Tον τελευταίο καιρό ακούμε από κυβερνητικούς ταγούς και ΑΚΕΛικούς αξιωματούχους να μιλούν για τα μεγάλα επιτεύγματα της διετούς διακυβέρνησης του Δημήτρη Χριστόφια.
Κάποιοι αναφέρονται στη φιλεργατική πολιτική της Κυβέρνησης και άλλοι στην πρωτοφανή κοινωνική της ευαισθησία, που αντικατοπτρίζεται κυρίως στην αύξηση των διαφόρων κοινωνικών επιδομάτων και χορηγιών.
Στην προσπάθειά μας να εντοπίσουμε τα κυβερνητικά επιτεύγματα της παρούσας διακυβέρνησης, η προσοχή μας στράφηκε σε πρόσφατη συνέντευξη του γενικού γραμματέα της ΠΕΟ και βουλευτή του ΑΚΕΛ Πάμπη Κυρίτση στη «Χαραυγή» με τίτλο «ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΔΩΣΕ ΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΥΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ» με κορυφαίο τη βιωσιμότητα του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Διαβάζοντας τη συνέντευξη δεν εντοπίσαμε κανένα μεγάλο επίτευγμα στο ενεργητικό της διετούς διακυβέρνησης πλην αυτό της συμφωνίας των κοινωνικών εταίρων για τη βιωσιμότητα του ΤΚΑ.
Για λόγους πολιτικής τάξης αλλά και για αποκατάσταση της πραγματικότητας οφείλουμε να επισημάνουμε τα εξής:
• Η ραχοκοκκαλιά της συμφωνίας για τη βιωσιμότητα του ΤΚΑ επιτεύχθηκε επί διακυβέρνησης Τάσσου Παπαδόπουλου και υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Αντώνη Βασιλείου.
• Το θέμα της βιωσιμότητας του Ταμείου δεν έχει κλείσει καθώς εκκρεμεί η επενδυτική πολιτική, η αυτόνομη διαχείριση του Ταμείου, η δημιουργία πραγματικού αποθεματικού ενώ βρίσκονται στον αέρα τα 7 δις ευρώ που οφείλει το κράτος στο Ταμείο (επτά δισεκατομμύρια ευρώ).
Όμως, για να είμαστε δίκαιοι με το ΑΚΕΛ και την Κυβέρνηση Χριστόφια, τους πιστώνουμε με τον ορθό χειρισμό για ολοκλήρωση της συμφωνίας για το ΤΚΑ.
Πέραν τούτου, η Κυβέρνηση χρεώνεται με την κοντόφθαλμη πολιτική η οποία δεν εκτίμησε σωστά και έγκαιρα τα μεγέθη της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Ακόμη έχουμε χρέος έναντι της συνείδησής μας αλλά και έναντι των πολιτών, να τονίσουμε πως στα τελευταία δύο χρόνια ο τόπος οδηγείται σε τραγικά κοινωνικοοικονομικά αδιέξοδα για τα οποία την ευθύνη φέρει, σε μεγάλο βαθμό, η παρούσα διακυβέρνηση.
Συγκεκριμένα:
1. Χρεοκοπήσαμε στην οικονομική πολιτική με ένα πρωτοφανές δημοσιονομικό έλλειμμα που ξεπερνά το 6%.
2. Η Κύπρος από χώρα της κοινωνικής γαλήνης και ασφάλειας κατέστη αρένα εγκληματικών πράξεων και βίας σε καθημερινή βάση.
3. Η κυπριακή κοινωνία ζει πρωτόγνωρες στιγμές σήψης, διαφθοράς, αναξιοκρατίας και παρακμής.
4. Το κοινωνικό κράτος μέρα με τη μέρα καθίσταται ασθενέστερο με τα γεράκια της κερδοσκοπίας να επιδίδονται ανενόχλητα στο καταστροφικό τους έργο σε βάρος των ανυπεράσπιστων καταναλωτών.
Ακόμη, εν ονόματι της λύσης του Κυπριακού, το κράτος τελεί υπό καθεστώς αποδόμησης με την εθνική φρουρά να κινείται σε κατάσταση ημιδιάλυσης, την Αστυνομία να προσπαθεί να συνέλθει από το τραλαλά της απόδρασης του Κίτα, την παιδεία να καταδυναστεύεται από την αλλοπρόσαλλη πολιτική του Ανδρέα Δημητρίου και των συν αυτώ, το ΓΕΣΥ να καρκινοβατεί, την παραπαιδεία να κάνει θραύσεις, τους πολίτες να είναι όμηροι των νονών της νύχτας και των κάθε λογής εγκληματικών στοιχείων, των οποίων η δράση αναζωπυρώθηκε τον τελευταίο καιρό.
Αυτή η χαώδης κατάσταση σφραγίσθηκε πρόσφατα με την περίφημη δήλωση του νυν γενικού εισαγγελέα ότι «Σε αυτόν τον τόπο έχουν ξεχαρβαλωθεί τα πάντα».