Δεν είναι τυχαίο, που η πολιτική έχει μετατραπεί σε πλιάτσικο εντυπώσεων και παραποίησης. Το να σκορπάς παντού τη σύγχυση, είναι ένα από τα αποτελεσματικότερα όπλα της κυρίαρχης ιδεολογίας - ειδικά ο νεοφιλελευθερισμός, στο σαρωτικό πέρασμά του τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα…
Ακούσαμε, λοιπόν, προχθές τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης να μιλά, μετά τη συνάντησή του, με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, ο οποίος του υποσχέθηκε χείρα βοηθείας για πάταξη των κακώς εχόντων στο αστυνομικό σώμα, για το «κοινωνικό φαινόμενο» της διαφθοράς, που πρέπει καταπολεμηθεί…
Αρκετά περίεργο, δεν είναι, έπειτα από όλη αυτήν την άκρατη εκροή της θεσμικής σήψης και αποφοράς, ο εξουσιαστικός λόγος να αθλείται ακόμη στην περιγραφή της τοπογραφίας της, με κουτοπόνηρες γενικότητες που αποπροσανατολίζουν;
Η διάβρωση των θεσμών, η εκ των έσω κατάρρευση των κομματοδίαιτων δομών της εξουσίας, η σήψη του πολιτικού συστήματος, μετονομάζονται εν μιά νυκτί σε «κοινωνικό φαινόμενο» που πρέπει να παταχθεί, σε παθολογία μιας ολόκληρης κοινωνίας, που φέρει εγγενώς το μικρόβιο της διαφθοράς στο εσώτερο είναι της. Στόχος αυτής της… ταχυδακτυλουργικής «μετάθεσης» είναι, προφανώς, να δείξει ότι το πρόβλημα έχει να κάνει με την… κοινωνική γενετική και όχι με τη συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή το συγκεκριμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα και τη διαχωριστική λογική που το διέπει - την αντιπροσώπευση.
Το πολιτικό στοιχείο σπρώχνεται, έτσι, με μιαν έξυπνη λαθροχειρία, να «χωθεί» μέσα στην αχανή επικράτεια ενός αδιαφοροποίητου κοινωνικού, όπου συγχωνεύονται όλα μέσα στην καθολική διάχυση των θεσμικών ευθυνών.
Η κοινωνική καθολικοποίηση του «φαινομένου της διαφθοράς» έχει ακριβώς τούτο το στόχο: να ηθικοποιήσει την πολιτική ευθύνη, υπό το πρόσημο ενός ολικού κοινωνικού αμαρτήματος.
Προδήλως, η ίδια η κοινωνία δεν είναι άμοιρη ευθυνών, αυτό, ωστόσο, δεν έχει να κάνει με τις ιερεμιάδες περί γενικευμένης ενοχής, κάθε φορά που αποκαλύπτεται σήψη και ανεπάρκεια στους θεσμούς…
Όπως η «εξαφάνιση» ενός εγκληματία μέσα στο πλήθος, δεν διαγράφει ούτε το έγκλημα, ούτε ενοχοποιεί το πλήθος που, ερήμην του, τού πρόσφερε κάλυψη, κατά τον ίδιο τρόπο, η εξαφάνιση των θεσμικών ευθυνών μέσα στο «κοινωνικό φαινόμενο» της διαφθοράς, δεν διαγράφει ούτε τις ευθύνες, ούτε τις επιδαψιλεύει ισομερώς, και κατά το ποιόν, στην ολότητα…