Επώδυνα ωραία το είπε ο Νίκος Τορναρίτης σχολιάζοντας τα απογοητευτικά αποτελέσματα των Παγκυπρίων Εξετάσεων στο μάθημα των Νέων Ελληνικών, που φέτος είχε μέσο όρο 9,53, στην κλίμακα του 20: «Η μελέτη και οι προτάσεις για αλλαγές είναι ένα επείγον αίτημα για όσους αντιλαμβάνονται ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι "πάρεργο" για αδιάφορους, αλλά ένας διαρκής αγώνας για να κάνουμε καλύτερη την ψυχή μας». Αν η αναφορά του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας δηλώνει την κυριολεκτική αλήθεια των γεγονότων, τότε η ψυχή όλων μας σ’ αυτόν τον τόπο υποφέρει πραγματικά για την κακομεταχείριση που επιφυλάσσουμε στη μητρική μας γλώσσα, για τη φτωχή ανάπτυξη του προφορικού και γραπτού μας λόγου και, κυρίως, για την ανικανότητα κριτικής σκέψης που βρίσκεται στον πυρήνα της ύπαρξης της γλώσσας.
Το είπε απερίφραστα στο χθεσινό ρεπορτάζ της εφημερίδας ο Σωτήρης Χαραλάμπους, πρόεδρος της Προοδευτικής Κίνησης Καθηγητών: «Ελπίζουμε ότι με τις αλλαγές που γίνονται στα πλαίσια της Μεταρρύθμισης, επιτέλους η γνώση θα μετατραπεί σε δημιουργική δύναμη, έτσι που και κατ’ επέκτασιν τα εξεταστικά δοκίμια δεν θα απαιτούν αποστήθιση και παπαγαλισμό, αλλά την κριτική σκέψη και προσέγγιση που είναι αυτό το οποίο προσδοκούμε και επιδιώκουμε να επιφέρουμε στα πλαίσια της Μεταρρύθμισης».
Ο κ. Χαραλάμπους απέδωσε μέρος της γενικής αποτυχίας των Εξετάσεων στην αδιαφορία προς το μάθημα των Νέων Ελληνικών πολλών από τους μαθητές που θα δώσουν εξετάσεις πρόσβασης και που δεν διστάζουν να παραδίδουν «πολλά άδεια γραπτά, άσπρες σελίδες, ρίχνοντας κατακόρυφα τους μέσους όρους». Σύμφωνα με το Σωτήρη Χαραλάμπους, θα πρέπει να αλλάξει το συνολικό εκπαιδευτικό πλαίσιο και η φιλοσοφία όλων των μαθημάτων, «ώστε να μην απαιτείται στις τελικές εξετάσεις η στείρα γνώση, αλλά να διαφαίνεται η κριτική προσέγγιση του μαθητή».
Περίπου μέσα στο ίδιο πνεύμα μίλησαν για τις ανάγκες του ρεπορτάζ ο Δημήτρης Ταλιαδώρος, πρόεδρος της Κίνησης Καθηγητών «Αλλαγή» και η Ελένη Σεμελίδου, πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ, και προσωπικά αναρωτιέμαι τι άραγε θα πρέπει να αλλάξει και τι είδους Μεταρρύθμιση θα πρέπει να επέλθει, για να διαφανεί η χαμένη κριτική προσέγγιση και σκέψη του μέσου Κύπριου πολίτη που βρίσκεται στην πραγματικότητα πίσω από την αποτυχία των μαθητών στο μάθημα της ελληνικής γλώσσας;
Έχω την εντύπωση ότι οι άνθρωποι της πολιτικής και της παιδείας σ’ αυτόν τον τόπο, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, αντιμετωπίζουν τους μαθητές ως απομονωμένα ξερονήσια σε ένα αρχιπέλαγος σύγχυσης και απάθειας, που μπορούν να ζωντανέψουν, φτάνει να επιστρατευτούν από την Πολιτεία κάποια καράβια άγονης γραμμής για να τους κουβαλούν τακτικές προμήθειες ζωντανής γνώσης και πνευματικού πλούτου.
Όμως, στην πραγματικότητα, οι μαθητές μας είναι προεκτάσεις και χερσόνησοι μιας έρημης χώρας, που της λείπουν εδώ και δεκαετίες οι ζωτικοί χυμοί της δημιουργικής και ανεξάρτητης διανόησης, χειραγωγημένης από την ευκολοχώνευτη αλλά ελάχιστα θρεπτική κομματική σκέψη. Ναι, οι μαθητές μας αδιαφορούν για τη γλώσσα τους και μια μεγάλη μερίδα τους δεν έχουν αναλυτική και κριτική άποψη.
Και ποιοι σε αυτόν τον τόπο έχουν αναλυτική και κριτική άποψη, για να απαιτούμε να έχουν τα παιδιά; Μήπως έχουν οι γονείς τους; Μήπως έχουν οι καθηγητές τους; Μήπως έχουν οι κομματικοί τους εκπρόσωποι; Μήπως έχουν οι επώνυμοι του καλλιτεχνικού και πνευματικού τους κόσμου; Οι σοφοί δάσκαλοι και πολιτικοί που προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις και λύσεις, οφείλουν πρωταρχικά να απαντήσουν στα πια πάνω ερωτήματα - να δουν δηλαδή κατάματα το χρόνιο πρόβλημα της αλαλίας μας και της ρηχής μας σκέψης που γεννά μιαν άλαλη και ρηχή γενιά. Γιατί βέβαια οι άσπρες σελίδες που επιστρέφουν οι εξεταζόμενοι έφηβοι στους εξεταστές τους, είναι το κατάξερο τοπίο της δικής μας απουσίας.