Οι Τρούλλοι αύριο τιμούν, με το Εθνικό Μνημόσυνο στον ιερό ναό του Αγίου Μάμαντος, τον ήρωα του θρυλικού αγώνα της ΕΟΚΑ 55-59, τον ήρωα της κοινότητάς τους Ανδρέα Σουρουκλή, με τη συμπλήρωση 58 χρόνων από τη θυσία του.

Ο Ανδρέας Σουρουκλής γεννήθηκε στην κοινότητα των Τρούλλων το 1932. Τέκνο της πολυμελούς οικογένειας του Δημήτρη και της Χριστίνας, νυμφεύτηκε τη Γεωργία Παπαχαραλάμπους και απέκτησαν την κόρη τους Χριστίνα. Η δεύτερή τους κόρη, η Ανδρούλα, γεννήθηκε μετά τον θάνατο του Ανδρέα, έτσι δεν πρόλαβε να γνωρίσει το πατρικό χάδι, ούτε τη σιγουριά της προστασίας από τη σκιά του πατέρα της.

Γνωστή για την προσήλωσή της στα αγνά ελληνικά ιδανικά, η οικογένεια Σουρουκλή εντάσσεται σύσσωμη στην ΕΟΚΑ. Ο ίδιος ο Ανδρέας, που έχυνε τον τίμιο ιδρώτα του στα κτήματά του ως γεωργός, εντάσσεται αμέσως στην αντάρτικη ομάδα της περιοχής και κατασκευάζει κρησφύγετο, όπου φιλοξενεί αντάρτες της ΕΟΚΑ. Εκεί βρίσκει καταφύγιο και ο τομεάρχης Λάρνακας Μιχαλάκης Παρίδης, μετά την απόδρασή του από το νοσοκομείο το 1957 και εκεί στήνεται το αρχηγείο της περιοχής.

Ήταν η εποχή που ο θρύλος έγινε πραγματικότητα. Που κάθε γειτονιά έκρυβε και ένα κρησφύγετο, που κάθε γωνιά της υπαίθρου έκρυβε και ένα λημέρι της ΕΟΚΑ. Που ολόκληρο το χωριό άφοβα και περήφανα εργαζόταν για τον αγώνα.

Μετά τη μετακίνηση του Παρίδη προς την περιοχή της Ορεινής Λάρνακας, στον Ανδρέα ανατίθεται η ευθύνη της διακίνησης και της φύλαξης του οπλισμού της Οργάνωσης.

Τη νύκτα της 1ης Αυγούστου 1958, ο Ανδρέας Σουρουκλής και η υπόλοιπη τοπική ομάδα της ΕΟΚΑ, μαζί με τους άλλους αντάρτες που φιλοξενούνταν στο κρησφύγετο του Σουρουκλή, στήνουν μεγάλη ενέδρα εναντίον των Άγγλων στην τοποθεσία «Σαμερή», στο χωράφι του πατέρα του ήρωα, σε ένα γεφύρι του δρόμου Λάρνακας-Τρούλλων. Ο συναγωνιστής και κουνιάδος του Μάκης Παπαχαραλάμπους αφηγείται τα πιο κάτω:

Θυμάμαι το βράδυ εκείνο, προτού ξεκινήσουμε, επέμενε να πάει μαζί μας. Δεν ήταν η πρώτη φορά που δεν θέλαμε να τον αφήσουμε να λάβει μέρος σε ενέδρες. Μας είχε στο σπίτι του και δεν ήταν σωστό να διακινδυνεύουμε τη διαμονή μας. Εκείνο το βράδυ όμως της 31 Ιουλίου 1958, τόσο εγώ όσο και ο Χρύσανθος Κυριάκου επιμέναμε να μην πάει και να πάει στη θέση του ο αδελφός του Μιχάλης. Ο Ανδρέας Σουρουκλής όμως δεν υποχωρούσε. «Όχι, εγώ θέλω να πάω!».

Όπως αφηγείται και η γυναίκα του ήρωα Γεωργία, για τον Ανδρέα Σουρουκλή: «Ήταν με τες χαρές του όλη τη νύχτα της Παρασκευής, που θα πήγαιναν για την ενέδρα. Τους ετοίμασα να φάνε και να φύγουν. Ο Ανδρέας είπε: 'Όχι! να πάμε πρώτα στην ενέδρα και μετά τρώμε όταν γυρίσουμε'. Του έμελλε να βιάζεται. Τον περίμενε ο Χάρος κι εκείνος έφευγε να τον συναντήσει με όλες του τις χαρές».

Η νύκτα όμως ήταν φεγγαρόλουστη. Δυστυχώς κατά την ενέδρα, δύο από τα κανονάκια που πυροδότησαν οι αγωνιστές δεν εξερράγησαν και κατά την οπισθοχώρηση ο Ανδρέας μένει ακάλυπτος και δέχεται τα πυρά. Τέτοιες μέρες, πριν από 58 ακριβώς χρόνια, ο Ανδρέας Σουρουκλής περνά στο Πάνθεον των αθανάτων.

Ο αγωνιστής Σουρουκλής, ο ήρωας Σουρουκλής, του οποίου τη μνήμη τιμούμε σήμερα, έπραξε στο ακέραιο το χρέος του προς την πατρίδα. Τιμή και δόξα στον ήρωα των Τρούλλων.

ΚΥΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Λατσιών