Σημερινή

Τετάρτη, 14/11/2018
RSS

Το τέλος εποχής, τα βολικά άλλοθί τους και η γελοιότητά τους: «Τι

| Εκτύπωση | 26 Αύγουστος 2018, 18:00 | Του Σάββα Ιακωβίδη

Το τέλος εποχής, τα βολικά άλλοθί τους και η γελοιότητά τους: «Τι κάνουμε; Τι κάνουμε;»

Ο Πρόεδρος και ΟΛΗ η πολιτική ηγεσία γνωρίζουν άριστα ότι η διζωνική συνιστά κραυγαλέα παραβίαση ΟΛΩΝ των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, ελευθεριών των πολιτών και υποδομών ενός κράτους δικαίου. ΟΛΟΙ γνωρίζουν ότι, ακόμα και αν επιτευχθεί λύση, αυτή θα είναι ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ προδιαγραφών. ΟΛΟΙ γνωρίζουν ότι μια τέτοια λύση ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να λειτουργήσει επειδή εκ προοιμίου είναι θνησιγενής, ρατσιστική, αντιευρωπαϊκή, αντιδημοκρατική και ανεφάρμοστη και οδηγεί κατευθείαν στην τουρκοποίηση.

Ο Βρετανός πρώην Πρωθυπουργός, Winston Churchill, κάποτε είπε: «Η εξουσία σε μία κρίση εθνική, όταν ο άνθρωπος πιστεύει πως γνωρίζει τι διαταγές θα πρέπει να δοθούν, αποτελεί ευλογία. Η πίστη με την οποία περιβάλλεται ο υπ’ αριθμόν ένα, είναι τεράστια. Αν πουθενά σκοντάψει, θα πρέπει να υποστηριχθεί. Αν κάνει λάθη, θα πρέπει να συγκαλύπτονται. Αν κοιμάται, δεν θα πρέπει να τον ξυπνούν αδικαιολόγητα. Και αν δεν είναι καλός, τότε θα πρέπει να αποκεφαλισθεί».

Προκαλούμε: Πείτε μας έναν από τους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος δεν θα έπρεπε να είχε αποκεφαλισθεί. Και ας μην προτάξει κανείς ότι όλοι «έκαναν ό,τι μπορούσαν» για τον τόπο. Έκαναν; Ή μήπως όλων η προτεραιότητα ήταν και είναι οι επόμενες εκλογές -μέσα από την κομματοκρατία, την ευνοιοκρατία και την αναξιοκρατία- και όχι οι επόμενες γενιές. Ο κυπριακός Ελληνισμός έδωσε το αίμα του στους υπέρ ελευθερίας αγώνες της Κύπρου. Πίστεψε στους ηγέτες του. Τους περιέβαλε με την εμπιστοσύνη του. Τους ανέδειξε στο ύπατο αξίωμα με μία μόνο προσταγή: Να απαλλάξουν τον τόπο από το αττιλικό μίασμα και να τον ελευθερώσουν. Πού οδηγούμαστε σήμερα, 44 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή;

Ολοταχώς προς τουρκοποίηση! Ουδείς ανησυχεί! Ουδείς ενοχλείται! Ουδείς αντιδρά! Ως εάν αυτός ο εφιάλτης να είναι αναπόδραστος, άρα ας τον απολαύσουμε, όπως τα θύματα του βιασμού. Όταν ο πρόεδρος του άλλοτε εθνικόφρονος και ελληνόφρονος ΔΗΣΥ, Αβ. Νεοφύτου, χαρακτηρίζει «μαξιμαλιστές» όσους επιμένουν, ορθά, σε μηδέν στρατό, μηδέν εγγυήσεις και μηδέν εποίκους πριν από την υπογραφή πιθανής συμφωνίας, τι να σκεφτεί κάθε πατριώτης Έλληνας Κύπριος; Όταν οι πολίτες διαπιστώνουν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδέχεται λίγο Αττίλα, λίγες εγγυήσεις, λίγους εποίκους, αρπαγή περιουσιών σε πιθανή λύση, πώς να αντιδράσει ο Έλληνας αυτού του τόπου; Να ουρλιάξει από αγανάκτηση; Να εξοργιστεί για το κατάντημα;

Οι πολίτες διερωτώνται επίμονα αν έχουμε σχέδιο Β’ σε περίπτωση νέου αδιεξόδου. Εν χορώ, οι Ν. Αναστασιάδης, Α. Κυπριανού, Αβ. Νεοφύτου και ο Εγγλέζος Ύπατος Αρμοστής ψαλμωδούν κακόφωνα ότι δεν υπάρχει τέτοιο σχέδιο παρά μόνο η αγγλοβρετανική διζωνική τερατουργία. Ο Πρόεδρος και ΟΛΗ η πολιτική ηγεσία γνωρίζουν άριστα ότι η διζωνική -ένα νομικο-συνταγματικό ανοσιούργημα που δεν δοκιμάστηκε πουθενά (έγινε μία απόπειρα στη Ν. Αφρική)- συνιστά κραυγαλέα παραβίαση ΟΛΩΝ των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, ελευθεριών των πολιτών και υποδομών ενός κράτους δικαίου. ΟΛΟΙ γνωρίζουν ότι ακόμα και αν επιτευχθεί λύση, αυτή θα είναι ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ προδιαγραφών, ανεξάρτητα από τις ψευδείς διαβεβαιώσεις των ηγετών μας. ΟΛΟΙ γνωρίζουν ότι μια τέτοια λύση ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να λειτουργήσει επειδή εκ προοιμίου είναι θνησιγενής, ρατσιστική, αντιευρωπαϊκή, αντιδημοκρατική και ανεφάρμοστη και οδηγεί κατευθείαν στην τουρκοποίηση.

Ακριβώς, εξαιτίας αυτής της οδυνηρής και εφιαλτικής πραγματικότητας, ο Πρόεδρος και οι ηγέτες των κομμάτων ΟΦΕΙΛΑΝ να συνέλθουν, επιτέλους, σε μαραθώνιες συνεδρίες και, με τη συνέργεια ειδικών, εμπειρογνωμόνων σε όλες τις πτυχές του Κυπριακού, να χαράξουν μία νέα στρατηγική και πολιτική απεγκλωβισμού από την τουρκοβρετανική διζωνική τερατουργία. Αυτή η ενέργεια προϋποθέτει ότι ΟΛΟΙ θα αναλάβουν το όποιο κόστος και ο λαός θα ενημερωθεί για τις επιπτώσεις. Επίσης, μια τέτοια αλλαγή προϋποθέτει μια σοβαρή, στιβαρή, αξιόπιστη και πατριωτική ηγεσία, η οποία να συνάψει ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ συμμαχίες για κάθε ενδεχόμενο. Κυρίως, η ηγεσία να απαλλαγεί οριστικά από το γελοίο σύνδρομο, «πώς θα αντιδράσει και τι θα πει ο διεθνής παράγων».

Έχουμε τέτοια ηγεσία; ΟΧΙ! Αυτή είναι η τραγωδία του κυπριακού Ελληνισμού, η ακραία απελπισία του και η εφιαλτική προοπτική του. Θέλετε ένα παράδειγμα; Σε συνέντευξή του στην «Αλήθεια» (12.8.2018), ο διαπραγματευτής της ελληνικής πλευράς, Ανδρέας Μαυρογιάννης, είπε: «Πρέπει να καταλάβουμε ότι φτάνουμε στο τέλος εποχής και για τα άλλοθί μας. Λέμε για εποικισμό, για κατοχή και όλα τα σχετικά. Ναι, όλα αυτά είναι αλήθεια και έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας, αλλά τι κάνουμε; Τι κάνουμε; Τελειώνουν τα ψέματα».

Αυτή η δήλωση είναι η πιο ωμή, θλιβερή και τρομακτική αποτύπωση της ανεπάρκειας, της έλλειψης προβλεπτικότητας και διορατικότητας και της διαχρονικής ανικανότητας μιας σπιθαμιαίας ηγεσίας του κυπριακού Ελληνισμού, η οποία ουδέποτε σχεδίασε για τις επόμενες γενιές παρά μόνο έμεινε κολλημένη στη διζωνική τερατογένεση ως βολικό άλλοθι της βροντώδους ανυπαρξίας σχεδίου εξόδου από τα αδιέξοδα και διάσωσης της Κύπρου από μία νέα τουρκοκρατία. Γι’ αυτό και διερωτάται με απίστευτη γελοιότητα και ελαφρότητα, στο παραπέντε της τουρκοποίησης, «τι κάνουμε; Τι κάνουμε;». Μα, η ηγεσία δεν όφειλε να γνωρίζει επακριβώς τι να κάνει αντί να ψεύδεται στους πολίτες; Γι’ αυτό, ναι, πολλές φορές έπρεπε να λειτουργήσουν κοφτερές γκιλοτίνες για ανεπαρκείς ηγέτες μας…