Δεν περίμενα πιο κακόγουστο περιβάλλον, από αυτό το κτίριο, όπου οι σωματέμποροι πουλούσαν, τόσο φτηνά μάλιστα, το «εμπόρευμά» τους. Το ρεπορτάζ περιγράφει αυτόν τον γελοίο ναό της πορνείας, ως εξής: «Σε χώρο όπου βασίλευε το αρχαιότερο επάγγελμα, μετέτρεψε 44χρονος Ρώσος ένα υπερπολυτελές κτίριο, δύο χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, στον δρόμο Λεμεσού - Τροόδους, με την ονομασία "Temple of Aphrodite".

Μάλιστα, διαφημιζόταν τον τελευταίο μήνα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως ναός της απόλαυσης, με θέμα την αρχαία Ελλάδα. Η αποκάλυψη αυτή επιτεύχθηκε, μετά από έφοδο του ΟΠΕ Λεμεσού σε αυτό, κατόπιν πληροφοριών. Με την είσοδό τους, τα μέλη της Αστυνομίας έμειναν άφωνα από τη χλιδή και την πολυτέλεια που αντίκρισαν και διαπίστωσαν ότι το επιβλητικό κτίριο με τις αρχαιοελληνικές κολόνες, ουδεμία σχέση είχε με το μουσικοχορευτικό κέντρο, που δήλωνε πως ήταν».

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στην είσοδο τού…«Temple of Aphrodite», οι επισκέπτες, «αφού πλήρωναν μέχρι και 100 ευρώ, οδηγούνταν σε ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο, στο οποίο τους δινόταν μπουρνούζι και παντόφλες για να συνεχίσουν το βράδυ τους... Ακολούθως, οδηγούνταν σε ανοικτό χώρο με μαγευτικό τοπίο που παραπέμπει σε αρχαία Ελλάδα, όπου εκεί τους προσέγγιζαν καλλίγραμμες κοπέλες έτοιμες να τους προσφέρουν χαλαρωτικές στιγμές με μασάζ και τζακούζι...».

Με άλλα λόγια, ό,τι πιο ξενέρωτο, ερωτικά, μπορεί να φανταστεί κανείς (αρχαίους… Έλληνες εραστές, να πηγαινοέρχονται στο ημίφως με μπουρνούζια και παντόφλες, αν είναι δυνατόν!), μπορούσε να το βιώσει σε αυτό το σκληρό πεδίο εγκληματικότητας, σε βάρος των γυναικών θυμάτων.

Και τελικά η Αστυνομία, εκτός από τους διαχειριστές και τους φρουρούς, συνέλαβε τις γυναίκες θύματα, καθώς πέρασε χειροπέδες σε 18 γυναίκες, από τη Βουλγαρία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία, το Μαρόκο και τη Μολδαβία, τις 13 από τις οποίες οδήγησε στο δικαστήριο.

Να σας υπενθυμίσω το βιβλίο της 38χρονης Ιρλανδής ακτιβίστριας Rachel Moran, «Paid for: My journey through prostitution», που εξέδωσε το 2013 και περιγράφει την επτάχρονη εμπειρία της στην πορνεία από τα 15 μέχρι τα 22 χρόνια της, όταν κατάφερε να απελευθερωθεί από το πορνικό κύκλωμα. Από τότε, αφιερώθηκε στον αγώνα εναντίον της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών - και ιδιαίτερα υπέρ της εφαρμογής του «σκανδιναβικού μοντέλου» αντιμετώπισης της πορνείας και του σωματεμπορίου, με την ποινικοποίηση και την τιμωρία των αντρών αγοραστών του σεξ και όχι των εκδιδόμενων γυναικών.

Έγραψε μεταξύ άλλων: «Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που στηρίζουν την πορνεία στον κόσμο μας, αλλά ένας υπερέχει όλων των υπολοίπων, έτσι που να σπρώχνει στη διαιώνισή της. Πρόκειται για τη δύναμη της ζήτησης που είναι πραγματική και καθοριστική σήμερα, όπως ήταν πριν από εκατό χρόνια και πριν από χίλια χρόνια. Η αγορά της πορνείας χωρίς τους άντρες καταναλωτές, θα πτωχεύσει. Όταν οι άνθρωποι με ρωτούν για τη βία που υπάρχει στην πορνεία, τους απαντώ ότι χάνουν την ουσία του ζητήματος, αφού η ίδια η πορνεία είναι μορφή βίας».