Σημερινή

Δευτέρα, 24/09/2018
RSS

Το αδιέξοδο του εξορθολογισμού

| Εκτύπωση | 02 Σεπτέμβριος 2018, 18:00 | Με τον Πέτρο Θ. Παντελίδη

Οι εκπαιδευτικές οργανώσεις είχαν ηθική υποχρέωση να απορρίψουν την τελευταία πρόταση του ΠτΔ για άρση του αδιεξόδου και ομαλή λειτουργία των σχολείων για το νέο σχολικό έτος. Η πρόταση του ΠτΔ ήταν μια πλάγια επίθεση κατά του δημόσιου σχολείου. Στόχος της ήταν να εκθέσει τους εκπαιδευτικούς, προσφέροντάς τους μερικά κόκκαλα για γλείψιμο και μια πουλουστρίνα για να μη φωνάζουν τόσο δυνατά στις διεκδικήσεις τους. Στόχος ήταν η μείωση και η απαξίωση των εκπαιδευτικών και, μέσω αυτής της απαξίωσης, να πληγεί η εικόνα των εκπαιδευτικών του δημόσιου σχολείου. Ήταν μια προσπάθεια να τους πείσει να αυτοεξευτελισθούν και να θέσουν «τα όπλα παρά πόδα», να κερδίσει δηλαδή χρόνο. Αρκετά κράτησαν το ενδιαφέρον μακριά από το σκάνδαλο της ΣΚΤ.

Προσωπικά, δεν συμφωνώ με όλες τις θέσεις των συνδικαλιστών. Οι συνδικαλιστές έπρεπε να αντιληφθούν ότι υπάρχουν πράγματι απαράδεκτα προνόμια, που κέρδισαν από την πελατειακή σχέση ψηφοφόρων, κομμάτων και εξουσίας. Αυτά τα προνόμια δόθηκαν τον καιρό των παχιών αγελάδων και της μέγιστης διαπλοκής συνδικάτων, κομμάτων και Κυβέρνησης. Τότε που εύκολα η εξουσία έκαμνε ψηφοθηρικά παραχωρήσεις, για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.

Τώρα οι νεόπτωχοι νιώθουν ότι προκαλούνται από τους προνομιούχους. Τώρα έπρεπε να διαπραγματευτούν έναν εξορθολογισμό, να παραχωρήσουν μερικά απαράδεκτα προνόμια, που τους παραχώρησε ψηφοθηρικά η εξουσία και να τα ανταλλάξουν με παροχές προς τους μαθητές, την ενισχυτική διδασκαλία και με τη μείωση του διδακτικού χρόνου κάποιων ομάδων εκπαιδευτικών, αφού καταργηθούν οι απαράδεκτες απαλλαγές.

Δεν είναι προς όφελος των μαθητών, όταν οι πρωτοδιοριζόμενοι εκπαιδευτικοί απασχολούνται με διδακτικό έργο 29 διδακτικών περιόδων. Είναι εξουθενωτική η εργασία σε μια τάξη με ξενόγλωσσους, με παιδιά που αντιμετωπίζουν προσωπικά, οικογενειακά και μαθησιακά προβλήματα. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να έχουν περισσότερο χρόνο για να προετοιμάζονται και να αντιμετωπίζουν τα μεγάλα προβλήματα που υπάρχουν σε μια πολυπολιτισμική τάξη με ξενόγλωσσους μαθητές.

Ο δάσκαλος πρέπει να έχει τον χρόνο να γνωρίσει καλά τα παιδιά, το οικογενειακό τους περιβάλλον, τις κοινωνικές τους ανάγκες και να δημιουργήσει μαζί τους μια προσωπική σχέση. Πρέπει να κάμει τα παιδιά να αγαπήσουν το σχολείο και να έρχονται με ευχαρίστηση σ’ αυτό, να τα κάμει να νιώσουν ότι έχουν μια φιλική και στοργική σχέση με τον κάθε εκπαιδευτικό, να νιώσουν ότι ο κάθε εκπαιδευτικός φροντίζει για όλα τα θέματα που τους απασχολούν και να αναπτύσσει και να αξιοποιεί τις ικανότητές τους.

Μια τέτοια δραστηριότητα θα είναι το καλύτερο προληπτικό μέτρο για την αντιμετώπιση της προβληματικής συμπεριφοράς και της παραβατικότητας των παιδιών, οι αιτίες της οποίας βρίσκονται στην κοινωνία και στο περιβάλλον όπου ζουν. Με τον εξορθολογισμό πρέπει να θεσμοθετηθούν περίοδοι για τους εκπαιδευτικούς με ανάληψη δραστηριοτήτων σε αυτούς τους τομείς στον χρόνο που παραμένουν στο σχολείο και είναι χρόνος εργασίας.

Το σχολείο πρέπει και πάλι να πάρει τον πρώτο ρόλο στην παιδεία και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, στοχεύοντας στην ανθρωπιστική παιδεία και την ηθική καλλιέργεια, μακριά από τις κακές επιδράσεις της τηλεόρασης και της τεχνολογίας, αλλά και την κακή επίδραση των κοινωνικών δομών. Και ο εκπαιδευτικός χρειάζεται περισσότερες κενές περιόδους για να αντιμετωπίζει μεθοδικά αυτά τα προβλήματα, να προσφέρει ενισχυτική διδασκαλία και να προλαμβάνει την παραβατική και προβληματική συμπεριφορά. Όταν είναι εξουθενωμένος, απλώς τα περιθωριοποιεί.

Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι έτοιμοι να δεχτούν μείωση απαράδεκτων προνομίων. Και η Κυβέρνηση πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί με μονομερείς αποφάσεις να αφαιρεί δικαιώματα και προνόμια που παρεχώρησε αδικαιολόγητα, αλλά ψηφοθηρικά. Όλα τα παράλογα ή ασυμβίβαστα με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα πρέπει να τεθούν σε διάλογο για να γίνει εξορθολογισμός. Και αμέσως μετά να γίνει εξορθολογισμός της εκπαίδευσης, για να γίνει περισσότερο παιδεία.

Ο καλύτερος εξορθολογισμός θα είναι όταν στη θέση της αποστήθισης βάλουμε την κριτική σκέψη, όταν μειώσουμε τη διδακτέα ύλη, ώστε η γνώση να μπορεί να γίνεται δυναμική και δημιουργική. Όταν η ηθική και συναισθηματική καλλιέργεια των μαθητών καταστεί σημαντικό μέρος της διδασκαλίας. Όταν οι εξετάσεις σταματήσουν να αποτελούν δικτατόρευση της μάθησης. Και όταν οι γονείς δεν θα χρειάζεται να εκτελούν την κατ’ οίκον εργασία των παιδιών τους.

Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ανέλθουν ξανά στη συνείδηση του λαού και το δημόσιο σχολείο να γίνει ξανά ο φάρος της κοινωνίας μας.