Μέτρο στη χαρά δεν μπορεί να βάλει κανένας.
Και υπ' αυτήν την έννοια, οι οπαδοί των ομάδων που τρέχουν στα αεροδρόμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, για να υποδεχτούν τους αλλοδαπούς αστέρες, κάνουν το κέφι τους και ουδείς μπορεί να τους κατηγορήσει.
Αλλά... Υπάρχει ένα «αλλά», που πρέπει να μας προβληματίσει. Στα γήπεδα φαίνεται η πραγματική αξία των άσων. Στα γήπεδα θα δούμε ποιος τιθασεύει την μπάλα και ποιος κλοτσάει με το καλάμι.
Έχετε φανταστεί πόσες ελπίδες, πόσες προσδοκίες, πόσα όνειρα πετάχτηκαν στα σκουπίδια, σ' αυτά τα «δρομολόγια της χαράς», επειδή οι αλλοδαποί αστέρες αποδείχτηκαν πυγολαμπίδες; Έχετε φανταστεί πόσα Ελληνόπουλα χαντακώθηκαν, έκλαψαν και δεν έπαιξαν μπάλα, επειδή οι προύχοντες και οι ποδοσφαιρικοί κοτζαμπάσηδες κουβάλησαν στη χώρα παίκτες με «βαριά» ονόματα, αλλά αδύναμα και αρρωστημένα κόκαλα, μόνο και μόνο για να κάνουν φιγούρα;
Αεροδρόμια και γήπεδα, λοιπόν, έχουν κοινή συνιστώσα.
Χαβαλέ το καλοκαίρι και αναθέματα το χειμώνα. Οι οπαδοί, οι οποίοι αψηφούν τους καύσωνες για να αγκαλιάσουν τα λεβεντόπαιδα που καταφθάνουν απ' όλες τις πλευρές του πλανήτη, είναι οι ίδιοι που το χειμώνα στήνουν λαϊκά δικαστήρια και ρίχνουν κατάρες. Όντως, στη χαρά δεν υπάρχει μέτρο. Εκεί που πρέπει να υπάρξει μέτρο είναι στο άνοιγμα των ποδοσφαιρικών συνόρων. Ναι στα λαμπρά αστέρια. Όχι στους κομήτες.
Ναι στους πανηγυρισμούς.
Όχι στα γιουρούσια, που επιβάλλουν οι πασάδες της μπάλας.
Ακόμη υφίσταται η Ελλάδα.
Και εάν το παρόν μάς απογοητεύει, υπάρχει το παρελθόν που μας υπενθυμίζει ότι εδώ γεννήθηκε ο πολιτισμός και η αισθητική...

(Από ΤΑ ΝΕΑ των Αθηνών)