Πήρα χθες από τον αναγνώστη της στήλης Γιώργο Γεωργίου, το εξής σύντομο ηλεκτρονικό μήνυμα:

«Αγαπητέ κ. Δημητρίου, επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ για άλλη μια φορά για την τολμηρή και εύστοχη σημερινή σας αρθρογραφία "Όταν η ελευθερία αποκαλείται πλάνη". Η υπεράσπιση της αλήθειας και της κοινής λογικής στις δύσκολες μέρες μας, αποτελεί πρωταρχικό καθήκον του καθενός μας. Διάβασα πρόσφατα ακόμη ένα βιβλίο στα πολλά που έχουν κυκλοφορήσει στη Ρωσία για τη ζωή και τη δολοφονία, από τους κομμουνιστές, του πατρός Αλεξάντερ Men. Noμίζω θα ήτανε πολύ χρήσιμο να συστήσετε στους αναγνώστες σας μερικά τέτοια βιβλία για να αντιληφθούν την πραγματική διάσταση του εφαρμοσμένου κομμουνισμού και όχι της προπαγάνδας. Θα κλείσω με μιαν απλή ερώτηση προς τον κάθε αναγνώστη σας: Τα τελευταία τέσσερα χρόνια "κομμουνιστικής" διακυβέρνησης αισθάνθηκαν περισσότερο δίκαιη την κυπριακή κοινωνία; Ένιωσαν πιο αισιόδοξοι και πιο ευτυχισμένοι ή ακριβώς το αντίθετο; Με εκτίμηση Γεώργιος Γεωργίου, Λεμεσός».

Αγαπητέ κ. Γεωργίου, σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και προσθέτω αμέσως ότι βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την εισήγησή σου για ανάγνωση βιβλίων που θα βοηθούσε τον σύγχρονο αναγνώστη να γνωρίσει την ιστορική αλήθεια του σοβιετικού απολυταρχισμού, πέρα από τα ψεύτικα συνθήματα των επαγγελματιών προπαγανδιστών.

Προσωπικά, συστήνω -ιδιαίτερα στους Κύπριους βολεμένους και προνομιούχους αυτοαποκαλούμενους κομμουνιστές- το μνημειώδες βιβλίο του Βρετανού καθηγητή Ιστορίας Orlando Figes “The whisperers, Private Life in Stalin’s Russia”, που είναι οι ιστορίες της ζωής εκατοντάδων συνηθισμένων Ρώσων πολιτών στη σταλινική Σοβιετική Ένωση.

Πρόκειται για τη συγκλονιστική αποκάλυψη ενός κόσμου όπου όλοι φοβούνταν να μιλήσουν και όπου ένα μεγάλο έθνος όπως το ρωσικό, μιλούσε ψιθυριστά προκειμένου ο καθένας να προστατεύσει, από τους σπιούνους του κόμματος, τους φίλους και την οικογένειά του - ή για να τους προδώσει…

Μέσα από τις πραγματικά βασανιστικές σελίδες αυτού του ντοκουμέντου, παρελαύνει ένας σκοτεινός κόσμος φόβου, όπου ο κατώτερος εργάτης καρφώνει στη θηριώδη μυστική αστυνομία του καθεστώτος τον προϊστάμενό του για να του πάρει τη θέση, όπου ο σύζυγος καρφώνει τη σύζυγο για να την ξεφορτωθεί, όπου ο γείτονας καρφώνει τον γείτονα επειδή τον ζηλεύει.

Η κοινωνία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που οι χορτασμένοι κομμουνιστές των ευρωπαϊκών δημοκρατικών χωρών, όπως η Κύπρος, διαφημίζουν ακόμα και σήμερα, είκοσι χρόνια μετά την οριστική κατάρρευσή της, ως έναν «παράδεισο» σε σύγκριση με τη δήθεν «κόλαση» της δημοκρατίας, ήταν μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι ζούσαν διπλές ζωές από τον τρόμο του στιγματισμού τους ως «εχθρών του λαού» και της σίγουρης σύλληψης, εξορίας και εξόντωσής τους.

Το βιβλίο είναι βασισμένο σε εκατοντάδες οικογενειακά αρχεία, επιστολές, ημερολόγια, προσωπικές σημειώσεις, απομνημονεύματα, φωτογραφίες και άλλες μαρτυρίες, κρυμμένα μέχρι πρόσφατα από επιβιώσαντες του σταλινικού τρόμου σε μυστικά συρτάρια και εσοχές τοίχων σε κατοικίες σε όλη τη Ρωσία.

Λίγες οικογένειες έμειναν ανεπηρέαστες από τον σταλινικό τρόμο. Με συντηρητικούς υπολογισμούς, 25 εκατομμύρια άνθρωποι καταδιώχτηκαν από το σοβιετικό καθεστώς μεταξύ 1928 που ο Στάλιν απέκτησε τον έλεγχο του κόμματος και 1953 που πέθανε - πρόκειται για ανθρώπους που εκτελέστηκαν, φυλακισμένους στα γκουλάγκ, «κουλάκους» πρώην χωρικούς που εξορίστηκαν σε «ειδικές εγκαταστάσεις», σκλάβους χωρίς πολιτικά δικαιώματα και μέλη εθνικών μειονοτήτων που ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους και απελάθηκαν σε παγωμένες ερήμους της Σιβηρίας. Άλλα αμέτρητα εκατομμύρια φίλοι και συγγενείς τους τραυματίστηκαν ψυχικά, συχνά ανεπανόρθωτα, με κοινωνικές επιπτώσεις εμφανείς ακόμα και στη σημερινή Ρωσία.