Σημερινή

Δευτέρα, 20/05/2019
RSS

Οι σχέσεις μάς διαμορφώνουν τον εγκέφαλο...

| Εκτύπωση | 12 Μάιος 2019, 18:00 | Του Δρα Βασίλη Χριστοδούλου

Πολλοί άνθρωποι που κινούνται, σχεδόν μονίμως, στα άκρα και από το μαύρο μεταπηδούν στο άσπρο έχουν την εντύπωση ότι αυτό που τους διαφεύγει, σαν ενδιάμεσο, είναι το γκρίζο. Μεταξύ του μαύρου και του λευκού δεν είναι το γκρίζο που χάνουν, αλλά τον πλούτο όλων των χρωμάτων. Δεν έχουν χρώμα στη ζωή τους...! Η ζωή τους είναι μαυρόασπρη και ενίοτε γκρίζα...! Δεν έχουν χαρά...! Η ζωή τους είναι μουντή και μονότονη. Τους λείπει το παιχνίδι, η χαρά του παιχνιδιού, η χαρά της ζωής...! Ή αναζητούν τη χαρά μέσα στην πρόκληση και την αντιδραστικότητα. Το πηγαίο τούς διαφεύγει...

Επιδιωκόμενη, αναζήτηση σταθερής και μόνιμης, χωρίς διακυμάνσεις, ευτυχίας και χαράς είναι ουτοπία... Εάν δεν κλάψεις με όλο σου το κλάμα, ποτέ δεν θα μπορέσεις να γελάσεις με όλο σου το γέλιο, μας θυμίζει ο ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν.

Η αναζήτηση απόλυτης ασφάλειας οδηγεί στη μέγιστη ανασφάλεια...! Η ζωή δεν μπορεί παρά να έχει μια δόση κινδύνου, πόνου, θλίψης, ανασφάλειας, χαράς και ρίσκου... Και όλα αυτά είναι συνάρτηση του τρόπου που μεγαλώνουμε και αναπτύσσονται μέσα από την καθημερινή σχέση γονιών-παιδιών και παιδιών με αλλά παιδιά της ηλικίας τους. Δεν είναι σχήμα λόγου: το μεγαλύτερο δώρου του γονιού προς τα παιδιά του είναι ο ίδιός του ο εαυτός και φυσικά ο χρόνος που διαθέτει εαυτόν στα παιδιά του.

Ο υπέρμετρος προστατευτισμός κάνει τα παιδιά να βιώνουν τον κόσμο που τα περιβάλλει σαν επικίνδυνο κόσμο, κόσμο προς αποφυγή. Το λελογισμένο ρίσκο και η απομάκρυνση, από τη βάση ασφάλειας του παιδιού, που πρέπει να είναι ο γονιός ή αυτός που επιφορτίζεται αυτό τον γονεϊκό ρόλο στη ζωή του παιδιού, είναι μέρος της φυσιολογικής του ανάπτυξης, όπως είναι και η σταθερότητα και η συνεπής παρουσία του ενήλικα κοντά στο παιδί.

Ο κόσμος δεν είναι καλός ή κακός... Δεν είμαστε εμείς καλοί και αυτοί, εκεί έξω, κακοί και επικίνδυνοι.

Συναισθηματική εγκατάλειψη

Ένα πρόσωπο προσκόλλησης, έχει όντως τη δυνατότητα να κατευνάσει το άγχος στο παιδί και να το οδηγήσει από την ανασφάλεια στην ασφάλεια. Τι γίνεται όμως όταν ένα παιδί ποτέ δεν έχει γνωρίσει τι εστί ανασφάλεια λόγω υπέρμετρης «αγάπης» και λόγω διαρκούς, «ασφαλούς» παρουσίας ενός ανασφαλούς γονιού που το πνίγει με την παρουσία και την αγάπη του; Ή τι γίνεται όταν ένα παιδί εγκαταλείπεται συναισθηματικά ή κυριολεκτικά εγκαταλείπεται και χάνει τη φυσική παρουσία του γονιού που εννοεί τη γονεϊκότητα α λα καρτ;

«Όταν οι γονείς εγκαταλείπουν το παιδί, του στερούν την πηγή της ασφάλειας που του προσφέρει τη χαρά να αγαπά και να μαθαίνει. Όταν οι γονείς, αντίθετα, υπερπροστατεύουν το παιδί, το εγκλωβίζουν σε μια συναισθηματική φυλακή που το αποδυναμώνει αισθητηριακά. Κάθε αποχωρισμός «βιώνεται σαν απειλή απώλειας» (Boris Cyrulnik, Γάλλος ψυχίατρος, νευροεπιστήμονας, ηθολόγος και ψυχοθεραπευτής «Της σάρκας και της ψυχής», εκδόσεις Κέλευθος). Και όλα αυτά δεν εγγράφονται απλώς, «κάπου», στον εγκέφαλο, διαμορφώνουν τον εγκέφαλο και καθορίζουν την εξέλιξη και την πορεία της ζωής του παιδιού.

Πολλοί γονείς αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η υπερβολική προσκόλληση του παιδιού πάνω τους, δεν είναι δείγμα υπέρμετρης αγάπης αλλά, είναι η απτή απόδειξη ότι κάτι πάει στραβά σε σχέση με τη λειτουργία της ασφαλούς βάσης που θα επιτρέψει στο παιδί να απομακρυνθεί από κοντά τους για να εξερευνήσει τον κόσμο.

Γονείς δώστε χώρο στα παιδιά... Εσείς είστε το έδαφος για να πατήσουν, να αναπτύξουν ρίζες βαθιές και δυνατές για να μπορέσουν να ανέβουν ψηλά στον ουρανό...! Θα το πετύχουν εάν έχουν χώρο ελευθερίας γύρω τους, οξυγόνο που τρέφει για αυτή τη μεγάλη περιπέτεια που είναι η ζωή...! Ό,τι μπορούμε να δώσουμε, ας το δώσουμε σήμερα, με αγάπη και ελευθερία στα παιδιά μας, για να μην το αναζητούν αργότερα στην ψυχοθεραπεία.

«Οι εμπειρίες συναισθηματικής αποστέρησης που αντιμετωπίστηκαν με 'ψυχοθεραπεία' σωματικής επαφής ξάφνιασαν πολλούς ερευνητές» («Της σάρκας και της ψυχής» σελ. 35).

ΔΡ ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Κλινικός Ψυχολόγος - Σωματικός Θεραπευτής