Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών από το 1960 και από 1η Μαΐου 2004 ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Αίφνης όμως εμφανίζεται δίκην Εφιάλτου από το παρελθόν η Γηραιά Αλβιών, να προσφέρει «καλές υπηρεσίες» στο πλαίσιο τριμερούς (Αγγλία, Τουρκία, Ελλάς) ή πενταμερούς (συν Ελληνοκύπριοι-Τουρκοκύπριοι) διασκέψεως για επίλυση του χρονίζοντος προβλήματος της Κύπρου.
Και μόνον το γεγονός ότι διά της προτάσεως αυτής αμφισβητείται ο κυρίαρχος ρόλος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αρκεί για να απορριφθεί η «προσφορά» άνευ συζητήσεως.
Αξίζει όμως να υπομνησθεί ότι ο θεσμός των τριμερών και πενταμερών συνωνύμων δηλαδή της συνομωσίας εισήχθη στην Κύπρο από τους Άγγλους κατά τη διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνος της ΕΟΚΑ το 1955-59. Τοιουτοτρόπως ανεδείχθη εκ του μηδενός η Τουρκία ως παράγων, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στις συμφωνίες της Ζυρίχης Λονδίνου. Δι’ αυτών, το Ηνωμένο Βασίλειο εξασφάλισε δύο κυρίαρχες βάσεις 100 τετραγωνικών μιλίων και η τουρκοκυπριακή μειονότης απέκτησε δυσανάλογα δικαιώματα σε σχέση με την αριθμητική της δύναμη. Το 1974 η «εγγυήτρια» δύναμις Τουρκία εισέβαλε και έκτοτε κατακρατεί το 38% του κυπριακού εδάφους και καταπιέζει τους Τουρκοκυπρίους αφού εξετόπισε τους Ελληνοκυπρίους.
Η Ελλάς παρεδέχθη επισήμως τότε ότι αδυνατούσε να ανταποκριθεί στο ρόλο της εγγυήτριας δυνάμεως. Άρα αυτή τη στιγμή η μεν Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να αρνηθεί αναφανδόν την ύπουλη προσφορά, η δε Ελλάς να ενισχύσει την Κυπριακή Δημοκρατία σ’ αυτήν την επιλογήν.
Ούτοπως δικαιώνεται ο αγώνας για διατήρηση ζωντανής της Κυπριακής Δημοκρατίας και τίθεται επιτέλους η Ευρωπαϊκή Ένωση ενώπιον των ευθυνών της. Και επιτέλους δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι καμία συνομιλία δεν έχει ελπίδες δικαίας εκβάσεως εφόσον παραμένει στην Κύπρο ο τουρκικός στρατός κατοχής.
*Καρδιολόγος