Διάβασα πρόσφατα με πολλή έκπληξη στις εφημερίδες τα σχετικά με το παράπονο της κ. Ντίνας Κατσούρη κατά της διοίκησης και της διεύθυνσης του ΘΟΚ. Το παράπονο αφορούσε την κατάργηση της δυνατότητας της κ. Κατσούρη να παρακολουθήσει την πρεμιέρα του έργου «Νεφέλες» του Αριστοφάνη (24 Ιουνίου) στο αμφιθέατρο της Σχολής Τυφλών (Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’) από το τροχοκάθισμά της. Το θέμα δεν είναι βέβαια καινούργιο. Τα τελευταία χρόνια έγιναν πάρα πολλές προσπάθειες (με προσωπική παρέμβαση του αντιπροέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του ΘΟΚ κ. Νίκου Μιχαλιά) για να γίνουν οι χώροι παραστάσεων του ΘΟΚ προσβάσιμοι στα άτομα με δυσκολία στην κίνηση.
Η υπόθεση της προσβασιμότητας των δημοσίων χώρων στα άτομα με δυσκολία στην κίνηση (άρα εμποδιζόμενα άτομα) και ιδιαίτερα των χρηστών τροχοκαθισμάτων, είναι πρώτη προτεραιότητα για τους Οικολόγους και έπρεπε να ήταν για όλη την κοινωνία.
Δεν αποδέχομαι - ως μηχανικός επιστήμονας - την οποιαδήποτε δικαιολογία. Για ένα μηχανικό, για έναν τεχνικό, δεν υπάρχει τίποτα «αδύνατον». Δικαιολογίες του τύπου «δεν ήταν τεχνικά εφικτό», λυπούμαι δεν γίνονται αποδεκτές. Πάντα υπάρχει η λύση όταν υπάρχει η θέληση.
Μαθαίνω για παράδειγμα ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η κατάργηση των δύο πρώτων σειρών προέκυψε από τις ανάγκες του τεχνικού φωτισμού και της καλωδίωσης των προβολέων. Είναι δυνατόν στον 21ο αιώνα να μην υπάρχει τρόπος μόνωσης της όποιας τάσης καλωδίου ώστε αυτά να μην είναι επικίνδυνα; Να μην υπάρχει δυνατότητα κατασκευής μιας ξύλινης εξέδρας στα επόμενα δύο «σκαλιά» του θεάτρου;
Κάτι μπορούσε να γίνει! Αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τον ένα ή δύο ανάπηρους θεατές ή τους θεατές που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πόδια τους. Τελικά, είναι να διερωτάσαι ποιοι είναι οι ανάπηροι...
Πάντως, εάν δυσκολεύεται ο ΘΟΚ να βρίσκει λύσεις σε τέτοια τεχνικά προβλήματα, προσφέρομαι ως πολιτικός μηχανικός να παρέχω δωρεάν υπηρεσίες. Αρκεί να μην επαναληφθούν τα τόσα προσβλητικά για το ΘΟΚ και την κοινωνία μας γεγονότα της πρεμιέρας της 24ης Ιουνίου.
Λένε ότι η λέξη «ηθοποιός» σημαίνει «αυτός που ποιεί ήθος», δηλαδή ο άνθρωπος που δημιουργεί πρότυπα συμπεριφοράς και συνείδησης. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο περιστατικό εάν παρήγαγε ηθικό δίδαγμα αυτό θα είναι οπωσδήποτε ανάπηρο.

*Βουλευτής Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών