα από το φέρετρο για να την αποχαιρετήσω.

Δεν μπορούσαμε να τη θάψουμε στα Λιμνιά, αλλά εκεί που είναι θαμμένη, κοντά στην Άλωνα, είναι ένα πολύ όμορφο μέρος. Μακάρι να αναπαυθεί εν ειρήνη και μακάρι η οικογένειά της, επιτέλους, να έχει γαλήνη».