Διάβασα με προσοχή την επιστολή του δημοτικού συμβούλου κ. Αδάμου Κόμπου στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ (22/7/10), με τίτλο «Μονοπώληση του αγώνα της ΕΟΚΑ», όπου εξηγεί τους λόγους για τους οποίους απέρριψε, μαζί με την πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, την αίτηση του Ιδρύματος Γεωργίου Γρίβα Διγενή προς το Δήμο Λεμεσού, για την ανέγερση εκθεσιακών χώρων, φύλαξης και προστασίας σημαντικών κειμηλίων μιας μεγάλης περιόδου της ιστορίας της Κύπρου, όσο και άλλων, μοναδικών ας σημειωθεί, κειμηλίων όχι μόνο της ιστορικής αλλά και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που συμβαίνει να ανήκουν σ’ ολόκληρο τον Ελληνισμό, ο οποίος και τα πρόσφερε, αισθανόμενος τιμή που θα φυλαχθούν στο χώρο του αρχηγείου της ΕΟΚΑ.
Από τις εξηγήσεις του, όμως, φαίνεται ότι ο κ. δημοτικός σύμβουλος τίποτε δεν κατάλαβε, ούτε για το τι του ζητήθηκε, ούτε για το τι απέρριψε. Διότι ουδείς του ζήτησε, και λιγότερο τον ανάγκασε, να «αποδώσει τιμή» στο Διγενή, όπως παραπονείται. (Άλλωστε χρειάζεται και το ανάλογο ανάστημα, είτε για να τιμήσει, είτε βέβαια και για να εξυβρίσει, κανείς άνδρες όπως το Διγενή). Εκείνο που του ζητήθηκε ήταν απλώς να μην παρανομήσει! Τίποτε άλλο, και τίποτε περισσότερο.
Και αυτό δεν του το ζήτησε ο Διγενής. Του το ζήτησαν οι Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου, που του εξήγησαν ευκρινέστατα και εμφαντικά, ότι αυτό που θα ανεγερθεί, όχι μόνο είναι κατά πάντα σύμφωνο με τις πρόνοιες του νόμου, αλλά είναι επιπροσθέτως και ευεργετικό για την πόλη, δεδομένου ότι ανεγείροντας εκεί μόνο το ένα τετρακοσιοστό αυτού που έχει το δικαίωμα ο ιδιοκτήτης του χώρου να ανεγείρει, δημιουργεί έτσι και έναν μοναδικό πνεύμονα πρασίνου στην περιοχή, χωρίς να το έχει και υποχρέωση.
Του το ζήτησαν επίσης και οι νομικοί σύμβουλοι του Δήμου, επισημαίνοντάς του ότι αυτό που κάνει είναι χωρίς κανένα ελαφρυντικό παρανομία, για την οποία ο Δήμος (ο λαός της πόλης βέβαια) θα αναγκαστεί να πληρώσει αποζημιώσεις, αλλά ενδεχομένως και να χάσει έναν μοναδικό πνεύμονα πρασίνου. Και, κυρίως, φίλη σύνταξη, του το ζήτησαν ακόμη οι στοιχειώδεις αρχές του παγκόσμιου (και όχι μόνο του Ελληνικού, που είναι υποτίθεται και δικός του) πολιτισμού, που επιτάσσουν ότι, ενώπιον του νόμου όλοι (ακόμα και οι εγκληματίες) είναι ίσοι. Όλα τα άλλα, περί μονοπωλήσεων του αγώνα της ΕΟΚΑ κλπ., είναι θλιβερά θνητές φλυαρίες, εν αμαρτίαις προφάσεων.
ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Αρχιτέκτων, Διδάκτωρ ΕΜΠ
Υ.Γ. Και μια προσωπική, αν μου το επιτρέπει, συμβουλή προς τον κ. Κόμπο, και αν θέλει την ακούει. Αφορά στην υπαρξιακή απορία του, «πώς θα κοιτάξει στα μάτια τα ξαδέρφια του την άλλη μέρα». Είναι πολύ απλό: Ας ανοίξει την ελληνική μας ιστορία, για να δει πώς (προ του κινδύνου για το έθνος, όταν ο Ιμπραήμ μπήκε στο Μωριά) ο αποφυλακισθείς Κολοκοτρώνης κοίταξε στα μάτια τον Παπαφλέσσα, παρότι στη εμφύλια διαμάχη που προηγήθηκε, σκότωσαν, και οι δυο, ξαδέλφια ο ένας του άλλου. Εκτός αν το θεωρήσει και αυτό, από μέρους μου, «μονοπώληση της ελληνικής ιστορίας». Ή μήπως ο Αττίλας είναι μικρότερη εθνική απειλή από τον Ιμπραήμ;
Χ.Φ.
