Οι αναβολές της αντίδρασης της Ομόνοιας μετά τα πολλά ανεπιτυχή αποτελέσματα είναι ήδη αρκετές.
Όπως είναι αρκετές και οι απώλειες που την καθηλώνουν στη μέση του πίνακα και την έχουν φέρει εφτά βαθμούς μακριά από την κορυφή. Κακά τα ψέματα, ακόμη και οι απόλυτα προσγειωμένοι οπαδοί της την περίμεναν, με βάση το πρόγραμμα, πολύ ψηλότερα. Τα νούμερα, απογοητευτικά. Μόλις δύο νίκες σε έξι αγώνες, μόλις 8 γκολ υπέρ, με τρία παιχνίδια, χωρίς τέρμα. Σαν συνέχεια της Ευρώπης, όπου σε 6 ματς η Ομόνοια σκόραρε μόλις πέντε φορές, οι τρεις εκ των οποίων όμως με πέναλτι. Στην άμυνα παρατηρείται μεν βελτίωση, αλλά ακόμη χρειάζεται δουλειά. Η συνολική εικόνα δεν ικανοποιεί ούτε στο ελάχιστο. Είναι πεντακάθαρο ότι η Ομόνοια κρατιέται μετά βίας πάνω στο τρένο των πρωταγωνιστών και, χωρίς αντίδραση, θα πέσει νωρίς. Εύκολα παιχνίδια δεν υπάρχουν, το πρόγραμμα ακόμη και υποθετικά δεν είναι βατό. Επόμενος αντίπαλος, ο Ερμής εκτός και μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου, τρία ντέρμπι. Η υπομονή, όπως πολύ ορθά γράφτηκε και τονίστηκε τις προηγούμενες μέρες, εξαντλείται μαζί με τα βαθμολογικά περιθώρια και τη μετριότητα στις εμφανίσεις. Είναι φυσιολογικό η επιστροφή στην ενεργό δράση των Γκουλόν, Μαργκάσα, η βελτίωση της ετοιμότητας του Ρόμαρικ, αλλά και επερχόμενη ενσωμάτωση του Χριστοφή να δημιουργούν την εντύπωση ότι έρχεται και η ώρα της αντίδρασης. Το ρόστερ γεμίζει, ποσοτικά και ποιοτικά, αλλά και αποκτά βάθος σε θέσεις όπου υπήρχε κενό. Είναι όμως θέμα ονομάτων και ατομικών χαρισμάτων των ποδοσφαιριστών η λύση στο θέμα; Σε σημαντικό βαθμό, ναι. Ο καθένας μπορεί, ας πούμε αυτή τη στιγμή, να σκεφτεί π.χ τον σχηματισμό Οικονομίδης, Γκουλόν, Ασίς στα χαφ, Σκέμπρι, Μπαντιμπαγκά, Χριστοφή μπροστά, τον Ρόμαρικ να κατευθύνει στα μετόπισθεν. Και από τον πάγκο Σέρινταν, Μπεμπέ, Κιρμ. Αξιοζήλευτο υλικό. Οι πολλοί καλοί παίκτες φτιάχνουν πιο εύκολα καλή και σταθερή ομάδα.
Να εκπέμψει αύρα ομάδας
Εδώ έγκειται όμως το πρόβλημα της Ομόνοιας. Ότι δηλαδή δεν εκπέμπει αύρα ομάδας. Ούτε από πλευράς αγωνιστικής ταυτότητας, ούτε από άποψη αγωνιστικού πνεύματος. Αντίθετα, ο καθένας μπορεί να παρατηρήσει τη χαρακτηριστική ατονία του «τριφυλλιού», την έλλειψη καλής ψυχολογίας. Όπως μπορεί επίσης να διακρίνει την αδυναμία της να παίξει ορθόδοξο ποδόσφαιρο, να έχει διάρκεια στο παιχνίδι της. Ο Μπεμπέ δεν αποδίδει, ο Ασσίς πέφτει, ο Σέρινταν δεν μπαίνει στο παιχνίδι, ο Σκέμπρι δε βρίσκει δίχτυα και πάει λέγοντας. Τραυματισμοί, απουσίες και μετεγγραφές που έγιναν την 12η είναι καλές δικαιολογίες, αλλά δεν δίνουν και άλλοθι. Η προσπάθεια εξεύρεσης άλλοθι δεν δίνει λύσεις, μετακινεί παρακάτω και συνήθως μεγαλώνει το πρόβλημα. Πρέπει στο παρόν στάδιο να υπάρξει αυτοκριτική από τον προπονητή και τους παίκτες. Η πίεση, την οποία φυσιολογικά μπορεί να επικαλείται κάποιος, είναι μέρος του παιχνιδιού. Ήταν, είναι και θα είναι μεγάλη, αλλά θα μεγαλώνει όσο η Ομόνοια δείχνει αυτή τη χλομάδα και επαναλαμβάνει εαυτόν. Είναι και η υπόθεση έδρα. Μεγάλο όπλο, αλλά σχεδόν εντελώς ανεκμετάλλευτο.
Το πώς θα προκύψει καλύτερη ψυχολογία, βελτίωση του τρόπου παιχνιδιού, το πώς η Ομόνοια θα βρει την έμπνευση, είναι ζητήματα που μόνο ο Καϊάφας και οι παίκτες του μπορούν να πραγματευτούν. Η διακοπή βολεύει, έστω και αν θα υπάρχουν οι απουσίες λόγω Εθνικών ομάδων.
