Οι αποφάσεις του Γιούρογκρουπ της περασμένης Τρίτης και η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου από την Ελληνική Βουλή κλείνουν μια μεγάλη αβεβαιότητα, αλλά με τεράστιο κόστος, αφού επισφραγίζουν την πολιτική και θεσμική έξοδο της χώρας ως ισότιμου μέλους από τον κεντρικό πυρήνα της Ε.Ε. και επιβεβαιώνουν την παραμονή της στην Ευρωζώνη και ότι δεν θα υπάρξει Grexit, παρά μόνο ως αποτέλεσμα κάποιου ατυχήματος αλλά συνάμα ως θεσμικά «μη κανονική χώρα μόνιμου ειδικού καθεστώτος».

Παρά τις οποιεσδήποτε αδυναμίες της αναφερόμενης συμφωνίας και τα δύσκολα μέτρα που θα ληφθούν, έχει και κάποιες θετικές πτυχές: α) η δόση των 10,3 δισεκατομμυρίων ευρώ που ενισχύουν την ρευστότητα και β) ο οδικός χάρτης για το χρέος που μέχρι το 2018 πιθανόν να υπάρξει οριστική λύση.

Μέσα από το μη πλήρες success story για την Κυβέρνηση, αυτή έχει την ευκαιρία α) να βελτιώσει τους όρους της συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο και β) να προχωρήσει στην ολοκληρωτική μεταρρύθμιση της χώρας σε μια σύγχρονη πολιτεία, όπου οι θεσμοί θα λειτουργούν προς όφελος του πολίτη.

Η επιτευχθείσα συμφωνία ομαλοποιεί σταδιακά την κατάσταση στην πραγματική οικονομία και αίρει την αβεβαιότητα, που ήταν ένας κακός οιωνός για την προσέλκυση επενδυτών στην ελληνική οικονομία, και ανοίγει την οδό για την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου καθώς επίσης την επαναφορά της παροχής ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ και διαδρόμους για αναπτυξιακά έργα.

Εάν η Κυβέρνηση περιέλθει σε εφησυχασμό, τότε υπάρχουν μια σειρά παγίδες να επανέλθει α) ένας νέος πολύμηνος έλεγχος και β) η στάση που θα τηρήσει η Ευρωζώνη (Γερμανία - ΔΝΤ.).

Με τα όσα συνέβησαν την περασμένη εβδομάδα δίδεται η ευκαιρία σε όλους, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, φορείς και λαό να σηματοδοτήσουν έναν αέρα ελπίδας, μακριά από τη στείρα κινδυνολογία, την άνευ σημασίας πολιτική αντιπαράθεση και την ασχολία με δηλώσεις του χθες.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η προσφορά δεν καθορίζεται από το ιδεολογικό φορτίο που κουβαλά η κάθε παράταξη, αλλά από τις ανάγκες της κοινωνίας κάθε φορά, σε κάθε εποχή.

Ο αναπροσανατολισμός λόγων και έργων θα ξαναφέρει την ελπίδα ως κινητήρια δύναμη και είναι αυτός που θα φέρει ανάκτηση της πολιτικής ηγεμονίας.

Στο τέλος, Ελλάδα και Κύπρος για να προοδεύσουν και να προχωρήσουν μπροστά, πρέπει να εγκαταλείψουν την πολιτική της εξουσιολαγνείας και να ασχοληθούν στα σοβαρά με τον πολιτικό σχεδιασμό των προϋποθέσεων για να προκύψουν οι λύσεις, ως κοινή αυτονόητη ανάγκη, που συμβάλλουν για τη συνύπαρξη των ανθρώπων.