Σημερινή

Τετάρτη, 21/11/2018
RSS

Θανάσιμες επιλογές

| Εκτύπωση | 09 Σεπτέμβριος 2018, 18:04 | Με τον Γιαννάκη Ομήρου

Αποτελεί κατάντια το γεγονός ότι 44 χρόνια μετά την εθνική τραγωδία του 1974 γίνονται συζητήσεις στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο, δημοσίως ή κρυφίως, ως προς τη λύση του Κυπριακού, μεταξύ δύο κάκιστων επιλογών. Είτε μια ελλειμματική λύση που θα υπολείπεται βασικών κανόνων του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου είτε «λύση δύο κρατών». Και, βεβαίως, σε θέματα εθνικής επιβίωσης, δεν μπορεί να ισχύει «το μη χείρον βέλτιστον». Γιατί και τα δύο σενάρια οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Στη μη βιωσιμότητα της λύσης, σε νέα δεινά και σε προφανείς κινδύνους, τόσο για τη διατήρηση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσο και για τη φυσική και εθνική επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού.

Επιλογή πρώτη: Μια κακή λύση με το ψευδώνυμο της Ομοσπονδίας, η οποία ωστόσο θα έχει όλα τα χαρακτηριστικά της συνομοσπονδίας. Ασθενής κεντρική κυβέρνηση, κυριαρχικός έλεγχος χωριστών εξουσιών επί των συνιστωσών εδαφικών εκτάσεων του κράτους, εκτεταμένες εκπτώσεις στις βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα και ανάπηρη δημοκρατία, με εξίσωση πλειοψηφίας και μειοψηφίας. Διαχωρισμός λαού, κράτους, χώρου, θεσμών και οικονομίας. Σε ό,τι δε αφορά τη διεθνή πτυχή, διαιώνιση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κηδεμονευτικών βαρών τρίτων, που θα καθιστούν κολοβή την ανεξαρτησία του κράτους.

Επιλογή δεύτερη: Μια εξίσου κακή λύση «δύο κρατών». Αποτέλεσμα απόγνωσης και απελπισίας. Προσαρμογή σε μια προκρούστεια λογική «ευθυγράμμισης με τις πραγματικότητες».

Όποια και αν είναι η πραγματική αιτία αυτής της νεοφανούς θέσης περί λύσης δύο κρατών, η οποία δημόσια δεν τυγχάνει υποστήριξης αλλά στο παρασκήνιο και στα «πηγαδάκια» από καιρό συζητείται και μάλιστα εξυμνείται ως θαρραλέα, το βέβαιο είναι ότι οι θιασώτες της δεν έχουν εκτιμήσει επαρκώς το υλοποιήσιμο, αλλά και βιώσιμο μιας τέτοιας επιλογής.

Γιατί οι θιασώτες της «λύσης δύο κρατών» παραγνωρίζουν ασυλλόγιστα ότι στην πραγματικότητα θα εγκατασταθεί επίσημα στην Κύπρο η Τουρκία, τα δε σύνορα του ε/κ κράτους θα είναι σύνορα με την Τουρκία.

Και ότι, με την πρότασή τους, οι υποστηρίζοντες αυτήν τη λύση προτείνουν την εσαεί αποξένωση και οριστική εγκατάλειψη μεγάλου μέρους της πατρίδας μας, την εν δυνάμει διαρκή αντιπαράθεση των δύο κρατικών οντοτήτων και τη διαγραφή της ιστορίας και του πολιτισμού ενός τόπου που για χιλιετίες λειτούργησε ως ενιαίος και αδιάσπαστος χώρος.

Τελικό συμπέρασμα. Όσοι υιοθετούν αυτό το θανατηφόρο δίλημμα, μεταξύ δύο κακών επιλογών, δύο κακών λύσεων - παραλύσεων, είναι προφανές ότι έχουν υποκύψει στη λογική της ηττοπάθειας και ενός άρρωστου δήθεν ρεαλισμού.

Όμως η ιστορία δεν γράφεται ούτε από την ηττοπάθεια και τη λογική της παράδοσης, ούτε από τον μύθο του Προκρούστη. Ο οποίος, ως γνωστόν, δεν υπήρξε, αλλά οι θιασώτες του δεν έπαυσαν να επιχειρούν την ευθυγράμμιση λαών, αρχών και αξιών με τα δικά τους αμαρτωλά μέτρα και σταθμά.

Χρέος μας, λοιπόν, να απαλλαγούμε από θανάσιμα διλήμματα και προκρούστειες λογικές.

Χρέος μας να μελετήσουμε δεδομένα, γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές μεταβολές ενός ταχύτατα μεταβαλλόμενου κόσμου. Χρέος μας να τολμήσουμε και να χαράξουμε καινούριους δρόμους εγκαταλείποντας φοβίες και αφορισμούς εναλλακτικών στρατηγικών και σχεδιασμών.

Χρέος μας να επιλέξουμε να αναμετρηθούμε ξανά με την ίδια μας την Ιστορία, με την πολυκύμαντη και πολύπαθη Ιστορία της Κύπρου, τους αγώνες και τις θυσίες μιας πορείας χιλιάδων χρόνων, με ειλικρίνεια και τόλμη. Με την ιστορική μνήμη να είναι παρούσα, όχι ως στοιχείο διαίρεσης, αλλά ως στοιχείο ενότητας και ελευθερίας. Επιδιώκοντας το μείζον που είναι η ιστορική, κοινωνική και πολιτική αποκατάσταση της προοπτικής και του μέλλοντός μας, ως ενιαίου χώρου αναφοράς.

Μιλούμε για την πατρίδα μας, μιλούμε για την Κύπρο, μιλούμε για την προσωπική και τη συλλογική μας ταυτότητα.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων