Σημερινή

Δευτέρα, 25/03/2019
RSS

Τα κόμματα, πότε θα… παραιτηθούν;

| Εκτύπωση | 10 Μάρτιος 2019, 18:05 | Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

Οι συντάκτες του πορίσματος προβαίνουν, μάλιστα, σε μια σαφή διαζωγράφιση της αδιαπέραστης συμπάγειας του πολιτικο-κομματικού συστήματος, το οποίο ενεργεί και συνεργεί, πάντοτε, με την απαρασάλευτη μυστικοπάθεια της αμοιβαίας συνενοχής, όταν πρόκειται για τον «διαμοιρασμό» -τη λαφυραγώγηση, δηλαδή-, των «αγαθών» της εξουσίας

Το πολυθρύλητο πόρισμα για την κατάρρευση του Συνεργατισμού ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο. Όπως αναμενόμενες ήταν και οι αντιδράσεις των πολιτικών κομμάτων, που ζήτησαν, πλην ΔΗΣΥ, την κεφαλήν του Υπουργού Οικονομικών επί πίνακι, καλώντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εάν ο κ. Χάρης Γεωργιάδης δεν παραιτηθεί ο ίδιος, να τον αποπέμψει εκείνος από την Κυβέρνηση.

Το πόρισμα της ερευνητικής επιμερίζει ευθύνες σε μια σειρά πολιτειακών και θεσμικών αξιωματούχων, του ΠτΔ περιλαμβανομένου, καταλογίζοντας τη μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη στον Υπουργό Οικονομικών, ενώ σοβαρότατες ευθύνες απευθύνονται στην ηγεσία του Συνεργατισμού, καθώς και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Από τη χορεία των ευθυνών, ωστόσο, δεν εξαιρούνται τα πολιτικά κόμματα, τα οποία, όπως αναφέρει το πόρισμα, είχαν μια μάλλον αρνητική επίδραση στη διαχείριση του τραπεζικού ιδρύματος, καθώς, κριτήριο των αποφάσεών τους δεν ήταν το καλώς νοούμενο συμφέρον του Συνεργατισμού, αλλά περισσότερο η δική τους επικράτηση και η εξυπηρέτηση του δικού τους κομματικού συμφέροντος.

Εν συνεχεία, το πόρισμα περιγράφει τους τρόπους παρέμβασης των κομμάτων στα του Συνεργατισμού, η οποία αντανακλούσε τους εκάστοτε συσχετισμούς κομματικής ισχύος σε κάθε περιοχή (ίδε σύνθεση επιτροπειών των ΣΠΙ), χωρίς να δίδεται έμφαση στα κριτήρια ικανότητας και καταλληλόλητας των μελών.

Επιπρόσθετα, όπως αναφέρεται, ακόμη και οι προσπάθειες μεταφοράς του ελέγχου του Συνεργατισμού στην ΚΤΚ προσέκρουαν στην άρνηση των κομμάτων, αφού κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε τη δική τους επιρροή.

Μάλιστα, στην κατάθεσή της, η Διοικητής της ΚΤΚ, Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, χαρακτήρισε τα ΣΠΙ ως πολιτική δύναμη των Κυβερνώντων, με τα ΣΠΙ να διαμοιράζονται στα πολιτικά κόμματα!

Και το πόρισμα, σε ό,τι αφορά τις κομματικές παρεμβάσεις στον Συνεργατισμό, καταλήγει λέγοντας τα εξής:

«Αναντίλεκτα, το συμπέρασμα που συνάγεται απ' όσα αναφέρονται στο κεφάλαιο αυτό είναι ότι οι κομματικές επιδράσεις και επεμβάσεις στο επίπεδο των ΣΠΙ ήταν εντονότατες. Επηρέαζαν την εκλογή των μελών των Επιτροπειών και κατά συνέπειαν των Γραμματέων. Συνέτειναν στην εκλογή μελών και Γραμματέων που πόρρω απείχαν από την τραπεζική γνώση και εμπειρία. Επηρέαζαν τις αποφάσεις χορήγησης δανείων με κριτήρια κατά της ορθής και συνετής τραπεζικής πρακτικής. Επηρέαζαν την αποτελεσματικότητα ελέγχου των δράσεων της Επιτροπείας. Υποβοηθούσαν στη διευκόλυνση διαπράξεως παρατυπιών, ατασθαλιών, ακόμη και ποινικών αδικημάτων.

»Διευκόλυναν τη συγκάλυψη των πιο πάνω, τα οποία οδηγούσαν σε ασυδοσία, αλλά κυρίως στην δημιουργία απλήρωτων δανείων, που υπήρξε όπως ήδη καταγράψαμε, ο κακός δαίμων του ΣΠΤ...

»Ακόμη και την περιορισμένη αρμοδιότητα την οποία είχαν να επιβάλουν πάνω στα ΣΠΙ καλύτερες πρακτικές δεν την ασκούσαν, εφόσον αυτό δεν θα εξυπηρετούσε κομματικές επιδιώξεις...».

Πέρα, λοιπόν, από τις προφανείς ευθύνες του Υπουργού Οικονομικών και της ηγεσίας της ΣΚΤ, ο βαθύτερος πυρήνας της κακοδιαχείρισης υπήρξε και εδώ η κομματοκρατία και η μετατροπή του Συνεργατισμού σε φέουδο εξυπηρέτησης κομματικών συμφερόντων.

Οι συντάκτες του πορίσματος προβαίνουν, μάλιστα, σε μια σαφή διαζωγράφιση της αδιαπέραστης συμπάγειας του πολιτικο-κομματικού συστήματος, το οποίο ενεργεί και συνεργεί πάντοτε με την απαρασάλευτη μυστικοπάθεια της αμοιβαίας συνενοχής, όταν πρόκειται για τον «διαμοιρασμό» -τη λαφυραγώγηση, δηλαδή-, των «αγαθών» της εξουσίας.

Βεβαίως, καμία εξεταστική επιτροπή δεν κάλεσε ποτέ τα… κόμματα ή το ίδιο το… πολιτικό σύστημα ενώπιόν της, για να τα υποβάλει στην βάσανον της λογοδοσίας για τα πεπραγμένα τους. Ούτε μπορεί να το πράξει.

Οι ευθύνες των κομμάτων είναι, πάντοτε, «άυλες», «απροσδιόριστες» και μη αναλήψιμες και οι παρεμβάσεις τους ακαταλόγιστες και σκιώδεις.

Όποιο σύντριμμα των ερειπίων της κυπριακής πολιτείας κι αν σηκώσεις, βρίσκονται από κάτω, αλλά, φευ, δεν υπέχουν ευθύνη για τίποτα!

Ακόμη και εκεί που διατρανώνονται ως προφανέστατες οι ευθύνες τους, κανένας δεν μπορεί να τους υποβάλει να τις αναλάβουν… αυτοκαταργούμενα. Το μόνο που γνωρίζουν να κάνουν, είναι να καθίστανται οι διαπρύσιοι τιμητές των κακώς εχόντων του δημόσιου βίου, ανεξαρτήτως του αν είναι τα ίδια οι κύριοι πρόξενοι αυτών.

Έτσι, έχουμε την κλαυσίγελη εικόνα, τα ίδια τα κόμματα, που στο πόρισμα της ερευνητικής επιτροπής υποδεικνύονται ως ένας από τους σημαντικότερους υπευθύνους για την καταστροφή του Συνεργατισμού, να καλούν διαπρυσίως τον Χάρη Γεωργιάδη να παραιτηθεί και τον ΠτΔ να τον αποπέμψει, εάν ο ίδιος δεν υποβάλει παραίτηση.

Ως προς τις ευθύνες του ΥΠΟΙΚ, το πόρισμα είναι σαφέστατο και συντριπτικό και δεικνύει ευγλώττως προς ποια κατεύθυνση πρέπει να πορευθεί ο Χάρης Γεωργιάδης, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη: αυτός ο δρόμος είναι η παραίτηση.

Ωστόσο, όσα έπραξε και δεν έπραξε ο Υπουργός Οικονομικών συντελούνται στη σκηνή ενός θλιβερού έργου, τα επεισόδια του οποίου έγραψαν και συνεχίζουν να γράφουν τα πολιτικά κόμματα, με τη δομική, πλέον, θέση τους στο σύστημα της διαφθοράς, της διαπλοκής και της κακοδιαχείρισης.

Ο Συνεργατισμός, όπως και όλοι οι συναφείς οργανισμοί, δεν είναι τίποτε άλλο από στιγμές-συμπτώματα του πελατειακού-κομματικού κράτους και έχουν να κάνουν με τη διανομή των ποικιλώνυμων εξουσιαστικών αγαθών - ανάληψη δημόσιων αξιωμάτων/θέσεων, προσπόριση υλικού και συμβολικού κεφαλαίου κ.λπ.

Με τα λόγια του καθηγητή Γ. Κοντογιώργη: «Η ενσάρκωση του κράτους από τον φορέα της πολιτικής, η σύμπτωση ελεγκτή και ελεγχόμενου δημιουργούν προφανώς μια ιδιάζουσα πολιτική κατάσταση, μοναδική για την εκκόλαψη της διαφθοράς, η οποία επιπλέον εννοεί να ενοχοποιεί το “θύμα” (την έννοια του έθνους) και στο βάθος την κοινωνία για τη διαφθορά των φορέων της» (ίδε, «Η δημοκρατία ως ελευθερία. Δημοκρατία και αντιπροσώπευση»).

Ως είθισται, οι ηθικολογικά φερόμενες φωνές για την επιβαλλόμενη κάθαρση του πολιτικο-οικονομικού συστήματος εκ μέρους των ίδιων των εκπροσώπων του δεν αποσκοπούν σε τίποτε άλλο από το να αποκατασταθεί η διαταραχθείσα «πίστη» σ’ αυτό (μια πίστη σχεδόν μεταφυσικού τύπου), ως αναγκαία προϋπόθεση της αναπαραγωγής και διαιώνισής του, όπως έδειξε ο Πιέρ Μπουρντιέ.

Ο Χάρης Γεωργιάδης, και ο εκάστοτε Χάρης Γεωργιάδης, είναι, απλώς, η κορυφή του παγόβουνου μιας βαθιάς θεσμικής ενδόρρηξης, οι αυτουργοί του οποίου είναι οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος.

Οι ίδιοι, αλήθεια, πότε θα… παραιτηθούν;