Με τη δημιουργία του νέου μουσείου της Ακρόπολης έχει καταπέσει και το τελευταίο «οχυρό» επιχειρημάτων από αγγλικής πλευράς, για τη μη επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα.
Η Ελλάδα διαθέτει πλέον έναν υπερσύγχρονο χώρο φύλαξης και έκθεσης των γλυπτών, και δεν χρειάζονται οι πολυσύχναστες αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου.
Εφεξής, η ιστορία της διεκδίκησης των κλαπέντων από τον Έλγιν, μετατρέπεται σε αγώνα κάμψης της άτεγκτης αγγλικής αλαζονείας, σε μια μάχη καταβολής του μετα-αποικιοκρατικού πατριωτισμού των Άγγλων, που έμειναν μόνοι να σκέφτονται ενάντια όχι μόνο στη λογική ενός στοιχειώδους πραγματισμού, αλλά και σε αντίθεση προς κάθε ιστορικό, αρχαιολογικό και επιστημονικό επιχείρημα.
Γεγονός που σημαίνει πως τα πράγματα ίσως και να είναι δυσχερέστερα τώρα για το ελληνικό αίτημα, αφού δεν έχει να καταβάλει έναν αντίπαλο στην αρένα του επιχειρήματος, αλλά έναν αντίπαλο που θωρακίζεται πίσω από την εμμένεια της ισχύος… Το ενθαρρυντικό, ωστόσο, είναι ότι η αγγλική θέση εξασθενίζει και εκ των έσω, χάνοντας ερείσματα τόσο στη βρετανική κοινωνία όσο και στην επιστημονική κοινότητα της χώρας.
Τελευταίος υποστηριχτής του ελληνικού αιτήματος, η κυβέρνηση της Σκοτίας, η οποία τοποθετήθηκε ανοικτά υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών.
Την υποστήριξη εξέφρασε εκπρόσωπος της σκοτικής κυβέρνησης με δηλώσεις του στην εφημερίδα Scotland on Sunday: «Το υπουργικό Συμβούλιο πιστεύει πως η Ελλάδα είναι απολύτως ικανή να εκθέσει και να συντηρήσει κατάλληλα τα γλυπτά. Γι' αυτό στηρίζει τη θέση ότι ο ελληνικός λαός δικαιούται να πάρει πίσω έναν από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θησαυρούς του».
Την ίδια στιγμή, ποσοστό μεγαλύτερο του 95%, από τους συμμετέχοντες σε δημοσκόπηση της εφημερίδας The Guardian, «ψηφίζει» υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών στην Ελλάδα, ενώ άλλο ένα επιφανές μέλος της πνευματικής κοινότητας της Μ. Βρετανίας, ο κριτικός τέχνης Ρόουαν Μουρ, σε άρθρο του στην εφημερίδα Evening Standard, μεταξύ άλλων, τονίζει: «Το νέο μουσείο της Ακρόπολης είναι αρκετό για τους πατριώτες του Λονδίνου να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους και να δώσουν πίσω στους Έλληνες την ιστορία τους…».
Και, για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτή την ιστορία των «μαρμάρων»… Δεν είναι μάρμαρα, αλλά γλυπτά, «θεοί, ήρωες και ξεχασμένοι θνητοί, που βγήκαν από τα πέτρινα μνήματά τους», όπως έγραψαν τις προάλλες οι Λ. Ά. Τάιμς.