ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ πάλι η επωδός ξένων διπλωματών, πρέσβεων και ειδικών απεσταλμένων; «Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για λύση του Κυπριακού». Ή «είναι καιρός» να αδράξετε την ευκαιρία, μας λένε. Αλλά πιο επιθετικός και εκβιαστικός, ο υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας, με γνωστές επιχειρηματικές διασυνδέσεις με τους Τούρκους, απειλεί και προειδοποιεί πως αν το Κυπριακό δεν λυθεί μέχρι το Δεκέμβριο, τότε «μπορούμε να συζητήσουμε εάν (…) η προοπτική ενώπιόν μας είναι τα 10 ή τα 10 χιλιάδες χρόνια». Από κοντά και ο ΥφΕξ των ΗΠΑ, ο Μπράιζα, έμμεσα προειδοποιεί ότι η διαδικασία των συνομιλιών δεν μπορεί να συνεχίσει για πάντα και μίλησε για «διεθνές χρονοδιάγραμμα τον ερχόμενο Δεκέμβριο». Ο Μπράιζα δεν φείσθηκε προσπαθειών να μας πείσει για τη «δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Τουρκίας», που «ενθαρρύνει, πιέζει και επιθυμεί μια λύση». Ποιον ενθαρρύνει και δήθεν πιέζει για λύση; Προφανώς τον κλητήρα της στα κατεχόμενα, τον υποτελή Ταλάτ.
Από την άλλη, ο Βρετανός πρέσβης Μίλετ καλεί τις δύο πλευρές σε αμοιβαίες παραχωρήσεις, βάζει αυθαίρετα χρονοδιαγράμματα και αφήνει υπονοούμενα για επιδιαιτησία. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και γιατί πάλι εκδηλώνονται απροκάλυπτα και αδίστακτα νέοι εκβιασμοί, νέοι εκφοβισμοί και νέες απειλές κατά της ελληνικής πλευράς; Οι λόγοι είναι πολλοί: Πρώτον, στόχος των εκβιαζόντων -Σουηδών, Βρετανών, Αμερικανών και της Επιτροπής- είναι όπως φτάσουμε στο Δεκέμβριο έτοιμοι να προσυπογράψουμε την επιβράβευση της κατοχικής Τουρκίας. Δεύτερον, όπως είπε και ο Μπαρόζο, του οποίου ο κομμουνιστής Χριστόφιας θα υποστηρίξει την επανεκλογή, η Τουρκία είναι μια υπερήφανη χώρα, που πρέπει να αντιμετωπίζουμε με το μαλακό. Τρίτον, διευκόλυνση της Τουρκίας εξυπηρετεί τα συμφέροντά της και, προπάντων, τα συμφέροντα όλων των άλλων. Τέταρτον, θα εξυπηρετείτο η Κύπρος και το Κυπριακό, αν η Τουρκία παρείχε έμπρακτα και πειστικά τεκμήρια της αποφασιστικότητάς της για λύση του Κυπριακού.
Η Τουρκία, όμως, αρνείται να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της έναντι της ΕΕ και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αρνείται να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας και να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα. Αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Απεργάζεται την εξαφάνισή της. Συνεχίζει να κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος. Παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί, συνεπώς, να επιβραβευτεί από την ΕΕ; Για να εξυπηρετηθούν οι ΗΠΑ και η Βρετανία, που επιμένουν σε ένταξη της Τουρκίας, για να μεθοδεύσουν καλύτερα την κατάρρευση της ΕΕ; Για να ικανοποιηθεί η Σουηδία και ο Μπιλντ; Αλλά, για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, αυτοί οι εκβιασμοί σε βάρος μας δεν θα εκδηλώνονταν αν ο Πρόεδρος Χριστόφιας φρόντιζε να εμπλέξει ενεργά και αποφασιστικά και την ΕΕ στη διαδικασία των συνομιλιών, όχι μόνο σε τεχνοκρατικό επίπεδο.
Προπάντων, αν ξεκαθάριζε προ πολλού ότι η Τουρκία θα μας βρίσκει συνεχώς μπροστά της. Και ότι δεν πρόκειται να συναινέσουμε στην ενταξιακή της πορεία, όσοι τόνοι κεραμιδιών και αν πέσουν στο κεφάλι μας. Ορθά ο Μ. Καρογιάν, ο Α. Κυπριανού και ο Μ. Κυπριανού διαμηνύουν στους ξένους ότι απορρίπτουμε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, επιδιαιτησίες και εκβιαστικές υποδείξεις για λύση σε προκαθορισμένα πλαίσια. Δεν αρκούν. Ακριβώς, ενόψει του Δεκεμβρίου, καλείται ο Πρόεδρος να συνεγείρει τους πάντες και ειδικά τους γνωστούς φίλους στην ΕΕ και να τους ενημερώσει για την αποφασιστικότητά μας να παρεμποδίσουμε την πορεία της Τουρκίας. Να τα πει και να τα εννοεί. Και, φυσικά, να προετοιμάζεται και γι' άλλους εκβιασμούς και απειλές.