Σημερινή

Τετάρτη, 21/11/2018
RSS

Και η αλήθεια ελευθερώσει ημάς...

| Εκτύπωση | 12 Αύγουστος 2018, 18:00 | Με τον Δρα Βασίλη Χριστοδούλου

Για να υπάρξει λύση στο κυπριακό πρόβλημα, μαζί με μας, τους Ελληνοκύπριους εννοώ, πρέπει να το θέλουν και οι Τουρκοκύπριοι και όντως πρέπει να το θέλει και η Τουρκία. Δεν θα επανέλθω σε θέματα που προ δεκαετιών έθιγα για την αναγκαιότητα εξεύρεσης τρόπων δημιουργίας κοινού μετώπου αντιμετώπισης του προβλήματός μας με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, ανεξαρτήτως άλλων παραγόντων και ειδικά της Τουρκίας.

Η πραγματικότητα έδειξε ότι και εμείς βλέπαμε κοντόφθαλμα, μέσα από τη δύναμη και την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι Τουρκοκύπριοι δεν είχαν ακόμα συνειδητοποιήσει, σε ικανό βαθμό, την κατοχή που ζούσαν, για να θέλουν να πάρουν αποστάσεις από την Τουρκία. Όποια και να είναι η στάση της Τουρκίας, σήμερα, θεωρώ ότι ως πολίτες αυτού του κράτους και αυτού που προσδοκούμε να έχουμε, έχουμε υποχρέωση να ανοίξουμε τις «ντουλάπες» με τους σκελετούς και να δούμε κατάματα τους νεκρούς που μας «χωρίζουνε».

Τα εισαγωγικά είναι ενδεικτικά της αντίληψης που έχω, από τη δουλειά μου ως θεραπευτής, για τις γέφυρες. Εκεί που άλλοι βλέπουν κόψιμο και χάος, εμείς βλέπουμε γέφυρα. Και, όντως, οι εκατέρωθεν νεκροί, μέσα από τον πόνο αυτών που έμειναν να τους θρηνούν, μπορούν να γίνουν γέφυρες για να περάσουν οι αντιλήψεις της ειρηνικής συνύπαρξης. Αυτοί που πιο πολύ πόνεσαν, δεν έχουν την πολυτέλεια να κρύβονται πίσω από τα τετριμμένα συμφερόντων. Ξέρω ότι η δημιουργία τέτοιων ομάδων, που κάποιες λειτουργούν και έχουν φέρει κοντά ανθρώπους μέσα από τα προσωπικά δράματα, δεν βρίσκει σύμφωνους όσους ένθεν κακείθεν έκτισαν, με το οικονομικό αζημίωτο, πολιτικές καριέρες.

Θέλοντας να κτίσουμε πάνω στην Αλήθεια, δεν μπορεί να απομονώνουμε τα εγκλήματα μεταξύ των δύο κοινοτήτων ως προσωπικές εγκληματικές πράξεις. Σίγουρα δεν είμαστε όλοι, εν δυνάμει, στο όνομα της όποιας ιδέας ή σκοπού να σκοτώσουμε γυναικόπαιδα και άοπλους πολίτες. Αυτό, όμως, την ώρα που τα εγκλήματα διαπράττονταν δεν στάθηκε ικανό να βάλει φραγμό στις εκατέρωθεν βαρβαρότητες. Αυτά τα εγκλήματα δεν μπορεί, εάν θέλουμε στα αλήθεια την Αλήθεια, να τα «θάψουμε» ως προσωπικές και μόνον εγκληματικές πράξεις.

Οι κοινότητες συλλογικά, ως ηθικοί αυτουργοί, πρέπει να σηκώσουν το βάρος της ενοχής μαζί και με τους αυτουργούς. Μόνον έτσι, όταν Όλοι οι εναπομείναντες ταπεινά σηκώσουμε την ευθύνη, οι νεκροί θα βρουν τη δικαίωσή τους. Δεν αναφέρομαι στα εγκλήματα πολέμου ή στο ξεκλήρισμα χωριών και οικογενειών. Αυτά τα εγκλήματα χρήζουν άλλης προσέγγισης και επιβάλλεται η μη παραγραφή τους.

Η σύγκρουση δεν ήταν απλή σύγκρουση μεταξύ πολιτών... Ήταν σύγκρουση μεταξύ κοινοτήτων και αγώνας για επικράτηση της μιας έναντι της άλλης κοινότητας. Η ασφάλεια της μιας κοινότητας βιωνόταν ως ανασφάλεια και άμεσος κίνδυνος ύπαρξης για την άλλη κοινότητα. Οι δύο κοινότητες καλλιεργούσαν τον φόβο, την καχυποψία και το μίσος... Δεν εθεωρείτο απλώς πράξη εγκληματική η δολοφονία αθώων πολιτών, αλλά πράξη, άλλοτε αντεκδίκησης και άλλοτε πράξη «προστασίας», για να εδραιωθούν οι διαχωριστικές γραμμές. Αυτό επέβαλε η αντίληψη «ο θάνατός σου η ζωή μου»...

Και στις δύο κοινότητες υπήρχε καχυποψία, φόβος και προσπάθεια επικράτησης της μιας εναντίον της άλλης κοινότητας. Η ειρηνική συνύπαρξη βιωνόταν αν όχι ως ουτοπία, ως ονειροπόλημα αφελών... Ο τρόπος που βλέπαμε το μέλλον σε αυτό τον τόπο μας χώριζε. Η κοινή μας πατρίδα ήταν νεκροταφείο ιδεών για κοινή συνύπαρξη (συμφέροντα οικονομικά και πολιτικά, φυσικά ήταν μέρος του... παιγνιδιού, όπως και εξωτερικές παρεμβάσεις με ακόμα μεγαλύτερα συμφέροντα που «αδυνατούσαμε» να συλλάβουμε.)

Έχουμε συνηθίσει στο αφήγημα ότι ζούσαμε μαζί Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι και φυσικά κι άλλες κοινότητες εν ειρήνη. Αυτό είναι, εν μέρει, αλήθεια. Ζούσαμε, κάτω από αγγλική κυριαρχία και έλεγχο, εν ειρήνη! Δεν είναι σκοπός μου να αναξέσω πληγές, ούτε και να αναζητήσω ευθύνες, αναπλάθοντας τα γεγονότα. Η ιστορική αλήθεια δεν είναι πάντοτε αλήθεια!

Εάν η μνήμη δεν με απατά, ο Κυριάκος Μάτσης, αυτή η μεγάλη φυσιογνωμία του αγώνα '55-'59, έγραφε ότι αυτός ο τόπος ανήκει σε όλους όσοι τον ποτίζουν καθημερινά με τον ιδρώτα τους... Όντως, πιστεύουμε ότι αυτός ο τόπος ανήκει σε όλους και ότι μπορούμε να συνυπάρχουμε ειρηνικά Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι; Το γεγονός ότι υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα που θέλουν το Νησί μοιρασμένο, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Εμείς οι πολίτες τι θέλουμε; Εάν θέλουμε κοινό κράτος και συνύπαρξη, το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι αυτό που μας αναλογεί. Και μας αναλογούν μαζί με το όραμα για κοινό μέλλον και κοινές συλλογικές ευθύνες.

ΔΡ ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Κλινικός ψυχολόγος,
σωματικός ψυχοθεραπευτής