Οι πολίτες ξυπνούν. Απορρίπτουν τη σαθρότητα του πολιτικού συστήματος. Αποτινάσσουν τους κομματικούς ζυγούς. Αποκτούν ελευθερία και αξιοπρέπεια. Δραπετεύουν από τις κομματικές μάνδρες. Μετακινούνται. Απαιτούν λύσεις και όχι συγκρούσεις. Τερματίζουν τον δικομματισμό. Επιλέγουν τον πλουραλισμό. Και μέσα από τον πλουραλισμό πιέζουν για συγκλίσεις και συναινέσεις. Συρρικνώνουν πλειοψηφίες και στέλλουν μηνύματα για διεκδικητικότερη πολιτική στο εθνικό θέμα. Και δικαιότερη κατανομή των οικονομικών βαρών.

Την Κυριακή το βράδυ η κοινωνία άνοιξε νέους δρόμους, έδωσε χαριστικές βολές και απηύθυνε, σε πολλούς, την τελευταία προειδοποίηση. Όσοι άκουσαν, άκουσαν. Και όσοι συνέλαβαν τα μηνύματα, ας προσαρμοσθούν.

Πρώτη φορά, στα πολιτικά χρονικά της Κύπρου, σημειώνεται τόσο ευρεία απαξίωση του κομματικού συστήματος. Πρώτη φορά διαφοροποιείται τόσο αισθητά ο κομματικός χάρτης. Πρώτη φορά επιλέγονται τόσοι νέοι πολιτευτές και απορρίπτονται «αστέρες» του πολιτικού στερεώματος. Πρώτη φορά φθάνει σε τόσο χαμηλό ποσοστό η παντοδυναμία των δύο μεγάλων κομμάτων. Και πρώτη φορά είναι υποχρεωμένοι όλοι, από τον ανώτατο άρχοντα και το κομματικό κατεστημένο μέχρι το έσχατο πολιτικό κόμμα, να προβληματισθούν, να διαφοροποιήσουν πολιτικές, να αισθανθούν την πίεση της κοινωνίας και να αλλάξουν. Πολιτικές, συμπεριφορές, επιλογές, παλαιοκομματικές μεθοδεύσεις.

Ακόμη και μέσα από αρνητικά της πρωτοφανούς αποχής εκπέμπονται θετικά μηνύματα. Πρόεδρος Δημοκρατίας, Κυβέρνηση, ανόητη επικοινωνιακή εκστρατεία, όλα τα πολιτικά κόμματα άσκησαν αφόρητη πίεση επί των εκλογέων, να προσέλθουν στην κάλπη και να ψηφίσουν. Ένας στους τρεις ψηφοφόρους άντεξε στην πίεση. Επέμενε στην αποχή, ως απόδειξη, είτε αδιαφορίας για τα κοινά, όπως τα κατάντησαν οι πολιτικοί, είτε πλήρους απαξίωσης για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί και ενεργεί το πολιτικό σύστημα. Κατέστη συστημική η αποχή. Και δεν καταπολεμείται με σποτάκια και φραστικές εκκλήσεις.

Αυτό είναι που δεν κατάλαβε το πολιτικό σύστημα. Όσοι απέχουν και κυρίως οι νέοι απαιτούν έμπρακτα δείγματα αλλαγής. Όχι φραστικά και στερεότυπα κλισέ. Η αποχή του 33%, ποσοστό το οποίο είναι μεγαλύτερο εάν ληφθούν υπ' όψιν οι νέοι που δεν προσήλθαν για εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους και ο αριθμός εκείνων που μετανάστευσαν, συνιστά τεράστια πίεση επί των πολιτικών παρατάξεων, να αλλάξουν, να εκσυγχρονισθούν, να εκδημοκρατικοποιηθούν, να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών και της κοινωνίας.
Αν και πάλιν αρνηθούν να λάβουν το μήνυμα και να το μετουσιώσουν σε πράξη, τότε θα έχουν χάσει την τελευταία ευκαιρία.

Οι βουλευτικές εκλογές της Κυριακής λειτουργούν πλέον ως αντίστροφη μέτρηση για όλους. Μεγάλους, μεσαίους και μικρούς. Αυτές οι εκλογές έδωσαν το πρώτο δυνατό κτύπημα στο πολιτικό κατεστημένο. Σίγουρα δεν το ανέτρεψαν. Αλλά του προκάλεσαν μεγάλες ρωγμές. Εάν το πολιτικό σύστημα, οι πολιτικοί ηγέτες, τα κομματικά στελέχη επιμένουν να αγνοούν την κοινωνία και εάν δεν επιδείξουν συμμόρφωση προς όσα το εκλογικό σώμα, είτε διά της ψήφου του είτε διά της αποχής του, απαίτησε, είναι βέβαιο πως στις επόμενες εκλογές το σύστημα δεν θα ταρακουνηθεί απλώς. Θα κλονιστεί συθέμελα...