Μέρα εθνικής γιορτής ήταν η προχθεσινή για το λαό του Ιράκ. Τα αμερικανικά στρατεύματα, μετά από έξι χρόνια κατοχής, άρχισαν να αποχωρούν οργανωμένα από όλες τις μεγάλες και μικρότερες πόλεις και να αποσύρονται στις βάσεις τους στην έρημο, παραδίδοντας τον έλεγχο όλων των αστικών περιοχών στις ιρακινές ένοπλες δυνάμεις. Στην αιματοβαμμένη πρωτεύουσα Βαγδάτη χιλιάδες στρατιώτες και αστυνομικοί παρέλασαν θριαμβευτικά μπροστά σε στελέχη της κυβέρνησης μετά από αυτή την εξέλιξη, που ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ της αμερικανικής και της ιρακινής κυβέρνησης.
Στις όχθες του ποταμού Τίγρη, μικρά πλήθη αντρών και γυναικοπαίδων παρακολούθησαν τις δημόσιες παραστάσεις τραγουδιστών, χορευτών και ποιητών, καθώς χαιρετούσαν χαρούμενα τους επιβάτες διερχόμενων αυτοκινήτων που κτυπούσαν τύμπανα και τραγουδούσαν.
Αλλά δεν υπήρχε πολύς κόσμος στους δρόμους, αφού η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών προτίμησαν να παρακολουθήσουν τις επιδείξεις από την τηλεόραση στο σπίτι τους, από το φόβο των επιθέσεων αυτοκτονίας, που μόνο μέσα στις τελευταίες δέκα μέρες σκότωσαν διακόσιους ανθρώπους σε διάφορες περιοχές - μια τρομακτική υπενθύμιση ότι η εμφύλια βία μεταξύ σουνιτικών, σιιτικών και κουρδικών ομάδων, που αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, αλλά και ο ανταρτοπόλεμος κατά του αμερικανικού στρατού, παρά τό ότι μειώθηκε τα τελευταία τρία χρόνια, ενδέχεται να συνεχιστούν για πολύ ακόμα.
Ο πρωθυπουργός Νούρι αλ-Μαλίκι χαρακτήρισε τη μέρα αυτή «ένα επίτευγμα όλων των Ιρακινών» που σημαδεύεται, όπως είπε, από τη θλίψη για τους άντρες, γυναίκες και παιδιά θύματα «των τρομοκρατών, των εξτρεμιστών, των ανθρώπων του δικτατορικού μπααθικού καθεστώτος και των εγκληματικών συμμοριών» (Ο αριθμός των νεκρών Ιρακινών από το Μάρτη 2003 που άρχισε η αμερικανική εισβολή ξεπερνά τις 100 χιλιάδες, ενώ σκοτώθηκαν στο ίδιο διάστημα 4321 Αμερικανοί στρατιώτες).
Παρά το ότι ο στρατιωτικός διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, στρατηγός Ρέι Οντιέρνο, επιδαψίλευσε φιλοφρονητικά σχόλια για την αφοσίωση και τις ικανότητες των ιρακινών σωμάτων ασφαλείας, υπάρχουν μεγάλες αμφιβολίες, τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στη Βαγδάτη, κατά πόσον η αποχώρηση των Αμερικανών θα συμβάλει στην ειρήνευση ιδιαίτερα στις πόλεις του βορρά, Κιρκούκ και Μοσούλη, όπως και στην Μπακούμπα όπου οι επιθέσεις αυτοκτονίας είναι σχεδόν καθημερινές.
Οι Αμερικανοί εκτόπισαν διά πυρός και σιδήρου την αιμοσταγή δικτατορία του Σάνταμ Χουσεΐν, αλλά η δημοκρατία που εγκαθίδρυσαν πνίγεται επίσης στο αίμα και θα συνεχίσει έτσι, ακόμα και μετά που αυτοί θα έχουν φύγει. Ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα προειδοποίησε προχθές ότι «το Ιράκ βρίσκεται μπροστά σε δύσκολες μέρες» και ότι «οι ηγέτες της χώρας πρέπει να πάρουν δύσκολες αποφάσεις, έτσι που να βελτιώσουν τις πολιτικές συνθήκες και να προσφέρουν ασφάλεια στις πόλεις τους».
Συμπτωματικά (;) -την ίδια μέρα της αποχώρησης του αμερικανικού στρατού- διεξαγόταν από το ιρακινό υπουργείο Πετρελαίου δημόσια δημοπρασία για υπογραφή συμβολαίων εκμετάλλευσης των τεράστιων ενεργών και ανενεργών πηγών πετρελαίου και αερίου της χώρας από 32 μεγάλες ξένες πολυεθνικές εταιρείες πετρελαιοειδών - αμερικανικές, ρωσικές, γαλλικές, κινεζικές, βρετανικές, ολλανδικές, ιταλικές, τουρκικές και νοτιοκορεάτικες (Το Ιράκ έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, μετά τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν).
Καθώς η αναβίωση της ενεργειακής βιομηχανίας του Ιράκ είναι επιτακτική για την οικονομική του ανάκαμψη και τελικά για την εδραίωση της ειρήνης, φαίνεται να λιγοστεύουν στη χώρα οι καραβανάδες με τα άρβυλα και να πληθαίνουν οι πετρελαιάδες με τα ακριβά κοστούμια. Το επόμενο διάστημα είναι πιθανόν ο κόσμος να μετρά στο Ιράκ όχι νεκρούς και τραυματίες, αλλά τιμές και αριθμό βαρελιών πετρελαίου, δύο καταστάσεις βεβαίως εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους - αν και, για μερικούς καχύποπτους, απλώς δύο όψεις του ιδίου νομίσματος...