Σε έναν κόσμο όπου το ζητούμενο είναι η διεκδίκηση χώρου και οικονομικών συμφερόντων, το αίμα ρέει ασταμάτητα, και σαν όντα χωρίς λογική και συναισθήματα παρακολουθούμε το ολοκαύτωμα στη Μέση Ανατολή σαν μια απλή καθημερινότητα.

Η κύρια αιτία του προβλήματός μας, που απασχολεί, απειλεί και τρομοκρατεί τον απλό πολίτη, είναι το εδαφικό και η ασφάλεια, που πηγάζουν από τη διεκδίκηση χώρου και συμφερόντων. Όσο και αν προσπαθούμε να παρουσιάσουμε τις δυο κοινότητες σαν ένα λαό που ενωμένος θα ζει αρμονικά, φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι τόσο ρατσιστικά αλλά και εθνικά είμαστε ανώριμοι να συνυπάρξουμε.

Κάθε φορά που φτάνουμε στη «διεκδίκηση χώρου και ασφάλειας» μάς τελειώνει ο χρόνος. Εμπλέκονται οι «προστάτες» και «μνηστήρες», που είναι οι ίδιοι οι οποίοι συνομιλούν σαν «τερατόμορφα» όντα για τη Συρία, αδιαφορώντας ότι κάθε δική τους στιγμή αντιστοιχεί με ζωές που χάνονται, αδιακρίτως ηλικίας.

Είναι δύσκολο, κάτι που κατακτήθηκε με όπλα να ελευθερωθεί με λόγια. Οι «τερατόμορφοι» θα έρθουν σαν συμπονετικοί φίλοι, με γραβάτες και χαμόγελα, να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τις αναστολές μας. Αυτοί, που λίγο πιο πέρα δολοφονούν νήπια και ισοπεδώνουν πόλεις για διεκδίκηση χώρου και συμφερόντων, θα έρθουν σ' εμάς σαν σύμβουλοι, προστάτες ή μνηστήρες, να μας «βοηθήσουν» στη λύση «διεκδίκησης χώρου και συμφερόντων».

Μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε ότι από αυτό το «παιγνίδι» μια κοινότητα θα βγει κερδισμένη. Ήδη χάσαμε και οι δυο προ πολλού. Η μόνη αμυδρή ελπίδα να κερδίσουμε κάτι από το «παιγνίδι» θα ήταν το όνειρο, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να πήγαιναν ενωμένοι, σαν ένας λαός, έναντι όλων, για μια «αυριανή» Κύπρο. Αυτά όμως συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια, γι' αυτό είτε με λύση είτε χωρίς και οι δυο κοινότητες είναι καταδικασμένες να κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές την αιώνια κόλαση.