Ο καθένας από εσάς γνωρίζει, φαντάζομαι, τουλάχιστον έναν ξένο μετανάστη που το κράτος μας τον οδήγησε στην παρανομία. Που έχει ριζώσει στην Κύπρο ζώντας στο νησί δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια, που τα παιδιά του γεννήθηκαν εδώ και φοιτούν σε δημόσια σχολεία, που δουλεύει, που προσφέρει. Αλλά που ξυπνά και κοιμάται με το φόβο ότι κάποια μέρα μπορεί να βρεθεί σε κάποιοι κελί, «πακεταρισμένος» για απέλαση. Δεν έχει ταυτότητα, δεν έχει νομιμότητα, είναι ένας από τους χιλιάδες λούμπεν ανθρώπους που πυκνώνουν τις στρατιές της αδήλωτης απασχόλησης.
Μετά από δεκαπέντε χρόνια στην Κύπρο και ενδεχομένως με ένα και δύο πανεπιστημιακά πτυχία, πολλοί μετανάστες δηλώνουν ακόμα ψευδώς ότι εργάζονται σε… φάρμα, αλλά παρανομούν εργαζόμενοι σε άλλους, πιο αξιοπρεπείς γι’ αυτούς, τομείς. Είναι γεγονός ότι η παρούσα κυβέρνηση έκανε κάποιες προσπάθειες να βελτιώσει τη μεταναστευτική πολιτική που υπάρχει στην Κύπρο και που μόνο εμείς ακολουθούμε σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά τα πράγματα δεν άλλαξαν και πολύ από το 1990, όταν άρχισε η μαζική άφιξη αλλοδαπών στο νησί. Δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί η (αριστερή) μας κυβέρνηση ότι η κυπριακή οικονομία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τους μετανάστες, ότι η παρούσα μεταναστευτική μας πολιτική είναι αδιέξοδη και ότι η ιδέα ότι θα έρχονται ξένοι εργάτες να δουλεύουν και να φεύγουν σε τέσσερα χρόνια, είναι μάλλον λανθασμένη.
Να υπενθυμίσω ότι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στοχεύει σε μια μεταναστευτική πολιτική, που να διασφαλίζει συγκρίσιμα δικαιώματα των μη Ευρωπαίων υπηκόων με αυτά των Ευρωπαίων υπηκόων. Οι υπηρεσίες ή η βαριά βιομηχανία των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών δεν κοιτάζουν την εθνικότητα ή το χρώμα του υπαλλήλου ή του εργάτη τους, αλλά τι θα τους προσφέρει και αν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εταιρείας για οικονομική ανάπτυξη.
Έχουμε σήμερα μεγάλους οργανισμούς στην Ευρώπη, που έχουν πολιτική διαφορετικότητας - δηλαδή ενισχύουν τη διαφορετικότητα στην εταιρεία γιατί αξιολόγησαν ότι η διαφορετικότητα είναι στοιχείο που μπορεί να λειτουργήσει ως κινητήρια δύναμη μέσα στην επιχείρηση.
Είναι γνωστό ότι, μόλις ξέσπασε η οικονομική κρίση, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι για να περιορίσει την ανεργία των Κυπρίων, πρέπει να ενεργήσει ώστε να φύγουν οι ξένοι ή να μειωθούν οι αριθμοί απασχόλησης των μεταναστών υπηκόων τρίτων χωρών. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής δεν ήταν και τόσο... ωραίο. Σε πολιτικό επίπεδο ενίσχυσε τα μηνύματα στην κοινωνία ότι οι μετανάστες πιάνουν τη δουλειά των ντόπιων. Μπορεί άμεσα να μπορούν ν' αντικατασταθούν οι υπάλληλοι από άλλους και να μειωθεί ο αριθμός των ανέργων, αλλά, σύμφωνα με μεγάλους οικονομολόγους, αυτό έχει πολύ πιο σοβαρές επιπτώσεις στη δυναμικότητα της οικονομίας και σε όλο τον πληθυσμό.
Αξίζει να θυμίσουμε την κουβέντα που είπε για την κυπριακή οικονομία ο πρώην Υπουργός Οικονομικών, Μιχάλης Σαρρής, ότι χωρίς τους μετανάστες και τη δουλειά τους των τελευταίων είκοσι χρονών, πιθανόν να μη καταφέρναμε να μπούμε στην Οικονομική Νομισματική Ένωση. Αξίζει ακόμα να θυμίσουμε τη μελέτη του Πανεπιστημίου Κύπρου, ότι το 50% του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας οφείλεται στην απασχόληση των μεταναστών. Πόσο θα ήταν άραγε το κόστος του κοινωνικού κράτους χωρίς την απασχόληση των οικιακών βοηθών και των φροντιστηρίων που έχουμε σήμερα; Νομίζουμε ότι θα μπορούσαμε να συντηρήσουμε ή θα μπορούσε να επιβιώσει οποιοσδήποτε από τους ιδιωτικούς χώρους παροχής φροντίδας σε ηλικιωμένους, χωρίς την απασχόληση υπηκόων τρίτων χωρών;
Μήπως λοιπόν η κοινωνική μας πολιτική των κοινωνικών παροχών, γίνεται πάνω στη ράχη των μεταναστών; Μήπως με τις πρώτες οικονομικές δυσκολίες, κάναμε πράξη τις ιδέες του Δαρβίνου, δηλαδή θέλουμε να φάμε τους κοινωνικά αδύνατους για να επιβιώσουν οι κοινωνικά δυνατοί; Δεν μπορούμε να σκεφτούμε τρόπους για να επιβιώσουμε όλοι σαν ανθρώπινα όντα;